Αρχείο κατηγορίας Κείμενα

YPG International: Τρία χρόνια κατοχής – τρία χρόνια αντίστασης

Σήμερα, 20 Ιανουαρίου, είναι η επέτειος τριών ετών κατάληψης του Αφρίν. Τον Ιανουάριο του 2018, το φασιστικό τουρκικό κράτος υπό το καθεστώς του Ερντογάν ξεκίνησε την φημισμένη “επιχείρηση Olive Branch” (Κλαδί Ελαίας) με την υποστήριξη χιλιάδων τζιχαντιστών μισθοφόρων. Στην ιδεολογική συμμαχία της τουρκικής κυβέρνησης (των κομμάτων MHP-AKP) και των ισλαμιστών έχουν αντισταθεί οι Μονάδες Προστασίας του Λαού και οι Μονάδες Προστασίας των Γυναικών -YPG και YPJ- με μια ηρωϊκή αντίσταση, για πάνω από δύο μήνες.

Το Αφρίν ήταν ίσως η πιο ειρηνική περιοχή όλης της Συρίας, ανέγγιχτη από τον πόλεμο και τις συγκρούσεις μέχρι την έναρξη της εισβολής. Το Αφρίν ήταν επίσης μία από τις περιοχές όπου αναπτύχθηκε σε σημαντικό βαθμό η κοινωνική οργάνωση που βασιζόταν στα διδάγματα και τις ιδέες του Αμπντουλά Οτσαλάν, ενός Κούρδου που μάχεται για την ελευθερία.

Η δημοκρατία του λαού, κοινόβια ζωή, οικολογικά προγράμματα και η απελευθέρωση των γυναικών, όλα επιτεύχθηκαν εκεί. Το Αφρίν έγινε ένας τόπος προσφυγιάς για εκατοντάδες Γιεζιντίτες που απέδρασαν από τον γενοκτονικό τρόμο του πολυαποκαλόμενου Islamic State, βρίσκοντας ένα νέο και πρωτίστως ασφαλές σπίτι στο Εφρίν. Σήμερα το Αφρίν είναι ερειπωμένο. Οι τζιχαντιστές κλέβουν και διαλύουν ό,τι ανήκε στους κατατρεγμένους κατοίκους της αλλά και ακόμα σε όσους έμειναν πίσω. Το περιβάλλον της περιοχής, η ιστορία της, οι τόποι πολιτισμού, όλα συστηματικά βεβηλώνονται. Οι γυναίκες απαγάγονται και βιάζονται και με βία ανήλικα κορίτσια γίνονται νύφες-τρόπαια. Με την αποδοχή του ΝΑΤΟ, η Τουρκία διαπράττει εγκλήματα πολέμου, στοχοποιώντας τον τοπικό πληθυσμό μέσω τρίτων, ειδικότερα την τζιχαντιστική ένωση γνωστή ως “Εθνικός Συριακός Στρατός”. Από την αρχή της πολεμικής τους επιχείρησης “Κλαδί Ελαίας”, η Τουρκία όχι μόνο επεδίωξε το σχέδιο βραχυπρόθεσμης πολεμικής κατοχής, αλλά και την πλήρη ένταξη της περιοχής στην Τουρκία. Σήμερα, τα παιδιά στο Αφρίν διδάσκονται με τουρκικά βιβλία, ιδέες και ιδεολογίες. Όλα στην παιδεία γράφονται στα τουρκικά ενώ η τουρκική λίρα και η τουρκική ταχυδρομική υπηρεσία έχει αναλάβει όλες τις οικονομικές και εφοδιαστικές πτυχές της περιοχής. Σε συνδυασμό με το χτίσιμο τείχους γύρω από τα κατεχόμενα εδάφη, μιλάμε για στυγνή επιχείρηση προσάρτισης. Αλλά το Αφρίν δεν είναι μόνο ένας τόπος γεμάτος ιστορίες από απαίσια εγκλήματα και καταπίεση. Είναι ένας τόπος γεμάτος ελπίδα, μόχθο και αντίσταση. Πολυάριθμοι διεθνιστές πήραν μέρος στην αντίσταση του Αφρίν. Από όλα τα μέρη του κόσμου, από τις πιο ποικιλόμορφες αντιστάσεις και ιδεολογικές καταβολές, οι σύντροφοί μας συμμετείχαν στην στρατιωτική και πολιτική εργασία. Κατά τη διάρκεια της αντίστασης, φίλοι μας όπως ο Kendal Breizh (Olivier François Jean Le Clainche), Şahin Hüseyni (Haukur Hilmarrson), Hêlîn Qereçox (Anna Campbell) και δεκάδες ακόμη φίλοι μας έπεσαν.

Στο Κουρδιστάν λέμε “Şehid Namirin” – οι μάρτυρές μας δεν πεθαίνουν. Οι μάρτυρές μας δεν πεθαίνουν γιατί θα τους θυμόμαστε και θα συνεχίσουμε τις προσπάθειές τους και τις επιθυμίες τους. Γιατί το να τους θυμόμαστε είναι να πολεμάμε και να πολεμάμε σημαίνει να τους θυμόμαστε. Για εμάς, η 20η μέρα του Ιανουαρίου είναι ημέρα μνήμης όσων φίλων έπεσαν και όσων λόγων τους ώθησαν και μας ωθούν να ενταχθούμε και να συμμετέχουμε σε αυτή την επανάσταση, να της δίνουμε μορφή και να την υπερασπιστούμε. Είναι ημέρα μνήμης για να θυμόμαστε πως είναι σημαντικό να διαχωρίζουμε εμάς από τον εχθρό, να μην ξεχνάμε τι έχει συμβεί και να αντλούμε δύναμη από αυτό για τους επόμενους μήνες, τα επόμενα χρόνια, τις επόμενες επιθέσεις. Για να θυμόμαστε πως μπορούμε όλοι να ενταχθούμε σε αυτή την επανάσταση και να προσφέρουμε στη Ροζάβα και την Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας. Δεν έχει σημασία αν συμμετέχουμε στρατιωτικά ή κοινωνικά γιατί πρέπει να κατανοήσουμε το εξής: Η κοινωνία μπορεί να πετύχει μόνο με άμυνα και η άμυνα μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την κοινωνία.

Θέλουμε να τονίσουμε για άλλη μια φορά πως η Ροζάβα είναι μια επανάσταση όλων των ανθρώπων που συμμετέχουν εντός αυτής και προσφέρουν με σθένος και προσπάθεια. Η Ροζάβα είναι η γη όλων μας και μπορούμε να πραγματοποιήσουμε και να ζήσουμε εδώ ό,τι πάντα ονειρευόμασταν: Να χτίσουμε μια ελεύθερη ζωή. Όπως και πριν από εμάς, οι σύντροφοί μας, μέρα με τη μέρα, στο Ain Isa ή στο Til Temir, μάχονται ενάντια των εχθρών της επανάστασης, έτσι και εμείς ως διεθνιστές έχουμε κοινό καθήκον.

Εξαρτάται από εμάς να αποβάλλουμε τις κατοχικές δυνάμεις από το Αφρίν, τη Ροζάβα, το Κουρδιστάν και τη Μέση Ανατολή, μαζί με όλους τους ανθρώπους. Αυτό εξαρτάται από τον καθένα μας. Σήμερα θέλουμε ακόμα να θυμόμαστε τις πολλές στιγμές γέλιου, ευτυχίας, τις δυσκολίες που ζήσαμε και το πως όλοι μαζί, εμείς οι σύντροφοι, κοινά τις ξεπερνάμε και φωνάζουμε γεμάτοι σιγουριά για τη νίκη μας:

Ζήτω η αντίσταση του Αφρίν και του Κουρδιστάν!
Μέχρι την απελευθέρωση όλων των κατεχόμενων εδαφών!

Κάτω ο φασισμός στην Τουρκία και δε όλο το κόσμο!
Ζήτω η διεθνής αλληλεγγύη!

YPG International | Ιανουάριος 20, 2020
Πηγή:
https://athens.indymedia.org/post/1609798/

Οι απεργίες πείνας στο Maxmur και την Ελλάδα συνεχίζονται

Οι απεργίες πείνας σε ένδειξη αλληλεγγύης με την απεργία πείνας των κρατουμένων στις φυλακές της Τουρκίας συνεχίζονται τόσο στον καταυλισμό προσφύγων του Maxmur όσο και στον καταυλισμό προσφύγων του Λαυρίου στην Ελλάδα.

Απεργία πείνας στον καταυλισμό του Maxmur

Παράλληλα, ξεκίνησε απεργία πείνας ενάντια στην απομόνωση και σε αλληλεγγύη με τη δράση στις φυλακές στον καταυλισμό προσφύγων του Maxmur στο Νότιο Κουρδιστάν στις 18 Δεκεμβρίου. Οι απεργία πείνας ξεκίνησε από την Ένωση της Οικογένειας των Μαρτύρων του Maxmur και διάφορες ομάδες απεργούν για λίγες μέρες η καθεμία επί 32 ημέρες.

Απεργία πείνας στον καταυλισμό του Λαυρίου

Μια απεργία πείνας πραγματοποιείται στον καταυλισμό προσφύγων του Λαυρίου στην Ελλάδα για 15 ημέρες απαιτώντας την απελευθέρωση του ηγέτη του κουρδικού λαού Αμπντουλάχ Οτσαλάν και το τέλος της καταστολής στις φυλακές.

Το Επαναστατικό Κίνημα Νεολαίας (TC Ş-Tevgera Ciwanên Şoreşger), το Κίνημα Γυναικών του Κουρδιστάν στην Ευρώπη (Tevgera Jinên Kurdistan a Ewropa) και το Navenda Çanda Kurdistan (Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν) ηγούνται της απεργίας πείνας.

Πηγή: https://anfenglish.com/human-rights/s-49402

https://athens.indymedia.org/post/1609730/

Kongra Star – Συνεχίζουμε τον αγώνα μας για την απελευθέρωση των γυναικών στο πνεύμα των Sakine, Fidan και Leyla

8 Ιανουαρίου 2021

Έχουν περάσει οκτώ χρόνια από τη σφαγή που διαπράχθηκε ενάντια στις τρεις γυναίκες επαναστάτριες που έζησαν τα πιο υπέροχα ηρωικά έπη στην ιστορία του αγώνα. Θυμόμαστε τις συντρόφισσες  που έπεσαν μάρτυρες στις 9 Ιανουαρίου του 2013 στη γαλλική πρωτεύουσα του Παρισιού από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες.

Η συντρόφισσα Sakine Cansiz, γνωστή ως ηγέτιδα επαναστάτρια γυναίκα και πρότυπο για την επανάσταση της Rojava. Έχει διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στο κίνημα της κουρδικής απελευθέρωσης, καθώς και στην ιστορία των γυναικών ανά τον κόσμο, ως μια μαχόμενη γυναίκα που αγωνίζεται για την ισότητα με σκοπό τη δικαιοσύνη. Είχε μεγάλη επιρροή στις δημοκρατικές δυνάμεις, καθώς ήταν μια πρωτοπόρος που αγκάλιαζε την ελεύθερη σκέψη και έθεσε το βασικό δομικό στοιχείο για το σχηματισμό της κουρδικής γυναικείας οργάνωσης. Για το λόγο αυτό, στοχοποιήθηκε μαζί με τις συντρόφισσες της. Ο στόχος της επίθεσης ήταν να υπονομεύσει την πρόοδο της ιδεολογικής αντίστασης και της επανάστασης των γυναικών, καθώς και να αποσταθεροποιήσει την επανάσταση της ελευθερίας καταστρέφοντας τη γυναικεία θέληση με μια συνωμοσία εναντίον της Sakine Cansiz και των συντριφισσών τις.

Οι συνωμοσίες του τουρκικού φασιστικού κράτους δεν σταματούν εκεί. Αντίθετα, συνεχίζει με την αυθαίρετη πολιτική του με στόχο την εξόντωση των ελεύθερων γυναικών, διαπράττοντας ακόμα μία σφαγή στις 5 Ιανουαρίου του 2016, στοχεύοντας τρεις επαναστάτριες και πολιτικοποιημένες γυναίκες από το βόρειο Κουρδιστάν, την Sêve Demir, την Pakize Nayır και την Fatma Uyar. Εκείνες που αντιστάθηκαν μέχρι την τελευταία ανάσα τους για να υπερασπιστούν τη γη και την αξιοπρέπεια τους, καθώς σκοτώθηκαν με παρόμοιες βάναυσες μεθόδους.

Αυτό που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια από τη στοχοποίηση των επαναστατριών γυναικών, όπως η Hevrin Khalaf, η Amara Renas, η Zehra Berkel, η μητέρα Aqîde, η μητέρα Emina Weysi, η Hebûn Xelîl και πολλές άλλες σαν κι αυτές που στοχοποιήθηκαν από τον τουρκικό φασισμό και τους μισθοφόρους του, δεν είναι παρά μια συνέχεια της αυταρχικής ανδρικής νοοτροπίας που ζει με μεγάλο φόβο μπροστά στη δύναμη και την οργάνωση των γυναικών.

Επομένως, η ιδεολογία της Απελευθέρωσης των Γυναικών είναι η λύση σε όλα τα ζητήματα της κοινωνίας, είναι η πρόληψη των πολέμων και των κλιμακώσεων.

Εμείς στο Kongra Star καταδικάζουμε και καταγγέλλουμε για άλλη μια φορά τη δολοφονία των τριών γυναικών μαχητριών και ανανεώνουμε τη δέσμευσή μας να ακολουθήσουμε τα βήματα των κορυφαίων επαναστατριών μαχητριών στο Απελευθερωτικό Κίνημα του Κουρδιστάν και να δημιουργήσουμε την ταυτότητα των ελεύθερων γυναικών σε όλο τον κόσμο.

Γι ‘αυτό, καλούμε όλες τις γυναίκες των οργανώσεων για τα γυναικεία και ανθρώπινα δικαιώματα να ενώσουν τα χέρια τους και να αυξήσουν τον αγώνα ενάντια στο AKP, να συνεχίσουν τον αγώνα για την ελευθερία, να αψηφήσουν τα σύνορα παγκοσμίως.

8/1/2021, Kongra Star Coordination

https://womendefendrojava.net/en/2021/01/08/kongra-star-with-the-spirit-of-sakine-fidan-and-leyla-we-continue-our-struggle-for-womens-liberation/

Πηγή: https://athens.indymedia.org/post/1609562/

 

Συνέντευξη με το Διοικητή του SDF Umut Gabar στο ειδησεογραφικό δίκτυο ANF (09/11/2020): Ρωσία και Συρία έχουν το ρόλο τους στις τουρκικές επιθέσεις

Ο διοικητής του SDF Umut Gabar μίλησε στο ANF για την εισβολή και απόσυρση του τουρκικού στρατού από ορισμένες περιοχές στη Βόρεια και Ανατολική Συρία.

Το τουρκικό κράτος έχει εντείνει τις επιθέσεις του, ειδικά εναντίον της πόλης Ain Issa, τις τελευταίες εβδομάδες. Τι στοχεύουν το τουρκικό κράτος και οι μισθοφόροι του με αυτές τις νέες επιθέσεις εναντίον της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας;

Για να κατανοήσουμε τις επιθέσεις του τουρκικού κράτους στη Βόρεια και Ανατολική Συρία, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε πρώτα το σύστημα του τουρκικού κράτους. Η πολιτική του τουρκικού κράτους και του ίδιου του συστήματος δεν είναι πλέον αποδεκτά. Πρέπει να υπάρξει αλλαγή σε αυτό το σύστημα. Ωστόσο, η κυβέρνηση ούτε κατάφερε να βρει λύση για αυτό, ούτε θα μπόρεσε να υιοθετήσει ένα εξωτερικό μοντέλο που θα δημιουργούσε μια αλλαγή στο τουρκικό κρατικό σύστημα. Αντιμέτωπο με αυτό το αδιέξοδο, το τουρκικό κράτος προσπάθησε να κρατήσει τους πολιτικούς, το κοινό και τους θεσμούς απασχολημένους με προβλήματα εκτός της Τουρκίας. Φυσικά, αυτό οδήγησε το τουρκικό κράτος σε μια οικονομική κρίση, μια κρίση ασφάλειας και επίσης μια μεγάλη δημοκρατική κρίση. Ο Ερντογάν είναι στην εξουσία για 20 χρόνια, και το πέτυχε αυτό [μακροζωία] με κάποιες αλλαγές. Φυσικά, αυτές οι αλλαγές περιελάμβαναν την πλήρη καταστροφή της δημοκρατικής δομής στην Τουρκία.

Το τουρκικό κράτος έχει εμπλακεί στη συριακή κρίση υποστηρίζοντας πολλές ριζοσπαστικές ισλαμικές ομάδες για να ξεφύγει από τις εσωτερικές του κρίσεις και να κρατήσει τους ανθρώπους απασχολημένους με εξωτερικά προβλήματα. Γι ‘αυτό και το τουρκικό κράτος υποστήριξε τις συγκρούσεις στη Μεσόγειο Θάλασσα, το Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία. Με αυτόν τον τρόπο, προσπαθεί να καλύψει τις βαθιές εσωτερικές κρίσεις που αντιμετωπίζει.

 

Η Τουρκία είχε πάντα ως στόχο τους Κούρδους*

Το τουρκικό κράτος επέλεγε πάντοτε τον κουρδικό λαό ως στόχο να καλύψει τις κρίσεις και τις ήττες του, διότι θεωρούσε πάντα τους Κούρδους εχθρούς και συνεχίζει να τους βλέπει έτσι. Οι σοβινιστικές και φασιστικές ομάδες στην Τουρκία πείθονται εύκολα όταν παίζεται η κουρδική κάρτα. Η πολιτική του τουρκικού κράτους δεν είναι καινούργια. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα στην ιστορία. Για παράδειγμα, προσπάθησε να καλύψει την ήττα του κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο με τη σφαγή των Αρμενίων. Η σφαγή στο Dersim και ο Sheik Said πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι επίσης αποτέλεσμα της ίδιας πολιτικής.

Αλλά το τουρκικό κράτος δεν μπόρεσε να επιτύχει αυτό που ήθελε. Φτάνοντας στα πρόσφατα γεγονότα, έπρεπε να καταλήξει σε συμφωνία στη Λιβύη. Η Ευρώπη υποστήριξε επίσης αυτήν τη συμφωνία. Στην πραγματικότητα, αυτό ήταν μια ήττα για το τουρκικό κράτος. Από την άλλη πλευρά, στην ένταση (Σ.τ.μ.: στο πρωτότυπο κείμενο αναφέρεται ως πόλεμος) μεταξύ της Ελλάδας και του τουρκικού κράτους, η Ευρώπη ανακοίνωσε ότι θα υποστηρίξει την Ελλάδα. Και πάλι, υπήρξαν ορισμένες διεθνείς συμφωνίες που προέκυψαν από διαφορετικές χώρες, και όλα αυτά επηρέασαν αρνητικά την πολιτική του τουρκικού κράτους.

Λοιπόν, πώς προσπαθεί η κυβέρνηση της Τουρκίας να πείσει την κοινή γνώμη και να τη διατηρήσει απασχολημένη λόγω αυτής της πολιτικής ήττας; Για άλλη μια φορά στόχευσε τους κουρδικούς και αραβικούς λαούς στη Συρία για να ξεπεράσει το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται.

 Το αληθινό πρόσωπο του Ερντογάν εκτίθεται στο Idlib*

Η απόσυρση του τουρκικού κράτους από ορισμένες περιοχές στη Λιβύη αποκάλυψε το πραγματικό πρόσωπο του Ερντογάν. Ανώτεροι αξιωματούχοι του “Ελεύθερου Στρατού” που συνδέονται με το τουρκικό κράτος και ορισμένες μισθοφορικές ομάδες δήλωσαν ότι το τουρκικό κράτος αποσύρθηκε και δεν τήρησε τις υποσχέσεις του προς αυτούς. Η Ρωσία επιμένει στην επίλυση του προβλήματος του Idlib εδώ και αρκετούς μήνες. Η τουρκική κυβέρνηση είπε στους μισθοφόρους: «Θα αποσυρθούμε από εδώ, αλλά θα μεγαλώσουμε και θα επεκτείνουμε την περιοχή αλλού.» Προσπάθησε να πείσει αυτούς τους μισθοφόρους κάνοντας επίθεση στις περιοχές του Serekaniye, Gire Spi, Ain Issa και στο Til Temir.

Αυτή η πολιτική του τουρκικού κράτους δεν είναι νέα. Η διοίκησή μας και οι πολίτες μας γνωρίζουν αυτήν την πολιτική και η απάντησή της ήταν πολύ σκληρή. Το SDF απάντησε έντονα σε αυτές τις επιθέσεις. Οι άνθρωποι δεν έφυγαν από τον τόπο τους εξ αιτίας του πολέμου και οργάνωσαν διαμαρτυρίες ενώ συνέβαιναν συγκρούσεις στην Ain Issa. Βγήκαν στους δρόμους και διαμαρτυρήθηκαν για τις επιθέσεις. Οι ηγέτες της περιοχής εξέφρασαν την δυσφορία τους και δήλωσαν ότι δεν θα δεχτούν τις επιθέσεις. Η συμμετοχή στο SDF έχει αυξηθεί. Όλα αυτά αποτελούν απάντηση στις πολιτικές του τουρκικού κράτους.

Η Ρωσία και το συριακό καθεστώς δεν απάντησαν έντονα σε αυτές τις επιθέσεις. Γιατί νομίζετε ότι δεν το έχουν κάνει;

Δεν μπορούμε να πούμε ότι η Ρωσία και το συριακό καθεστώς δεν εμπλέκονται σε αυτήν την πολιτική. Παίζουν τον ρόλο τους σε αυτές τις επιθέσεις. Το τουρκικό κράτος δεν παραβιάζει τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός για πρώτη φορά. Οι επιθέσεις του τουρκικού κράτους συνεχίζονται από την πρώτη μέρα (Σ.τ.μ. της συμφωνίας). Μερικές φορές επιτέθηκε στην Til Temir. Πριν από δύο μήνες επιτέθηκαν ξανά στην Ain Issa με όλμους. Πριν από δύο μήνες, η Ρωσία, εκτός των άλλων, ισχυρίστηκε ότι δεν τους βοηθήσαμε (Σ.τ.μ. για τη συμφωνία), και ότι διατηρούσαμε ευνοϊκές σχέσεις με τον Διεθνή Συνασπισμό (Σ.τ.μ. ΗΠΑ κλπ).

Προσπάθησαν να ασκήσουν πίεση στη Διοίκηση του SDF, λέγοντας ότι «τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς εμάς». Υπήρξε μια προσπάθεια να δείξουν σε εμάς και στον κόσμο ότι μόνο η Ρωσία μπορεί να λύσει τα προβλήματα. Αυτό συνέβη ένα μήνα πριν από τις επιθέσεις.

Μπορούμε να πούμε ότι το συριακό καθεστώς έχει επίσης υποχωρήσει σε στρατιωτική κλίμακα και όταν εξετάζουμε την οικονομική κρίση, είναι απελπιστικό. Το συριακό καθεστώς δεν μπορεί να κάνει τίποτα ούτε στρατιωτικά ούτε πολιτικά. Η Αυτόνομη Διοίκηση εφαρμόζει μια ισχυρότερη πολιτική.

 Η Ρωσία παρουσιάζεται ως το κλειδί για μια λύση*

Η Ρωσία, από την άλλη πλευρά, εφαρμόζει την πολιτική της με βάση την εξής πρόταση: «το τουρκικό κράτος θα έρθει, θα σας σφάξει, και μόνο εγώ μπορώ να σας προστατεύσω». Ταυτόχρονα με τις επιθέσεις κατοχής, υπήρξε μια επίθεση κατά της Αυτόνομης Διοίκησης από τον Τύπο του συριακού καθεστώτος. Αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη. Υπάρχει μια επανάσταση στη Βόρεια και Ανατολική Συρία και ο πόλεμος συνεχίζεται. Αν και η Αυτόνομη Διοίκηση ικανοποιεί τις ανάγκες των ανθρώπων, ωστόσο, υπάρχουν ελλείψεις. Τα υπάρχοντα προβλήματα θα επιλυθούν επίσης με την πάροδο του χρόνου. Για παράδειγμα, υπάρχει το θέμα των κρατουμένων του ISIS και ορισμένα προβλήματα ασφάλειας σε ορισμένα σημεία. Το συριακό καθεστώς προσπαθεί να επιτεθεί αξιοποιώντας αυτά τα προβλήματα. Στην πραγματικότητα, το καθεστώς άλλαξε πρόσφατα τον τόνο του εναντίον του SDF και της Αυτόνομης Διοίκησης.

Πολλές φορές, ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι είχε σχέσεις πληροφοριών με το συριακό καθεστώς. Η απόσυρση του τουρκικού κράτους από ορισμένες περιοχές συνδέεται με το Gire Sipi και το Serekaniye. Μπορεί να υπάρχει συμπαιγνία στο Idlib. Με την παράδοση του Idlib, ενδέχεται να υπάρξει συμφωνία για την παραχώρηση ανατολικά του Ευφράτη στους Τούρκους. Παρόμοιες συμφωνίες έχουν γίνει και στο παρελθόν. Επομένως, δεν είναι απίθανο να υπάρξει συμφωνία μεταξύ του συριακού καθεστώτος και του καθεστώτος Ερντογάν.

 Η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός προβλέπει ότι το τουρκικό κράτος και οι μισθοφόροι του πρέπει να μείνουν τουλάχιστον 3 km από τον αυτοκινητόδρομο M4. Φυσικά, η ίδια προϋπόθεση ισχύει και για το SDF. Βλέπουμε ότι η συμφωνία παραβιάζεται συνεχώς στον Μ4, και οι επιθέσεις συνεχίζονται. Πώς αξιολογείτε την αδιαφορία των δυνάμεων που ουσιαστικά διαμεσολάβησαν για την επίτευξη αυτής της συμφωνίας;

Στην πραγματικότητα, για να κατανοήσουμε καλά αυτήν την πολιτική, πρώτα απ ‘όλα, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε τα χαρακτηριστικά αυτής της συμφωνίας.

Όταν έγινε η συμφωνία, έπρεπε να είναι προσωρινή και όχι μόνιμη. Διότι εκείνη την εποχή υπήρχαν αντιφάσεις μεταξύ της κυβέρνησης των ΗΠΑ η οποία ήταν κατακερματισμένη. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι η υποχώρηση (των ΗΠΑ) ήταν σωστή, κάποιοι είπαν ότι ήταν λάθος. Με άλλα λόγια, δεν υπήρχε σαφής στάση στην πολιτική των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, η Ρωσία είχε ένα όνειρο να μπει σε αυτήν την περιοχή, αλλά δεν ήταν έτοιμη να το κάνει. Από την άλλη, στο πρόγραμμα του συριακού καθεστώτος, υπήρχε η προσπάθεια να προστατευθεί το ίδιο το καθεστώς και όχι να προστατευτεί ο λαός. Επιπλέον, η (Σ.τ.μ διεθνής) πίεση στο τουρκικό κράτος ήταν επίσης μεγάλη. Υπήρξαν διαμαρτυρίες σε πολλά μέρη από τη Μέση Ανατολή έως την Ευρώπη, πολιτικές – κοινωνικές οργανώσεις και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων διαμαρτυρήθηκαν για την κατοχή και πήραν θέση ενάντια στο τουρκικό κράτος. Με όλα αυτά, όλα τα μέρη πείστηκαν να καταλήξουν σε συμφωνία.

Πρέπει επίσης να υπενθυμίσουμε ότι η διοίκηση του SDF δεν αποδέχθηκε πλήρως αυτήν τη συμφωνία. Ο διοικητής του SDF Mazlum Ebdi εξήγησε ότι ο μόνος λόγος αποδοχής αυτής της συμφωνίας ήταν η προστασία του λαού.

Η Τουρκία στοχεύει όχι μόνο στρατιωτικές δυνάμεις αλλά και πολίτες*

Το τουρκικό κράτος στόχευε όχι μόνο στρατιωτικές δυνάμεις αλλά και πολίτες. Το τουρκικό κράτος στόχευσε την πορεία αμάχων στο Serekaniye μπροστά σε ολόκληρο τον τύπο και σκότωσε 27 άτομα. Η πολεμική πολιτική του τουρκικού κράτους είναι πολιτική τρομοκρατίας. Πιστεύει ότι όσο περισσότερους ανθρώπους, ζώα και φύση σκοτώσει, τόσο μεγαλύτερη επιτυχία θα έχει.

Υπήρξε βαρβαρότητα και σφαγή. Απαγορευμένα όπλα χρησιμοποιήθηκαν στα Serekaniye, Gire Spi και Ain Issa. Το τουρκικό κράτος επέδειξε τη δολοφονική του νοοτροπία εδώ. Η Αυτόνομη Διοίκηση το είδε και έπρεπε να αποδεχτεί ορισμένα πράγματα.

Υπό αυτές τις συνθήκες προέκυψε η συμφωνία. Το συριακό καθεστώς δεν έχει σχέδιο προστασίας του λαού, απλά προσπαθεί να δείξει την παρουσία του στη διεθνή σκηνή. Η Ρωσία προσπάθησε επίσης να αναδείξει αυτή τη στάση του συριακού καθεστώτος ως επιτυχία. Έδωσε επίσης το μήνυμα: «Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να το λύσουν, εμείς μπορούμε.» Αλλά δεν το έκανε. Επιπλέον, δεν υπήρξε υψηλού επιπέδου συνάντηση (Σ.τ.μ. Ρωσίας) με το SDF και την Αυτόνομη Διοίκηση για την εξεύρεση λύσης.

Το τουρκικό κράτος συνέχισε την επιθετική του πολιτική για να πείσει τους μισθοφόρους και να τους κρατήσει πιστούς μετά την παράδοση της επαρχίας Idlib στο καθεστώς. Το τουρκικό κράτος γνωρίζει πολύ καλά ότι ο αυτοκινητόδρομος M4 είναι στρατηγικός στόχος για τη Ρωσία. Η Ρωσία προσπαθεί να κερδίσει τον Μ4 και τη στρατιωτική βάση Himimim μέσω του τουρκικού κράτους. Θέλει επίσης να χρησιμοποιήσει τις εμπορικές οδούς στα ανατολικά και νότια της Μεσογείου. Αυτή η γραμμή είναι στρατηγική για τη Ρωσία.

Το τουρκικό κράτος θέλει να καταλάβει στρατηγικά μέρη για τη Ρωσία και να τα χρησιμοποιήσει ως μέσο πίεσης. Η Τουρκία θα πληροί τις απαιτήσεις της μεταξύ τους συμφωνίας · το γνωρίζαμε καλά από την αρχή.

Η Τουρκία έχει αναπτύξει αυξημένο αριθμό δυνάμεών της στα σύνορα. Μπορούμε να υποψιαζόμαστε σχέδια για νέα κατοχή;

Αυτή η πολιτική του τουρκικού κράτους δεν είναι νέα. Υπήρχε πάντα. Ο Ερντογάν πάντα λέει «Ακόμα κι αν υπήρχε ένας Κούρδος στην Αφρική, θα τελειώσω μαζί του». Ο Ερντογάν δεν θα δεχόταν ποτέ έναν ελεύθερο, ανεξάρτητο και αξιότιμο Κούρδο. Στην αρχή ήθελε να τερματίσει τους Κούρδους μέσω του ISIS. Το ISIS θα μπορούσε να κινηθεί νότια του Ευφράτη και να εισέλθει στις περιοχές του καθεστώτος. Όμως δεν το έκανε, επιτέθηκε στις κουρδικές περιοχές. Πήγε στο Kobane. Ωστόσο, το συριακό καθεστώς δεν ήταν στο Kobane. Επιτέθηκε επίσης στο Tirbesipiye μέσω του μετώπου al Nusra το 2012-2013. Και πάλι, επιτέθηκαν στις πόλεις Derik και Rimelan. Με αυτόν τον τρόπο, ήθελε να καταστρέψει τον κουρδικό λαό και την αδελφότητα των λαών, αλλά έχασε. Μετά από αυτό, ήθελε να το κάνει μέσω του «Ελεύθερου Στρατού» και άλλων μισθοφόρων ομάδων, απέτυχε ξανά. Το τουρκικό κράτος στη συνέχεια ανέλαβε απευθείας δράση.

Το SDF είναι μια αμυντική δύναμη. Το SDF προσπάθησε κατά καιρούς να ασκήσει πίεση για την επίτευξη ορισμένων μακροπρόθεσμων έργων, προσπαθώντας επίσης να δεσμεύσει τα διεθνή ιδρύματα και τα νομικά ιδρύματα να κάνουν κάποια εργασία προκειμένου να προστατεύσουν τους ανθρώπους. Το SDF ήθελε να αναζητήσει λύσεις όχι με στρατιωτικό τρόπο αλλά πολιτικά και αποδέχτηκε ορισμένες συμφωνίες.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η δύναμή μας προέρχεται από τη μεγάλη εμπειρία μας. Ο μεγάλος ηρωισμός επιδείχθηκε στις περιοχές Afrin, Shehba, Gire Spi και Serekaniye. Μετά την κατάπαυση του πυρός, το SDF ξεκίνησε άμεση εκπαίδευση. Δούλεψε για να προετοιμάσει τόσο τις δυνάμεις του όσο και τους ανθρώπους για τυχόν καταστάσεις που θα προκύψουν.

Τώρα ο λαός μας γνωρίζει ότι εάν πρόκειται να αντιμετωπίσουμε έναν πόλεμο θα ήταν για ζωή ή θάνατο και αυτό πρέπει να το καταλάβει το τουρκικό κράτος. Οι λαοί της Βορειοανατολικής Συρίας θα ζήσουν με ελευθερία και αξιοπρέπεια. Το SDF είναι προετοιμασμένο για πόλεμο με κάθε τρόπο, έχει πνεύμα αντίστασης και ο λαός μας θα υποστηρίξει τις στρατιωτικές του δυνάμεις.

πηγή: https://anfenglishmobile.com

  • μεσότιτλος όπως παρατέθηκε στο πρωτότυπο κείμενο

Αναρχισμός και αγώνας για ζωή στην βορειοανατολική Συρία – Συνέντευξη με τον Αναρχικό Αγώνα, Αύγουστος 2020

Η ομάδα Faccao Ficticia, τον Αύγουστο του 2020, πήρε συνέντευξη από την αναρχική ομάδα Tekosina Anarsist (Αναρχικός Αγώνας) που δρα στην κοινωνική επανάσταση στη Rojava.

  1. Πως είναι και πως καθορίζετε τη δραστηριότητα του Αναρχικού Αγώνα? Που επιχειρείτε και πως είναι η σχέση σας με τις κοινότητες στο Συριακό έδαφος? (προφανώς, δεν χρειάζεται να αναφέρετε που είστε με ακρίβεια, απλά σε ποιο καντόνι ή κάποια γενικότερη αναφορά αρκεί)

Ο Αναρχικός Αγώνας (Tekosina Anarsist) είναι μια επαναστατική αναρχική κολεκτίβα αποτελούμενη από ανθρώπους από διάφορα μέρη του κόσμου που εργάζονται στη Βορειοανατολική Συρία (Δυτικό Κουρδιστάν) για να υποστηρίξουν τη συνεχιζόμενη επανάσταση. Αυτό που μας συνδέει δεν είναι απαραίτητα ένα μέρος ή μια περιοχή, ούτε μια συγκεκριμένη πρακτική. Είναι περισσότερο η μακροπρόθεσμη στρατηγική μας, οι μορφές οργάνωσης, οι μέθοδοι και η δέσμευση να αναλογιστούμε τον εαυτό μας και τον οργανισμό μας μέσω της συνεχούς μάθησης – με άλλα λόγια την προοπτική μας. Ήρθαμε στη βορειοανατολική Συρία εμπνευσμένοι από την επανάσταση που ξεκίνησε από το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα, για να εφαρμόσουμε τις ιδέες μας και τη δέσμευσή μας να οικοδομήσουμε την αυτονομία, να οικοδομήσουμε ελεύθερη ζωή σε μια  κοινωνία χωρίς κράτος. Πιστεύουμε ότι ο αγώνας του λαού και ειδικά ο αγώνας των γυναικών είναι η κύρια δύναμη για επαναστατικές αλλαγές, και αυτό που συμβαίνει εδώ είναι κάτι από το οποίο μπορούν να μάθουν πολλά οι αναρχικοί και οι επαναστάτες από όλο τον κόσμο. Αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις που φέρνει μια επανάσταση, ο καλύτερος τρόπος να μάθεις είναι να σταθείς δίπλα στους ντόπιους και να μοιραστείς ψωμί μαζί τους.

Αποφασίσαμε να μείνουμε εδώ και να υπερασπιστούμε την επανάσταση, μέσα στις δύσκολες αντιθέσεις που αντιμετωπίζει η κοινωνία όταν περνάει μεγάλες αλλαγές, και να υπερασπιστούμε τον ένοπλο αγώνα ενάντια στους εχθρούς που προσπαθούν να την καταστρέψουν. Ο Αναρχικός Αγώνας δεν είναι ένα μεγάλο κίνημα – αλλά μια σταγόνα στον ωκεανό για την οργάνωση των ντόπιων. Ωστόσο, εργαζόμαστε σε διαφορετικούς τομείς δραστηριοτήτων και η δουλειά μας βρίσκεται εντός ή συντονίζεται με τις τοπικές δομές. Μπορεί να είναι στρατιωτική εργασία, ιατρική μάχης, εργασία για την υγεία, διάφορες μορφές πολιτικής οργάνωσης και, κυρίως, εκπαίδευση. Αυτό είναι κάτι θεμελιώδες που πραγματικά μας λείπει ειδικά στη Δύση – να πηγαίνουμε βαθύτερα, για να μάθουμε, να προχωρήσουμε, να μοιραστούμε, να ακούσουμε, να ξεπεράσουμε το εγώ, να χτίσουμε συλλογικές αφηγήσεις, να επαναπροσδιορίσουμε όρους και έννοιες σε ένα ευρύτερο επίπεδο «κοινωνίας», όχι μόνο ατομικά στα δικά μας κεφάλια. Για να αναζητήσουμε σημεία σύνδεσης αντί για διαχωρισμό.

Η σχέση με τις τοπικές δομές και τους ανθρώπους είναι θεμελιώδης και σε πολλά επίπεδα η επιβίωσή μας βασίζεται σε αυτό. Προσπαθούμε να χτίσουμε και να διατηρήσουμε καλές σχέσεις με διαφορετικές ομάδες και τοπικές οργανώσεις, από τις οποίες μαθαίνουμε πολλά σε αυτήν την κοινωνία που είναι γεμάτη ποικιλομορφία. Θέλουμε επίσης να διευρύνουμε αυτήν την ποικιλομορφία και η δουλειά μας περιλαμβάνει τη δημιουργία θέσης στην επανάσταση για άτομα που μπορεί να μην χωράνε αλλού. Οι τρανς και οι μη-συμβατικού φύλου σύντροφοι δεν είναι κατανοητοί από πολλές δομές εδώ και η κοινωνία έχει πολύ ιδιαίτερες σχέσεις μεταξύ των φύλων. Πρέπει να κάνουμε χώρο προσεκτικά και με σεβασμό για όλους τους συντρόφους να συμμετάσχουν στον αγώνα, και να είμαστε οι ίδιοι οι εαυτοί μας με επαναστατικό τρόπο. Έχουμε μια μεγάλη ποικιλία ταυτοτήτων φύλου στις τάξεις μας και, ακόμα και αν αυτό προκαλεί κάποιες δύσκολες καταστάσεις, προσπαθούμε να διατηρήσουμε αυτή τη γραμμή, ανοίγοντας χώρο για άτομα που έχουν εμπειρίες εκτός της προνομιακής πατριαρχικής τάξης – δηλαδή, θέλουμε να προσκαλέσουμε ειδικά γυναίκες, trans και queer συντρόφους για να συνεργαστούν μαζί μας.

  1. Είδαμε ότι συμμετείχατε αρκετά όχι μόνο στον ίδιο τον αγώνα, αλλά στην υποστήριξη / βοήθεια και τον εφοδιασμό, όπως και κάποιοι από εσάς συνεργαζόσασταν με το ασθενοφόρο διάσωσης ανθρώπων στο μέτωπο. Ποιες είναι οι κύριες μορφές δράσης που κάνετε και τι εύρος έχουν;

Στην αρχή ο Αναρχικός Αγώνας ήταν κυρίως μια στρατιωτική δομή για την υπεράσπιση της επανάστασης ενάντια στις επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους, πάντα με σκοπό να υποστηρίξει τα τοπικά κινήματα και τον τοπικό πληθυσμό. Συνειδητοποιήσαμε την ανάγκη υποστήριξης των ιατρικών ομάδων στις στρατιωτικές δυνάμεις και αρχίσαμε να συμμετέχουμε σε αυτό το μέτωπο. Εργαστήκαμε ως ιατροί μάχης σε διαφορετικές επιχειρήσεις και μέτωπα, από το τέλος του χαλιφάτου Daesh στο Deir Ezzor, μέχρι την αντίσταση ενάντια στην τουρκική εισβολή στο Serekaniye και στο Til Tamer. Στο πεδίο της ιατρικής, υπάρχει ένα ευρύ φάσμα θέσεων εργασίας που συχνά μπορούν να αλλάξουν από ιατρική μάχης, σε σημεία τριγώνου (σημεία διαχωρισμού τραυματιών), σε μεταφορά ή σε νοσοκομειακή εργασία. Διαφορετικοί άνθρωποι ή ομάδες εργάζονται σε διάφορους τομείς και συχνά η ανάγκη αλλαγής από τη μια τακτική στην άλλη δεν είναι επιλογή αλλά ανάγκη ανάλογα με την κατάσταση. Επομένως, προσπαθούμε να εκπαιδευτούμε με τρόπο που να μας επιτρέπει να είμαστε ευέλικτοι στη δουλειά μας. Μερικοί από εμάς έχουν ήδη ιατρικό υπόβαθρο, αλλά όσοι δεν έχουν, έλαβαν εκπαίδευση εδώ από συντρόφους. Αυτό έγινε από το μηδέν, ωθούμενοι από την αναγκαιότητα και τον επείγοντα χαρακτήρα του πολέμου, και όλοι ίσως χρειαστεί να αναλάβουν δουλειά που δεν ήξεραν να κάνουν πριν – για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, τους συντρόφους τους και τους ανθρώπους. Όταν οι σύντροφοι μιλάνε για αυτοάμυνα δεν αναφέρονται μόνο στη μάχη με όπλο, γιατί παλεύουμε για τη ζωή, για να υπερασπιστούμε και να διατηρήσουμε τη ζωή.

Οι ομάδες μας σίγουρα δεν ήταν οι πρώτες ούτε οι μόνες που λειτουργούσαν ως ιατροί μάχης στη Βορειοανατολική Συρία, αλλά ειδικά στην αρχή, αυτό ήταν σπάνιο. Όταν κοιτάμε πίσω βλέπουμε ότι υπήρχαν τρεις στόχοι σε αυτό το έργο. Πρώτον, για να μπορέσουμε να κάνουμε αυτό το έργο, να μάθουμε και να είμαστε έτοιμοι όποτε χρειάζεται, να κερδίσουμε εμπιστοσύνη μέσω της δουλειάς μας και να παράσχουμε βοήθεια σε τραυματίες συντρόφους το συντομότερο δυνατό. Δεύτερον, να συνεργαστούμε με τις τοπικές δυνάμεις με τρόπο που να δείχνει μέσω της πρακτικής ότι αυτή είναι μια πολύ σημαντική δουλειά, πιέζοντας μας να αναπτύξουμε αυτόν τον ρόλο στις τάξεις του SDF (Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις). Και τρίτον, να δούμε πώς μπορούμε να μοιραστούμε γνώσεις και δεξιότητες με ορισμένους ενδιαφερόμενους συντρόφους για να πολλαπλασιάσουμε αυτούς που κάνουν αυτήν την εργασία, οργανώνοντας εκπαίδευση με άλλες ομάδες ώστε να παρέχουμε περισσότερη βοήθεια στις πρώτες γραμμές. Είδαμε ότι δεν αρκεί να είμαστε μια ομάδα γιατρών μάχης και ότι κάθε άτομο θα πρέπει να μπορεί να βοηθά τους συντρόφους του εάν τραυματίζονται και επίσης να μπορεί να θεραπεύει και τον ίδιο τον εαυτό του. Έχουμε εκπαιδεύσει τους εαυτούς μας και τους συντρόφους μας σε άλλες επαναστατικές διεθνιστικές δομές, και πρόσφατα, για πρώτη φορά, δώσαμε στις δυνάμεις του SDF μια εκπαίδευση πρώτων βοηθειών, η οποία ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα και επίσης μια ευχάριστη εμπειρία. Εδώ όλοι είναι μαθητές και δάσκαλοι ταυτόχρονα, αυτό που μαθαίνουμε το μεταδίδουμε ο ένας στον άλλο.

  1. Μπορείτε να δώσετε μια σύντομη ενημέρωση σχετικά με την κατάσταση στη Ροζάβα μετά την τουρκική εισβολή και τους τζιχαντιστές συμμάχους της και τώρα με την πανδημία του COVID; Πώς επηρεάζει αυτός ο νέος παράγοντας τον αγώνα και την επαναστατική καθημερινή ζωή; Υπάρχει κάποιο συντονισμένο πρόγραμμα; Πώς εκμεταλλεύεται η τουρκική κυβέρνηση αυτήν την κατάσταση για να συνεχίσει την επίθεση;

Η τουρκική κατοχή, από το Afrin το 2018 και που συνεχίστηκε τον Οκτώβριο του 2019 στο Serekaniye και το Gire Spi, επανέφερε τον πόλεμο στη Rojava και μαζί με αυτό μια νέα ανθρωπιστική κρίση. Εκατοντάδες χιλιάδες αναγκάστηκαν να φύγουν για να σώσουν τη ζωή τους, αναζητώντας καταφύγιο σε άλλες πόλεις ή καταυλισμούς προσφύγων. Αυτό δημιούργησε υψηλό κίνδυνο μολυσματικών ασθενειών, λόγω των δυσκολιών και των συνωστισμών στα στρατόπεδα προσφύγων. Επίσης, με την τρέχουσα υγειονομική κρίση να κλιμακώνεται εδώ, αυτή η κατάσταση γίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνη. Ο πόλεμος έφερε επίσης άλλα προβλήματα για το σύστημα υγείας: οι περισσότερες ιατρικές ΜΚΟ έφυγαν από τη Βορειοανατολική Συρία όταν ξεκίνησε η εισβολή, οπότε χάσαμε την πρόσβαση σε φάρμακα και ειδικευμένους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας. Το σύστημα υγείας της αυτοδιοίκησης έπρεπε να καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες για να καλύψει τα κενά που άφησε η απόσυρση των ΜΚΟ. Αρκετές προφυλάξεις υιοθετήθηκαν τον Μάρτιο για την πρόληψη μιας έξαρσης του COVID-19 μετά την ανίχνευση ορισμένων θετικών περιπτώσεων και για λίγο οι προσπάθειες ήταν επιτυχείς. Αυτό έδωσε λίγο χρόνο για να γίνουν περαιτέρω προετοιμασίες, να οργανωθούν χώροι για παρακολούθηση ασθενών, να εξασφαλισθεί η παροχή χρήσιμων ιατρικών προμηθειών και να δομηθούν αναπνευστήρες. Στις αρχές Αυγούστου τα νοσοκομεία άρχισαν να εντοπίζουν ασθενείς με COVID σε διάφορες πόλεις, οπότε αυξήθηκαν οι ταξιδιωτικοί περιορισμοί και άλλα μέτρα. Ταυτόχρονα, στην άλλη πλευρά των συνόρων, η Τουρκία έχει μαζικά κρούσματα COVID και στέλνουν αρκετούς μολυσμένους ασθενείς σε νοσοκομεία στα κατεχόμενα εδάφη της βόρειας Συρίας, ειδικά στο Serekaniye και στο Αφρίν. Με αυτές τις συνθήκες, ο τουρκικός στρατός που εκμεταλλεύεται το ξέσπασμα του ιού για να ξεκινήσει μια επίθεση είναι μια πολύ πραγματική απειλή και οι δυνάμεις αυτοάμυνας προσπαθούν να λάβουν όλα τα δυνατά μέτρα για να αποτρέψουν ένα καταστροφικό σενάριο. Όπως και πριν, δεν τίθεται θέμα αν ο τουρκικός στρατός θα επιτεθεί στη Ροζάβα ή όχι. Το θέμα είναι πότε και πού θα το κάνουν.

  1. Η διεθνής αναρχική αλληλεγγύη είναι μια σημαντική πτυχή του επαναστατικού αγώνα στην ιστορία. Και η επανάσταση στη Rojava είναι γνωστό ότι έχει κάποια επιρροή αναρχικών σκέψεων και προοπτικών. Πόση επιρροή βλέπετε εκεί; Πώς θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη / ισχυρότερη;

Μπορούμε να βρούμε σαφώς την επιρροή ορισμένων αναρχικών προοπτικών στις ιδέες του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού. Πολλοί άνθρωποι έχουν ήδη επισημάνει τις σχέσεις με τις ιδέες του Murray Bookchin, ο οποίος καλούσε να οργανώσει κοινότητες και να οικοδομήσει μια διπλή εξουσία, αναπτύσσοντας αυτονομία και κοινοτισμό βασισμένο στην οικολογία και την άμεση δημοκρατία. Μπορούμε επίσης να βρούμε επιρροές από άλλους αναρχικούς στοχαστές, κατανοώντας το κράτος ως το κύριο σύστημα βίας και καταπίεσης και την επακόλουθη αποφασιστικότητα να οικοδομήσουμε μια κοινωνία χωρίς κράτος. Αλλά πάνω απ ‘όλα οι πιο σχετικές αλλαγές προέρχονται από το κουρδικό γυναικείο κίνημα, λέγοντας ανοιχτά ότι πρέπει να απαλλαγούμε από το κράτος για να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό και ότι πρέπει να ανατρέψουμε την πατριαρχία για να ξεπεράσουμε το κράτος, θέτοντας την απελευθέρωση των γυναικών ως προτεραιότητα αυτού του κινήματος.

Αλλά αυτές οι ιδεολογικές εξελίξεις δεν έφεραν πάντα ριζική αλλαγή στον τρόπο οργάνωσης του κουρδικού επαναστατικού κινήματος και εξακολουθούμε να βλέπουμε μεγάλη επιρροή των παλιών μαρξιστικών-λενινιστικών πρακτικών που επικρίνουν τα αναρχικά κινήματα, όπως η συγκέντρωση και η ιεραρχική οργάνωση. Όταν πρόκειται να κάνεις πρακτικά βήματα, αυτές οι αντιφάσεις αποτελούν την κύρια πρόκληση, ενώ συχνά υπάρχουν πατερναλιστικές προσεγγίσεις προς την κοινωνία – κληρονομιά της πρωτοποριακής νοοτροπίας των επαναστατικών κομμάτων. Η αντιμετώπιση αυτών των αντιφάσεων και η ικανότητα να συνεχίσουμε να προχωρούμε είναι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τους αναρχικούς εδώ. Η στάση της κριτικής αλληλεγγύης και της συνεργασίας με ένα κίνημα που, ακόμα κι αν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε ορισμένες πτυχές, είναι σήμερα μια από τις πιο σχετικά επαναστατικές διαδικασίες στις οποίες μπορούμε να βρούμε τον εαυτό μας. Υπάρχουν πολλά πράγματα μακριά από την ουτοπική κοινωνία που ονειρευόμαστε: οι τοπικές κοινότητες δεν είναι τα επαναστατικά συμβούλια που θα θέλαμε να δούμε, οι γαιοκτήμονες εξακολουθούν να κατέχουν μεγάλα ποσά γης, οι ηλικιωμένοι εξακολουθούν να πωλούν τις κόρες τους σε γάμο με αντάλλαγμα χρήματα ή εμπορεύματα, οι άνθρωποι πεινούν και πρέπει να ενταχθούν στις στρατιωτικές τους δυνάμεις για να τροφοδοτούν τις οικογένειές τους, το SDF συνδιαλέγεται με ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και συνάπτει συμφωνίες με αμερικανικές εταιρείες για τον έλεγχο των πετρελαϊκών πεδίων, χιλιάδες στρατιώτες του Daesh βρίσκονται σε φυλακές περιμένοντας μια ευκαιρία να αποδράσουν και να ανοικοδομήσουν το αιματηρό Χαλιφάτο,  Afrin, Serekaniye και Tal Abyiad βρίσκονται ακόμα υπό Τουρκική κατοχή… Είναι πολύ δύσκολο να αναπτυχθούν σταθερές λύσεις σε αυτά τα προβλήματα, με ή χωρίς αναρχικές προοπτικές.

Μέχρι τώρα, τα αναρχικά οργανωμένα κινήματα δεν έπαιξαν μεγάλο ρόλο σε αυτήν την επανάσταση. Αν κοιτάξουμε αριθμούς αναρχικών και άλλων επαναστατών διεθνιστών που εμπλέκονται στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο το 1930 και τους συγκρίνουμε με τη συμμετοχή στη βορειοανατολική Συρία, δεν μπορούμε να είμαστε τίποτα άλλο παρά απογοητευμένοι. Είναι ακόμα πιο απογοητευτικό αν συγκρίνουμε πόσα άτομα από τόσα διαφορετικά μέρη προσχώρησαν στο Daesh την τελευταία δεκαετία. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε επαναστάτης πρέπει να τρέξει προς τη Βορειοανατολική Συρία αυτή τη στιγμή, αλλά σίγουρα είναι κάτι που πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε ποια είναι η τρέχουσα κατάσταση της αναρχικής διεθνούς αλληλεγγύης. Στη Δύση, τα κινήματά μας που αυτοαποκαλούνται επαναστατικά βασίζονται αναφορικά στην ταυτότητα και την υποκουλτούρα, επηρεασμένα από τον καπιταλιστικό εκσυγχρονισμό σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Η εμφάνιση του YPJ / YPG έγινε προσβάσιμη σε εμάς λόγω της προσοχής των μέσων ενημέρωσης, των εκστρατειών στα κοινωνικά δίκτυα και των αφισών στους τοίχους. Αυτά τα πράγματα δεν είναι κακά από μόνα τους, αλλά πρέπει να προχωρήσουμε βαθύτερα από αυτό. Πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί προχωρά αυτή η επανάσταση ενώ τα κινήματά μας έχουν κολλήσει, τι σημαίνει να είμαστε επαναστάτες, τι είδους ζωή προσπαθούμε να ζήσουμε, τι είδους σχέσεις θέλουμε να έχουμε, τι σημαίνει ελευθερία για εμάς και πώς επηρεαζόμαστε από τον φιλελευθερισμό και τον ατομικισμό («κάνω αυτό που θέλω»). Γνωρίζουμε ότι φέρουμε επίσης μια ευθύνη για το πώς παρουσιάζεται ο αγώνας στη Δύση και δεν έχουμε πράξει τόσο καλά επικοινωνιακά στα μέσα ενημέρωσης στο παρελθόν. Συνειδητοποιούμε ότι μόλις αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε λίγο από όλες αυτές τις ερωτήσεις και ότι η εξεύρεση απαντήσεων θα είναι ένας μακροχρόνιος αγώνας, όχι κάτι που μπορούμε να λύσουμε με ρηχές συντομεύσεις. Εφόσον θέλουμε να έχουμε μεγαλύτερη επιρροή στα διεθνή επαναστατικά κινήματα, αυτά είναι τα ερωτήματα και οι αντιφάσεις που πρέπει να προβληθούν.

  1. Τι έχει αλλάξει στο πλαίσιο της καθημερινής ζωής και των δημοφιλών οργανώσεων από την πτώση του ISIS όπως ήταν στο παρελθόν; Πώς θέτει η τουρκική εισβολή την πιθανότητα οπισθοδρόμισης;

Υπάρχουν πολλές αλλαγές που μπορούμε να αναφέρουμε σχετικά με το τέλος του χαλιφάτου. Οι πρώτες είναι οι κοινωνικές προκλήσεις και αντιφάσεις που αντιμετωπίζει η αυτοδιοίκηση για να ενσωματώσει όλες τις περιοχές που απελευθερώθηκαν από το Daesh. Πόλεις όπως η Raqqa, η Manbij και η Tabqa, που έζησαν για μερικά χρόνια υπό τον θεοκρατικό φασισμό του Ισλαμικού Κράτους, αποτελούν πλέον μέρος της αυτοδιοίκησης και πρέπει να αντιμετωπίσουν όχι μόνο την ανοικοδόμηση των πόλεων μετά τον πόλεμο, αλλά και τις συγκρούσεις και αντιφάσεις των κοινωνικών αλλαγών. Αυτές οι προκλήσεις είναι ακόμη μεγαλύτερες σε περιοχές όπως η Deir Ezzor, η οποία επίσης αποτελεί παραδοσιακό αραβικό έδαφος με βαθιά ριζωμένο φυλετικό και συντηρητικό σύστημα, μακριά από τις επαναστατικές αξίες της αυτοδιοίκησης σχετικά με θέματα όπως η κοινωνική οργάνωση, η θρησκευτική ελευθερία και ειδικά η απελευθέρωση των γυναικών. Μαζί με τις κοινωνικές προκλήσεις, υπάρχουν επίσης οικονομικές, οικολογικές και στρατιωτικές προκλήσεις. Οι ισλαμικοί κρυφοί πυρήνες συνεχίζουν να επιτίθενται και να αποσταθεροποιούν την περιοχή και οι δυνάμεις που είναι πιστές στην κυβέρνηση του Άσαντ κάνουν επιχειρήσεις για να ανακτήσουν τον έλεγχο της περιοχής, προσπαθώντας να ανατρέψουν την Αυτοδιοίκηση.

Φυσικά η τουρκική εισβολή καθιστά τα πάντα ακόμα πιο περίπλοκα, όχι μόνο από τη στρατιωτική κατοχή των περιοχών Afrin, Serekaniye και Gire Spi, αλλά και από τον ειδικό πόλεμο σε άλλες περιοχές, όπως η διακοπή της πρόσβασης στο νερό και η εστίαση των επιθέσεων με drone σε επιλεγμένους στόχους. Το τουρκικό κράτος χρησιμοποιούσε πάντοτε το Ισλαμικό Κράτος, παρέχοντάς τους όπλα, ιατρική περίθαλψη και βοήθεια για τη διέλευση των συνόρων στη Συρία. Αρκετοί κρατούμενοι της Daesh που έδωσαν συνέντευξη μίλησαν για τη συνεχή υποστήριξη από την Τουρκία, και μάλιστα ορισμένοι μαχητές του Daesh αφού συνελήφθησαν και έπειτα κατάφεραν να αποδράσουν από τη φυλακή, επέστρεψαν στις τουρκικές ελεγχόμενες περιοχές. Μετά την ήττα του χαλιφάτου την άνοιξη του 2019, οι στρατιώτες του ισλαμικού κράτους συγχωνεύτηκαν στις τάξεις των τουρκικών κατοχικών δυνάμεων, φέρνοντας μαζί τους τη φονταμενταλιστική ιδεολογία τους. Αυτές οι ομάδες, υπό την ομπρέλα του TFSA (τουρκικού υποστηριζόμενου Ελεύθερου Συριακού Στρατού) τροφοδοτούν τα νεο-οθωμανικά ιμπεριαλιστικά όνειρα του Ερντογάν, διαπράττοντας τρομερά εγκλήματα πολέμου υπό τη σημαία κράτους του ΝΑΤΟ. Όλος ο κόσμος το γνωρίζει αυτό, και το ΝΑΤΟ είναι εκεί για να προστατεύσει τα συμφέροντα και τα οφέλη της στρατιωτικής βιομηχανίας, εταιρειών που επωφελούνται από το θάνατο και τη δυστυχία, για να μην λογοδοτήσουν τα κράτη μέλη. Αυτό δίνει στο Daesh την ευκαιρία να συνεχίσουν τις επιχειρήσεις τους και να αναδιοργανώσουν τον θεοκρατικό φασισμό για να διατηρήσουν τον «ιερό πόλεμο» τους ενάντια στην ανθρωπότητα, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά και οπουδήποτε μπορούν να επεκτείνουν την επιρροή τους.

  1. Ποια είναι η προοπτική σας για το μέλλον της επανάστασης και των αναρχικών αγώνων; Ελπίζετε ότι το έργο του Αναρχικού Αγώνα θα μπορούσε να εμπνεύσει άλλους επαναστάτες σε όλο τον κόσμο;

Μετά από χρόνια πολέμου, πολλές δομές εδώ είναι κατεστραμμένες. Σε κάθε πόλη υπάρχουν ερείπια παλιών σπιτιών, βομβαρδισμένα και θρυμματισμένα, γεμάτα τρύπες από σφαίρες. Ακόμα ζουν άνθρωποι σε αυτά τα ερείπια, γιατί δεν έχουν πουθενά αλλού να πάνε. Μερικοί από αυτούς προσπαθούν να επιδιορθώσουν αυτά τα ερείπια, αντικαθιστώντας σπασμένες πέτρες, χτίζοντας ξανά τοίχους, φτιάχνοντας ξανά το παζλ. Άλλοι αποφασίζουν να γκρεμίσουν πλήρως τα ερείπια και να χτίσουν ένα νέο σπίτι δίπλα τους. Λαμβάνοντας ό,τι είναι ακόμα χρήσιμο και ξεκινάνε από την αρχή.

Πιστεύουμε ότι η ζωή μας στην πατριαρχική και καπιταλιστική κοινωνία μοιάζει πολύ με την προαναφερόμενη κατάσταση. Ζούμε σε κοινωνικά και συναισθηματικά σπασμένα μέρη, αποσυνδεδεμένοι από τους γείτονές μας, χωρίς πολλές επιλογές για το πώς να ζήσουμε και χωρίς εναλλακτικές λύσεις, πουθενά δεν έχουμε να καταφύγουμε. Ποια είναι η καλύτερη προσέγγιση για μια επανάσταση; Ανακατασκευή μέσα στο σύστημα, χρησιμοποιώντας το μικρό καταφύγιο και την ασφάλεια που παρέχει, προσπαθώντας να αναδιατάξουμε τα κομμάτια έως ότου προκύψει κάτι καλύτερο από αυτό; Ή να τα καταστρέψουμε όλα, εκθέτοντας τον εαυτό μας στον κρύο και κενό χώρο, όπου όλα είναι δυνατά; Ελπίζοντας να είμαστε σε θέση να χτίσουμε κάτι όμορφο, αλλά κινδυνεύοντας κάποιος άλλος να χτίσει κάτι τρομερό πιο γρήγορα από εμάς.

Όπως εμείς έχουμε εμπνευστεί από άλλους συντρόφους ανά τον κόσμο και από τον αγώνα τους, ελπίζουμε παρομοίως ότι οι δικές μας ιστορίες και πράξεις εμπνέουν άλλους. Μερικές φορές είναι δύσκολο να προβλέψουμε αν χτίζουμε ένα σταθερό θεμέλιο ή απλώς πετάμε λίγες πέτρες τριγύρω. Έτσι, κοιτάζοντας μακριά από τα δικά μας έργα και εστιάζοντας στους συντρόφους μας σε όλο τον κόσμο, μπορούμε να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα. Μπορούμε να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον και να δώσουμε δύναμη και προοπτική, να προσφέρουμε συμβουλές και να βρούμε έμπνευση, προσαρμόζοντας τα σχέδια μας, έτσι ώστε τα αποτελέσματα της δουλειάς μας να συναντηθούν και να συνδεθούν μια μέρα.

Εδώ στη Rojava έχουμε το προνόμιο να μάθουμε από αυτήν την επανάσταση και αυτό το προνόμιο συνοδεύεται από το καθήκον να μεταφράσουμε τις προοπτικές και τις εμπειρίες που συλλέγουμε εδώ. Για να κατανοήσουν οι σύντροφοί μας το νόημα, να μάθουν και να αναπτυχθούν. Θέλουμε να χτίσουμε γέφυρες μεταξύ των μικρών επαναστατικών σπιτιών μας, να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον να δημιουργήσει πιο υγιείς και πιο σταθερές κοινότητες, έτσι ώστε από κοινού να μπορέσουμε να αμφισβητήσουμε την πατριαρχική και καπιταλιστική τάξη των κοινωνιών μας από όλες τις πλευρές και γωνίες, καθένας μας από τη δική του θέση και προοπτική, έτσι ώστε οι ατομικές μάχες μας να γίνουν ένας ισχυρός αγώνας.

  1. Σας ευχαριστώ πολύ που μοιραστήκατε τις προοπτικές σας σε αυτή τη λεπτή στιγμή και ελπίζουμε ότι αυτή η συνομιλία μπορεί να είναι χρήσιμη για άτομα από όλο τον κόσμο που θέλουν να εργαστούν για αλληλεγγύη και πλήρη υποστήριξη στους ανθρώπους στη ΒΑ Συρία. Τελικές εκτιμήσεις;

Ευχαριστούμε για το χώρο που μας δόθηκε και την υποστήριξη. Ίσως φέραμε περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις, αλλά μερικές φορές η μακρύτερη διαδρομή φέρνει την πιο σημαντική εμπειρία, την οποία δεν μπορούμε να μετρήσουμε με τα βήματα που κάνουμε σήμερα. Πιστεύουμε ότι η αναζήτηση που ξεκινήσαμε εδώ θα οδηγήσει σε ένα καλύτερο μέρος, και η πίστη είναι αυτή που μας κάνει ικανούς να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο μέλλον.

Υπάρχει πολλή δουλειά μπροστά μας και πολλά εμπόδια στο δρόμο. Θα κάνουμε το καλύτερο δυνατό για να τηρήσουμε την υπόσχεση στους πεσόντες συντρόφους μας, να βρούμε τον τρόπο και τη δύναμη που μας έχουν δείξει. Τρόπος και δύναμη που μας βοηθούν να περιηγηθούμε  στις πιο σκοτεινές στιγμές.

(πηγή: https://faccaoficticia.noblogs.org)

(Αγγλικό κείμενο: https://tekosinaanarsist.noblogs.org)

Αθήνα: Διαδήλωση για την παγκόσμια ημέρα για το Κομπάνι, Δευτέρα 2 Νοέμβρη – 17:00 (Προπύλαια)

Αθήνα: Διαδηλώνουμε για την Παγκόσμια Ημέρα για το Κομπάνι.
Πορεία Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 17.00 (αυστηρά), Προπύλαια.
Από το Κομπάνι προς όλο τον κόσμο: Ξεσηκωθείτε ενάντια στον Φασισμό
Συμμετέχετε στο κάλεσμα για μια παγκόσμια εβδομάδα διεθνιστικής αλληλεγγύης από 1-8 Νοεμβρίου 2020
Ξεσηκωθείτε για τη Ροζάβα! – Ξεσηκωθείτε ενάντια στον Φασισμό!
Rise Up 4 Rojava! – Rise Up against Fascism!

 

1η Νοεμβρίου 2020- Παγκόσμια ημέρα για το Κομπάνι

Τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2020, διαδηλώνουμε στην Αθήνα στις 17.00 (αυστηρά) στα Προπύλαια.
Με αφορμή την 1η Νοέμβρη, παγκόσμια ημέρα για το Κομπάνι, στηρίζουμε και συμμετέχουμε στο κάλεσμα της καμπάνιας
Rise Up 4 Rojava International & RiseUp4Rojava Greece

για μια εβδομάδα διεθνιστικής αλληλεγγύης, από 1 έως 8 Νοεμβρίου.

Το φθινόπωρο του 2014 το ισλαμικό κράτος επιτέθηκε στην βορειοδυτική πόλη Κομπάνι, η οποία αυτοδιοικούταν δημοκρατικά. Εκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο βγήκε στους δρόμους, για να εκφράσει την αλληλεγγύη του  στην γυναικεία επανάσταση που συντελούταν εκεί καθώς και  στο  εφαρμοσμένο δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης. Όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την ηρωική αντίσταση του YPJ, του YPG και του άμαχου πληθυσμού  και παρόλο που η κατάσταση ήταν αδιέξοδη, οι μαχήτριες και οι μαχητές κατάφεραν τελικά να απελευθερώσουν την πόλη, στις 26 Ιανουαρίου.

Όπως και με  την επανάσταση στη Ροζάβα, όπου πρωτοστάτησαν οι  γυναίκες για να οικοδομηθεί ένα σύστημα  αυτοδιοίκησης που να βασίζεται σε  δημοκρατικές, οικολογικές και απελευθερωτικές  αρχές, έτσι στάθηκαν και πάλι οι γυναίκες στο Κομπάνι, στην πρώτη γραμμή αντίστασης.

Στις 5 Οκτωβρίου του 2014, η θαρραλέα και  άφοβη YPJ μαχήτρια  Arin Mirkan- διοικήτρια για την άμυνα του Κομπάνι, θυσιάστηκε ώστε να σταματήσει η απόπειρα επίθεσης του ISIS, στο λόφο Mishtenur. Η ηρωική και ανιδιοτελής αυτή πράξη της αποτέλεσε ένα σημείο καμπής στον αγώνα  και έγινε σύμβολο αντίστασης. Η πόλη του Κομπάνι έγινε παγκόσμια γνωστή για την αντίστασή της, διότι συνέβαλε στην ήττα του ISIS.

Το τουρκικό κράτος υποστήριζε το ισλαμικό κράτος από την ίδρυσή του και κατά τη διάρκεια της επίθεσης στο Κομπάνι, προπαγάνδιζε ότι η πόλη είχε ήδη πέσει. Αλλά ο λαός του Κομπάνι αγωνίστηκε, νίκησε και ξαναέχτισε την πόλη. Το Κομπάνι όμως συνεχίζεται να βρίσκεται σε κίνδυνο, γιατί αυτό που δεν κατάφερε να κάνει το ισλαμικό κράτος, επιδιώκεται σήμερα από την Τουρκία, με την βοήθεια τζιχαντιστικών ομάδων.

Αρχές του 2018 το τουρκικό κράτος επιτέθηκε στο Αφρίν και κατέλαβε βίαια την πόλη. Στις 9 Οκτωβρίου συνέχισε τις εισβολές στο Gire Spi και στο Sere Kaniye. Από τότε τα κατειλημμένα εδάφη μετατράπηκαν  σε πεδία οπλισμένων , τρομοκρατικών ομάδων με δικά τους εκπαιδευτικά κέντρα, τα οποία  τρομοκρατούν τον πληθυσμό. Εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας διαπράττονται συνεχώς καθώς επίσης πολιτιστικές γενοκτονίες, βίαιη δημογραφική αλλοίωση και εκδίωξη και λαμβάνονται μέτρα εκτουρκισμού. Εγκλήματα όπως δολοφονίες, βιασμοί, γυναικοκτονίες, ληστείες, καταστροφές γης, ξερίζωση δέντρων και εμπρησμοί αγροτικών εκτάσεων έχουν γίνει καθημερινότητα στις περιοχές.

Η Τουρκία απειλεί και με άλλες επιθέσεις στη Βορειοανατολική Συρία, και το Κομπάνι είναι στο στόχαστρο.

Στις 23 Ιουνίου του 2020 δολοφονήθηκαν από τουρκικούς κηφήνες, τρεις ακτιβίστριες που συμμετείχαν στο γυναικείο κίνημα Kongra Star. Αυτή η επίθεση στις υπερασπίστριες των  γυναικείων δικαιωμάτων είναι μία επίθεση στη κοινωνία, στο γυναικείο κίνημα και στο δημοκρατικό σύστημα στη Ροζάβα. Με αυτήν την επίθεση η Τουρκία εκδικείται την ήττα του ισλαμικού κράτους, στο Κομπάνι.

Στις 25 Σεπτεμβρίου του 2020 συνελήφθησαν περισσότερα από 20 μέλη του HDP και κατηγορήθηκαν για τρομοκρατία και προπαγάνδα, επειδή είχαν καλέσει το 2014, για παγκόσμια κινητοποίηση για το Κομπάνι.

Αυτό όμως δεν θα μας σταματήσει. Το πνεύμα της αντίστασης των δολοφονημένων μας συντροφισσών μας ενδυναμώνει ως γυναίκες αγωνίστριες. Θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε, έτσι όπως κάναμε και στο Κομπάνι. Γιατί αντίσταση σημαίνει Ζωή. Λέμε «Όχι στην κατοχή και στη γενοκτονία! Θα υπερασπιστούμε τη Ζωή!».

Οφείλουμε και σήμερα όπως και τότε να εξεγερθούμε για το Κομπάνι. Έτσι όπως τότε που οι μαχήτριες νίκησαν το ισλαμικό κράτος και προστάτευσαν την ανθρωπότητα από αυτό, έτσι οφείλουν και τώρα οι γυναίκες και οι κοινωνίες να υπερασπιστούν το Κομπάνι.

Με αφορμή την 1η Νοέμβρη, της παγκόσμιας ημέρας για το Κομπάνι, καλούμε για δράση και αλληλεγγύη. Ακολουθούμε το κάλεσμα της καμπάνιας RiseUp4Rojava για την εβδομάδα δράσης, από 1 έως 8 Νοεμβρίου και καλούμε όλους και όλες να συμμετέχουν με ποικίλες δράσεις.

Το να υπερασπιστούμε το Κομπάνι, σημαίνει να υπερασπιστούμε  τη Ζωή!

Jin – Jiyan – Azadi * Γυναίκα – Ζωή – Ελευθερία

WOMED DEFEND ROJAVA – ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΘΗΝΑΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ: οι ζαπατίστας θα διατρέξουν τις πέντε ηπείρους

EZLN: «Θα ταξιδέψουμε για να βρούμε αυτό που μας κάνει ίσους, παρά τη λήθη, ζούμε».

Ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός των Ζαπατίστας (EZLN) ανακοίνωσε ότι τον Απρίλιο του 2021 αρκετές από τις διαφορετικές αντιπροσωπείες τους θα ταξιδέψουν στην Ευρώπη, «επιδιώκοντας όχι διαφορά, όχι υπεροχή, ούτε προσβολή, πολύ λιγότερο επιδιώκοντας συγνώμη και οίκτο. Θα πάμε να βρούμε αυτό που μας κάνει ίσους».

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ-ΓΕΝΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ.

ΜΕΞΙΚΟ.

Έκτο μέρος: ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ ΜΕΣΟΠΕΛΑΓΑ

5 Οκτωβρίου 2020.

Προς το Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο-Ιθαγενικό Συμβούλιο Διακυβέρνησης

Προς την Εγχώρια και Διεθνή Έκτη

Προς τα Δίκτυα Αντίστασης και Εξέγερσης

Προς τους έντιμους ανθρώπους που αντιστέκονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη

Αδελφές, αδελφοί, αδελφοίες

Συντρόφισσες, σύντροφοι και συντροφόισσες

Εμείς οι ζαπατίστας, αυτόχθονες λαοί μάγια, σας χαιρετούμε και μοιραζόμαστε μαζί σας αυτό που υπάρχει στη συλλογική μας σκέψη, σύμφωνα με αυτό που βλέπουμε, ακούμε και αισθανόμαστε.

Πρώτο: – Βλέπουμε και ακούμε έναν κόσμο άρρωστο στην κοινωνική του ζωή, κατακερματισμένο σε εκατομμύρια ανθρώπους, αποξενωμένους μεταξύ τους, απορροφημένους στην προσπάθεια τους για ατομική επιβίωση, ενωμένους όμως κάτω από τον ζυγό της καταπίεσης από ένα σύστημα που είναι διατεθειμένο να κάνει τα πάντα προκειμένου να ικανοποιήσει τη δίψα του για κέρδη, ακόμα κι όταν ο δρόμος του αντιστρατεύεται την ίδια την ύπαρξη του πλανήτη Γη.

Η παρέκκλιση του συστήματος και η  ηλίθια υπεράσπιση  της «προόδου» και της «νεωτερικότητας» συντρίβεται πάνω σε μια εγκληματική πραγματικότητα: τις γυναικοκτονίες. Η δολοφονία γυναικών δεν έχει ούτε χρώμα ούτε εθνικότητα, είναι παγκόσμια. Αν είναι παράλογο και εξωφρενικό κάποιος ή κάποια να διώκεται, να εξαφανίζεται, να δολοφονείται για το χρώμα του δέρματος, τη φυλή, την κουλτούρα ή τα πιστεύω του, είναι αδύνατο να χωρέσει ανθρώπινος νους ότι το να είσαι γυναίκα ισοδυναμεί με καταδίκη σε κοινωνικό αποκλεισμό και θάνατο.

Έχοντας μια αναμενόμενη κλιμάκωση (παρενόχληση, σωματική βία, ακρωτηριασμός και δολοφονία), με την εγγύηση μιας δομικής ατιμωρησίας («το άξιζε», «είχε τατουάζ», «τί έκανε σε εκείνο το μέρος τέτοια ώρα;», «με αυτά τα ρούχα τί περίμενε;»), οι δολοφονίες γυναικών δεν έχουν καμία λογική πέραν της εγκληματικής λογικής του συστήματος. Γυναίκες από διαφορετικές γεωγραφίες, κοινωνικά στρώματα, φυλές και ηλικίες που κυμαίνονται από την παιδική μέχρι τα γηρατειά, η μόνη σταθερά είναι το φύλο. Το σύστημα είναι ανίκανο να εξηγήσει γιατί οι γυναικοκτονίες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την «ανάπτυξη» και την «πρόοδό» του. Στην εξοργιστική στατιστική των θανάτων, όσο πιο «ανεπτυγμένη» είναι μια κοινωνία, τόσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των θυμάτων σε αυτό τον πραγματικό έμφυλο πόλεμο.

Ο «πολιτισμός» μοιάζει να λέει σε μας τους αυτόχθονες λαούς: «η απόδειξη για την υπανάπτυξή σας βρίσκεται στα χαμηλά ποσοστά γυναικοκτονιών. Ορίστε, εδώ είναι για σας μεγαπρογράμματα,  θερμοηλεκτρικοί σταθμοί παραγωγής ενέργειας, ορυχεία, φράγματα, εμπορικά κέντρα, καταστήματα ηλεκτρικών ειδών – ακόμα και τηλεοπτικά κανάλια. Πάρτε τα και μάθετε να καταναλώνετε, γίνετε σαν εμάς. Για να ξεπληρώσετε όμως το χρέος αυτής της βοήθειας για πρόοδο που σας προσφέρουμε, δε φτάνουν η γη, τα νερά, οι κουλτούρες, οι αξιοπρέπειές σας. Πρέπει να συμπεριλάβετε και τη ζωή των γυναικών».

Δεύτερο: – Βλέπουμε και ακούμε τη θανάσιμα πληγωμένη φύση, που στο ψυχορράγημά της προειδοποιεί την ανθρωπότητα ότι τα χειρότερα έπονται. Κάθε «φυσική» καταστροφή προαναγγέλλει την επόμενη και συνειδητά αποσιωπείται ότι είναι οι ενέργειες ενός ανθρώπινου συστήματος που τις προκαλούν.

Ο θάνατος και η καταστροφή δεν είναι πλέον κάτι μακρινό, δεν περιορίζεται από σύνορα, δεν σέβεται τελωνεία και διεθνείς συμβάσεις. Η καταστροφή σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου, επηρεάζει ολόκληρο τον πλανήτη.

Τρίτο: – Βλέπουμε και ακούμε τους ισχυρούς να αναδιπλώνονται και να καταφεύγουν στα λεγόμενα Εθνικά Κράτη και στα τείχη τους. Και σε αυτό το απίθανο άλμα προς τα πίσω, αναβιώνουν φασιστικοί εθνικισμοί, γελοίοι σωβινισμοί και μια εκκωφαντική φλυαρία. Είχαμε προειδοποιήσει για τους επερχόμενους πολέμους, αυτούς που τρέφονται από κάλπικες, κενές και ψεύτικες ιστορίες που αναγορεύουν εθνότητες και φυλές σε «ανωτερότητες» που θα επιβληθούν με θάνατο και καταστροφή. Οι διαμάχες μεταξύ των διαχειριστών και των επίδοξων διαδόχων τους στις διάφορες χώρες αποκρύπτουν το γεγονός ότι ο αφέντης, ο ηγεμόνας, ο δυνάστης, είναι παντού ο ίδιος και δεν έχει άλλη εθνικότητα από το χρήμα. Στο μεταξύ, οι διεθνείς οργανισμοί αποδυναμώνονται και καταλήγουν να είναι απλώς ονόματα, όπως τα εκθέματα του μουσείου… ή ούτε καν αυτό.

Στο σκοτάδι και τη σύγχυση που προηγούνται αυτών των πολέμων, ακούμε και βλέπουμε την επίθεση, την πολιορκία και τις διώξεις ενάντια σε κάθε ίχνος δημιουργικότητας, ευφυίας και λογικής. Απέναντι στην κριτική σκέψη, οι ισχυροί απαιτούν, αξιώνουν και επιβάλλουν τους φανατισμούς τους. Ο θάνατος που σπέρνουν, καλλιεργούν και θερίζουν δεν είναι μόνο φυσικός, αλλά περιλαμβάνει την εξόντωση της ίδιας της οικουμενικότητας της ανθρωπότητας  -την νοημοσύνη-, της εξέλιξης και των επιτευγμάτων της. Αναβιώνουν ή δημιουργούνται νέα αποκρυφιστικά, κοσμικά ή μη, ρεύματα, μεταμφιεσμένα σε κουλτουριάρικες μόδες ή σε ψευδοεπιστήμες, ενώ επιχειρείται η καθυπόταξη των τεχνών και των επιστημών σε πολιτικά συμφέροντα.

Τέταρτο: – Η πανδημία του Covid 19 έδειξε όχι μόνο την τρωτότητα του ανθρώπου, αλλά και την απληστία και τη βλακεία των διαφόρων εθνικών κυβερνήσεων και των υποτιθέμενων αντιπολιτεύσεών τους. Αγνόησαν τα πλέον στοιχειώδη μέτρα κοινής λογικής, ποντάροντας διαρκώς στη μικρή διάρκεια της πανδημίας. Καθώς η προέλαση της πανδημίας αποκτούσε όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις, τα νούμερα άρχισαν να αντικαθιστούν τις τραγωδίες. Ο θάνατος έτσι μετατράπηκε σε αριθμούς που χάνονται καθημερινά ανάμεσα σε σκάνδαλα και δηλώσεις. Ένας ανατριχιαστικός διαγ(κ)ωνισμός μεταξύ γελοίων εθνικισμών, όπου ο μέσος όρος των χτυπημάτων και των τερμάτων καθορίζει το ποια ομάδα, ή Έθνος, είναι καλύτερο ή χειρότερο.

Όπως περιγράφεται λεπτομερώς σε κάποιο από τα προηγούμενα κείμενα, στο ζαπατισμό επιλέξαμε την πρόληψη και την εφαρμογή υγειονομικών μέτρων τα οποία μας συνέστησαν επιστήμονες που μας καθοδήγησαν και μας πρόσφεραν, χωρίς δισταγμό, τη βοήθειά τους. Οι ζαπατιστικοί λαοί τούς ευχαριστούμε και θέλουμε να το εκφράσουμε. Ύστερα από 6 μήνες εφαρμογής αυτών των μέτρων (μάσκες ή το αντίστοιχό τους, απόσταση μεταξύ των ατόμων, διακοπή της επαφής με αστικές περιοχές, καραντίνα 15 ημερών για όσους και όσες μπορεί να είχαν έρθει σε επαφή με κρούσματα, συχνό πλύσιμο με σαπούνι και νερό), θρηνούμε το θάνατο 3 συντρόφων που είχαν άμεση επαφή με κρούσματα και παρουσίασαν 2 ή περισσότερα συμπτώματα που σχετίζονται με τον Covid 19.

Άλλοι 8 σύντροφοι και μια συντρόφισσα, που πέθαναν το διάστημα αυτό, είχαν παρουσιάσει μόνο ένα από τα συμπτώματα. Καθώς δεν διαθέτουμε τεστ, υποθέτουμε ότι το σύνολο των 12 συντρόφων και συντροφισσών πέθαναν από το λεγόμενο Κορωνοιό (η συμβουλή των επιστημόνων ήταν να θεωρούμε κάθε αναπνευστική δυσκολία ως σύμπτωμα του Covid 19). Γι’ αυτές τις 12 απουσίες υπεύθυνοι είμαστε εμείς. Δεν ευθύνεται ούτε ο 4ος Μετασχηματισμός[i], ούτε η αντιπολίτευση, ούτε οι νεοφιλελεύθεροι, ούτε οι νεοσυντηρητικοί, ούτε οι chairos[ii] ούτε οι fifís[iii], ούτε οι συνομωσίες, ούτε οι δολοπλοκίες. Πιστεύουμε πως έπρεπε να είχαμε ενισχύσει στο έπακρο τα προληπτικά μέτρα.

Σήμερα, με την απουσία αυτών των 12 συντρόφων να μας βαραίνει, βελτιώνουμε τα μέτρα πρόληψης σε όλες τις κοινότητες με τη βοήθεια μη κυβερνητικών οργανώσεων και επιστημόνων που, είτε ατομικά είτε συλλογικά, μας καθοδηγούν ώστε να αντιμετωπίσουμε με μεγαλύτερο σθένος μια  πιθανή επανεμφάνιση της νόσου. Δεκάδες χιλιάδες μάσκες (χαμηλού κόστους, σχεδιασμένες ειδικά για να αποτραπεί η μόλυνση ατόμων από πιθανό φορέα του ιού, επαναχρησιμοποιήσιμες και προσαρμοσμένες στις συγκεκριμένες συνθήκες) έχουν διανεμηθεί σε όλες τις κοινότητες. Δεκάδες χιλιάδες επιπλέον κατασκευάζονται στα ραφεία  των ανταρτών και των ανταρτισσών και στα χωριά. Η μαζική χρήση μασκών, η καραντίνα δύο εβδομάδων για όσους ενδέχεται να έχουν μολυνθεί, η απόσταση, το συνεχές πλύσιμο των χεριών και του προσώπου με σαπούνι και νερό και η αποφυγή όσο το δυνατόν περισσότερο των μετακινήσεων προς τις πόλεις, είναι μέτρα τα οποία συστήνουμε ακόμα και στους αδελφούς και τις αδελφές μας που δεν είναι ζαπατίστας, στους αδελφούς και τις αδελφές μας που είναι κομματικοί. Για να μπορέσουμε έτσι περιορίσουμε την εξάπλωση της νόσου και να διατηρήσουμε την κοινοτική ζωή.

Οι λεπτομέρειες σχετικά με τη στρατηγική μας θα αναλυθούν εν ευθέτω χρόνω. Προς το παρόν, με τη ζωή να πάλλεται στα σώματά μας, σας λέμε ότι, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μας (οι οποίες μπορεί να είναι και λανθασμένες), η συλλογική αντιμετώπιση της απειλής ως πρόβλημα της κοινότητας και όχι ως ατομικό πρόβλημα αλλά και το γεγονός ότι οι προσπάθειές μας επικεντρώθηκαν κυρίως στην πρόληψη, μας επιτρέπει να πούμε ως ζαπατιστικοί λαοί:  είμαστε εδώ, αντιστεκόμαστε, ζούμε, αγωνιζόμαστε.

Σήμερα, σε όλο τον κόσμο, το μεγάλο κεφάλαιο επιχειρεί να ξαναβγάλει έξω στους δρόμους τους ανθρώπους για να αναλάβουν ξανά το ρόλο τους ως καταναλωτές. Γιατί μόνο τα προβλήματα της Αγοράς τους ανησυχούν: το τέλμα στην κατανάλωση εμπορευμάτων.

Πρέπει να ξαναβγούμε στους δρόμους, ναι, αλλά για να αγωνιστούμε. Γιατί, όπως έχουμε πει και παλιότερα, η ζωή, ο αγώνας για τη ζωή, δεν είναι ατομικό ζήτημα αλλά συλλογικό. Τώρα διαπιστώνουμε ότι δεν είναι καν εθνικό, είναι παγκόσμιο.

***

Πολλά έχουμε δει και έχουμε ακούσει για όλα αυτά. Και πολύ τα έχουμε σκεφτεί. Αλλά όχι μόνο…

Πέμπτο: – Ακούμε και βλέπουμε τις αντιστάσεις και τις εξεγέρσεις που, ακόμα κι αν σίγησαν ή ξεχάστηκαν, παραμένουν καθοριστικά ίχνη μιας ανθρωπότητας που αρνείται να ακολουθήσει το σύστημα στο βιαστικό του βηματισμό προς την κατάρρευση, αρνείται να ακολουθήσει το μοιραίο τρένο της προόδου που προχωρά, μεγαλοπρεπές και αψεγάδιαστο, προς το γκρεμό, με τον μηχανοδηγό να ξεχνά ότι δεν είναι παρά ένας ακόμα υπάλληλος και να πιστεύει, αφελώς, ότι αυτός αποφασίζει για την πορεία, ενώ το μόνο που κάνει είναι να προχωρά εγκλωβισμένος στις ράγες που οδηγούν στην άβυσσο.

Αντιστάσεις και εξεγέρσεις που, χωρίς να λησμονούν τα δάκρυα γι’ αυτές και αυτούς που λείπουν, αγωνίζονται με πείσμα για ό,τι πιο ανατρεπτικό  -ποιος να το λεγε- υπάρχει σε αυτούς τους κόσμους, τους χωρισμένους σε νεοφιλελεύθερους και νεοσυντηρητικούς: για τη ζωή.

Αντιστάσεις και εξεγέρσεις που αντιλαμβάνονται, η καθεμιά σύμφωνα με τον τρόπο, το χρόνο και τη γεωγραφία της, ότι οι λύσεις δεν βρίσκονται στην πίστη στις εθνικές κυβερνήσεις, δεν γεννιούνται προστατευμένες από σύνορα ούτε φορούν διαφορετικές σημαίες και γλώσσες.

Αντιστάσεις και εξεγέρσεις που μαθαίνουν σε μας τους, τις, τουις ζαπατίστας ότι οι λύσεις βρίσκονται κάτω, στα υπόγεια και στις γωνιές του κόσμου. Όχι στα κυβερνητικά ανάκτορα, ούτε στα γραφεία των μεγάλων επιχειρήσεων.

Αντιστάσεις και εξεγέρσεις που μας δείχνουν ότι, αν οι από πάνω γκρεμίζουν τις γέφυρες και κλείνουν τα σύνορα, μένει να διασχίσουμε τους ποταμούς και τις θάλασσες για να συναντηθούμε. Ότι η θεραπεία, αν υπάρχει, είναι παγκόσμια, και έχει το χρώμα της γης, της εργασίας που ζει και πεθαίνει στους δρόμους και στις γειτονιές, στις θάλασσες και στους ουρανούς, στα βουνά και στα έγκατά της. Και, όπως το καλαμπόκι των ιθαγενών, έχει πολλά χρώματα, αποχρώσεις και ήχους.

***

Βλέπουμε και ακούμε όλα αυτά, κι άλλα τόσα. Βλέπουμε και ακούμε τους εαυτούς μας ως αυτό που είμαστε: ένα νούμερο που δεν μετράει. Γιατί η ζωή δεν έχει καμία σημασία, δεν πουλά, δεν αποτελεί είδηση, δεν περιλαμβάνεται στις στατιστικές, δεν ανταγωνίζεται στις δημοσκοπήσεις, δεν αξιολογείται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν αντιπροσωπεύει κανένα πολιτικό κεφάλαιο, κομματική σημαία ή μοντέρνο σκάνδαλο. Ποιος νοιάζεται αν μια μικρή, πολύ μικρή ομάδα αυτοχθόνων, ιθαγενών ζει, δηλαδή αγωνίζεται;

Γιατί τελικά ζούμε. Παρά τους παραστρατιωτικούς, τις πανδημίες, τα μεγαπρογράμματα, τα ψέματα, τις συκοφαντίες και τη λήθη, ζούμε. Δηλαδή, αγωνιζόμαστε.

Κι αυτό σκοπεύουμε να κάνουμε: να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, δηλαδή να συνεχίσουμε να ζούμε. Σκεφτόμαστε ότι, όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε δεχθεί την αδελφική αγκαλιά ανθρώπων από τη χώρα μας και τον κόσμο. Σκεφτόμαστε ότι αν εδώ, παρά τις όποιες δυσκολίες, η ζωή αντιστέκεται και ανθίζει, οφείλεται σε αυτούς τους ανθρώπους που αψήφησαν αποστάσεις, γραφειοκρατικές διαδικασίες, σύνορα, και πολιτιστικές και γλωσσικές διαφορές. Ευχαριστούμε όλες εκείνες, εκείνους, εκείνουες -αλλά κυρίως εκείνες- που προκάλεσαν και νίκησαν ημερολόγια και γεωγραφίες.

Στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού υπήρχε και θα συνεχίσει να υπάρχει αυτό το αυτί στις καρδιές μας που ακούει όλους τους κόσμους της γης. Ο λόγος και πράξη τους ήταν τροφή για την αντίσταση και την εξέγερση, που δεν είναι παρά η συνέχεια των αντιστάσεων και των εξεγέρσεων των προγόνων μας.

Άνθρωποι που βαδίζουν στα μονοπάτια των επιστημών και των τεχνών, βρήκαν τον τρόπο να μας αγκαλιάσουν και να μας εμψυχώσουν, ακόμα και από απόσταση. Δημοσιογράφοι, fifís ή μη, που πριν αποκάλυπταν την αθλιότητα και το θάνατο και πάντα την αξιοπρέπεια και τη ζωή. Άνθρωποι όλων των επαγγελμάτων και τεχνών βρέθηκαν και συνεχίζουν να βρίσκονται στο πλευρό μας, κάτι που για αυτούς μπορεί και να είναι λίγο, για μας όμως σημαίνει πάρα πολλά.

Αυτά σκέφτεται η συλλογική καρδιά μας και θεωρούμε ότι ήρθε πλέον ο καιρός εμείς οι ζαπατίστας να ανταποκριθούμε στο αυτί, το λόγο και την παρουσία αυτών των κόσμων. Των κοντινών και των μακρινών γεωγραφικά.

Έκτο: – Αποφασίσαμε, λοιπόν, ότι:

Ήρθε η στιγμή να χορέψουν ξανά οι καρδιές, αλλά η μουσική και τα βήματα τους να μην είναι λύπης και παραίτησης.

Διάφορες ζαπατιστικές αντιπροσωπείες από άντρες, γυναίκες και άλλουες, που έχουν το χρώμα της γης μας, θα διασχίσουμε τον κόσμο, θα βαδίσουμε και θα ταξιδέψουμε μέχρι τα πιο απομακρυσμένα χώματα, ως τις πιο μακρινές θάλασσες και ουρανούς, αναζητώντας όχι το διαχωρισμό, την ανωτερότητα, τη λοιδορία, ούτε βέβαια τη συγχώρεση και τον οίκτο, αλλά αυτό που μας κάνει ίσους.

Όχι μόνο την ανθρωπότητα που δίνει ζωή στα διαφορετικά μας δέρματα, στους διαφορετικούς μας τρόπους, στις διάφορες γλώσσες και τα χρώματα μας. Αλλά κυρίως το κοινό όνειρο που, ως είδος, μοιραζόμαστε από τότε που, στην φαινομενικά μακρινή Αφρική, από την αγκαλιά της πρώτης γυναίκας αρχίσαμε να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα: την αναζήτηση της ελευθερίας που ενθάρρυνε εκείνο το πρώτο βήμα… που μέχρι σήμερα βαδίζει.

Πρώτος προορισμός αυτού του πλανητικού ταξιδιού θα είναι η ευρωπαϊκή ήπειρος.

Θα πλεύσουμε προς την ευρωπαϊκή γη. Θα σαλπάρουμε από τη μεξικανική γη, τον Απρίλιο του 2021.

Αφού ταξιδέψουμε σε διάφορες γωνιές της Ευρώπης των από κάτω και αριστερά, θα φτάσουμε στη Μαδρίτη, την ισπανική πρωτεύουσα, στις 13 Αυγούστου 2021, 500 χρόνια από την υποτιθέμενη κατάκτηση αυτού που σήμερα είναι το Μεξικό. Και αμέσως μετά θα συνεχίσουμε το δρόμο μας.

Θα μιλήσουμε στον ισπανικό λαό. Όχι για να τον απειλήσουμε, να τον μαλώσουμε, να τον προσβάλουμε ή να απαιτήσουμε. Όχι για να του ζητήσουμε να μας ζητήσει συγνώμη. Όχι για να τον υπηρετήσουμε ή να μας υπηρετήσει.

Αλλά για να του πούμε δύο απλά πράγματα:

Πρώτο: Ότι δε μας κατέκτησαν. Ότι συνεχίζουμε να είμαστε σε αντίσταση και εξέγερση.

Δεύτερο: Ότι δεν έχουν κανένα λόγο να μας ζητούν να τους συγχωρήσουμε. Ας σταματήσουν πια τα παιχνίδια με το μακρινό παρελθόν που δικαιολογούν, με δημαγωγία και υποκρισία, τα σημερινά και εν εξελίξει εγκλήματα: τις δολοφονίες κοινωνικών αγωνιστών όπως ο αδελφός Samir Flores Soberanes, τις γενοκτονίες που κρύβονται πίσω από τα μεγαπρογράμματα που σχεδιάστηκαν και πραγματοποιήθηκαν για να ικανοποιήσουν τον ισχυρό -τον ίδιο που μαστίζει κάθε γωνιά του πλανήτη-, την οικονομική στήριξη και ατιμωρησία των παραστρατιωτικών, την εξαγορά συνειδήσεων και αξιοπρεπειών για 30 αργύρια.[iv]

Εμείς οι ζαπατίστας ΔΕΝ θέλουμε να επιστρέψουμε σε αυτό το παρελθόν. Ούτε μόνοι ούτε, πολύ περισσότερο, με αυτόν που θέλει να σπείρει το ρατσιστικό του μίσος και να θρέψει τον ξεπερασμένο εθνικισμό του με το υποτιθέμενο μεγαλείο μιας αυτοκρατορίας, των αζτέκων, που αναπτύχθηκε με το αίμα των ομοίων τους. Δεν θα επιστρέψουμε στο παρελθόν με αυτούς που προσπαθούν να μας πείσουν ότι με την πτώση αυτής της αυτοκρατορίας, ηττηθήκαμε και οι αυτόχθονες λαοί αυτής της γης.

Ούτε το ισπανικό κράτος ούτε η καθολική εκκλησία χρειάζεται να μας ζητήσουν συγνώμη για τίποτε. Δε θα καλύψουμε τους απατεώνες που αναρριχώνται πατώντας πάνω στο αίμα μας και προσπαθούν να κρύψουν ότι τα χέρια τους είναι λερωμένα με αυτό.

Για ποιο λόγο να μας ζητήσει συγνώμη η Ισπανία; Γιατί γέννησε έναν Cervantes, έναν José Espronceda, έναν León Felipe, έναν Federico García Lorca, έναν Manuel Vázquez Montalbán, έναν Miguel Hernández, έναν Pedro Salinas, έναν Antonio Machado, έναν Lope de Vega, έναν Bécquer, έναν Almudena Grandes, τους Panchito Varona, Ana Belén, Sabina, Serrat, Ibáñez, Llach, Amparanoia, Miguel Ríos, Paco de Lucía, Víctor Manuel, Aute siempre, τους Buñuel, Almodóvar, Agrado, Saura, Fernán Gómez, Fernando León, Bardem, τους Dalí, Miró, Goya, Picasso, el Greco και Velázquez; Ή για μια από τις καλύτερες κριτικές σκέψεις παγκοσμίως, που φέρει την σφραγίδα του ελευθεριακού «Α»; Ή για τη δημοκρατία, για την εξορία, για τον αδελφό μάγια Gonzalo Guerrero;

Για ποιο λόγο να μας ζητήσει συγνώμη η καθολική εκκλησία; Για τον Bartolomé de las Casas, τον Don Samuel Ruiz García, τον Arturo Lona, τον Sergio Méndez Arceo, την αδελφή Chapis; Για τους ιερείς, τις αδελφές μοναχές και λαϊκές, που βάδισαν στο πλευρό των ιθαγενών χωρίς να τους καθοδηγήσουν ή να τους υποκαταστήσουν. Γι’ αυτούς που ρισκάρουν την ελευθερία και τη ζωή τους για να υπερασπιστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Το 2021 συμπληρώνονται 20 χρόνια από την Πορεία του Χρώματος της Γης που πραγματοποιήσαμε μαζί με τους αδελφούς λαούς του Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου, διεκδικώντας μια θέση σε αυτή τη χώρα που σήμερα καταρρέει.

20 χρόνια μετά θα ταξιδέψουμε και θα διασχίσουμε τον πλανήτη για να του πούμε, ότι αυτός ο κόσμος που υπάρχει στη συλλογική μας καρδιά, έχει χώρος για όλες, για όλους, για όλουες. Γιατί απλούστατα αυτός ο κόσμος θα είναι εφικτός μόνο αν όλες, όλοι, όλοιες, αγωνιστούμε για να τον χτίσουμε.

Οι ζαπατιστικές αντιπροσωπείες θα αποτελούνται στην πλειοψηφία τους από γυναίκες. Όχι μόνο γιατί αυτές θέλουν να ανταποδώσουν την αγκαλιά που δέχθηκαν στις προηγούμενες διεθνείς συναντήσεις, αλλά κυρίως για να ξεκαθαρίσουμε οι άντρες ζαπατίστας το εξής: είμαστε αυτό που είμαστε, και δεν είμαστε αυτό που δεν είμαστε, χάρη σε αυτές, εξαιτίας αυτών, και με αυτές.

Καλούμε το Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο-Ιθαγενικό Συμβούλιο Διακυβέρνησης να συγκροτήσει μια αντιπροσωπεία για να μας συνοδεύσει και έτσι, ο λόγος μας να γίνει πιο πλούσιος για το άλλο που αγωνίζεται εκεί μακριά. Ειδικότερα καλούμε μια αντιπροσωπεία των λαών που κρατούν ψηλά το όνομα, την εικόνα και το αίμα του αδελφού Samir Flores Soberanes ώστε ο πόνος, η οργή, ο αγώνας και η αντίστασή του να φτάσει ακόμα πιο μακριά.

Καλούμε όσους και όσες  έχουν κλίση, δέσμευση και ορίζοντα τις τέχνες και τις επιστήμες να συνοδεύσουν, εξ αποστάσεως, το ταξίδι και τα βήματά μας. Και να μας βοηθήσουν  έτσι να διαδώσουμε την ιδέα ότι εκεί, στις τέχνες και στις επιστήμες, βρίσκεται η δυνατότητα όχι μόνο της επιβίωσης της ανθρωπότητας, αλλά και η δυνατότητα ενός καινούργιου κόσμου.

Εν κατακλείδι: Φεύγουμε για την Ευρώπη τον Απρίλιο του 2021. Ημερομηνία και ώρα; Δεν το ξέρουμε… ακόμα.

***

Συντρόφισσες, σύντροφοι, συντροφόισσες

Αδελφές, αδελφοί και αδελφοίες

Αυτή είναι η δέσμευσή μας:

Απέναντι στα δυνατά τρένα, τα κανό μας.

Απέναντι στους θερμοηλεκτρικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας, οι φλογίτσες που εμπιστεύτηκαν οι γυναίκες ζαπατίστας στις γυναίκες που αγωνίζονται σε όλο τον κόσμο.

Απέναντι στα τείχη και τα σύνορα, η συλλογική μας πλεύση.

Απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο, το κοινό μας χωράφι.

Απέναντι στην καταστροφή του πλανήτη, ένα βουνό που ταξιδεύει τα ξημερώματα.

Είμαστε ζαπατίστας, φορείς του ιού της αντίστασης και της εξέγερσης. Και ως τέτοιοι, ως τέτοιες θα πάμε στις 5 ηπείρους.

Αυτά … προς το παρόν.

Από τα βουνά του Νοτιοανατολικού Μεξικού

Στο όνομα των γυναικών, αντρών και άλλων[v] ζαπατίστας

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Moisés

Μεξικό, Οκτώβριος 2020.

Υ.Γ. – Ναι, είναι το έκτο μέρος και όπως το ταξίδι, θα ακολουθήσει αντίστροφη πορεία. Δηλαδή, το επόμενο είναι το πέμπτο μέρος, μετά το τέταρτο, στη συνέχεια το τρίτο, το δεύτερο και τελειώνει με το πρώτο.


[i] Έτσι, αποκαλεί ο πρόεδρος του Μεξικού, Andrés Manuel López Obrador, το κυβερνητικό του πρόγραμμα, το οποίο παρουσιάζεται ως συνέχεια των τριών προηγούμενων στην ιστορία της χώρας: της Ανεξαρτησίας, της Μεταρρύθμισης και της Επανάστασης του 1910.

[ii] Χαρακτηρισμός που συναντάμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και χρησιμοποιείται για να απαξιώσει όσες και όσους αγωνίζονται. Σημαίνει αυτός που αγωνίζεται και υπερασπίζεται επαναστατικές ιδέες χωρίς όμως να δεσμεύεται πραγματικά.

[iii] Fifí. Πρόκειται για χαρακτηρισμό που χρησιμοποιεί συχνά ο Andrés Manuel López Obrador, ιδίως κατά τις καθημερινές πρωινές συνεντεύξεις τύπου, για να απαξιώσει όλους όσους του ασκούν κριτική. Μεξικανισμός που σημαίνει αστός, σαλονάτος, συντηρητικός.

[iv] Ο Andrés Manuel López Obrador έχει απαιτήσει επανειλημμένως από το Ισπανικό κράτος και το Βατικανό να απολογηθούν για την κατάκτηση και την αποικιοκρατία.

[v] Otroas στο κείμενο. Χρησιμοποιείται για να δηλώσει μια διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα.

(μετάφραση: Σπίθα αλληλεγγύης)

RiseUp4Rojava: Συμμετέχετε στο κάλεσμα για μια παγκόσμια εβδομάδα Διεθνιστικής Αλληλεγγύης από 1-8 Νοέμβρη 2020

Από το Κομπάνι προς όλο τον κόσμο: Ξεσηκωθείτε ενάντια στον Φασισμό

Συμμετέχετε στο κάλεσμα για μια παγκόσμια εβδομάδα διεθνιστικής αλληλεγγύης από 1-8 Νοεμβρίου 2020

Η Παγκόσμια ημέρα για το Κομπάνι και η επανάσταση στη Ροζάβα

Τη 1η Νοεμβρίου του 2014, εκατομμύρια άνθρωποι παγκόσμια κατέβηκαν στον δρόμο για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στην ηρωική αντίσταση στο Κομπάνι. Εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες, νέοι/ες και ηλικιωμένοι/ες, προοδευτικοί άνθρωποι με διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις, ενωμένοι αλλά και διαφορετικοί, στάθηκαν αποφασιστικά στο πλευρό των ανθρώπων της Ροζάβα και έδειξαν την υποστήριξη τους στον αγώνα ενάντια στην βαρβαρότητα και τον θάνατο που έσπερναν οι συμμορίες του Ισλαμικού κράτους. Όλος ο κόσμος με κομμένη την ανάσα παρακολούθησε τις αγωνίστριες και τους αγωνιστές των Μονάδων Προστασίας των Γυναικών και των Ανθρώπων, YPJ και YPG, να παίρνουν θέση απέναντι στο σκοτάδι και να υπερασπίζονται την ανθρώπινη ύπαρξη σε κάθε σπίτι και σε κάθε δρόμο του Κομπάνι.

Με την επανάσταση στο Κομπάνι, που έμελλε να αποτελέσει την αρχή του τέλους του αυτοανακηρυχθέντος χαλιφάτου, άρχισε να γεννιέται ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης αντίστασης και κοινών αγώνων, το οποίο πλέον οργανώνετε και υπάρχει σε κάθε γωνιά της γης χωρίς να γνωρίζει σύνορα και που υπερασπίζεται την ελπίδα. Η επανάσταση στην Ροζάβα αποτέλεσε ελπίδα και έμπνευση για ανθρώπους και αγώνες σε παγκόσμιο επίπεδο, γιατί τότε όπως και τώρα, στην Ροζάβα δεν υπερασπίζονται απλά την γη, τις πόλεις και τα χωριά. Με την Αυτόνομη Αυτοδιοίκηση, οι κοινωνίες τις βόρειας Συρίας δημιούργησαν ένα απτό παράδειγμα ενός ελεύθερου και δημοκρατικού μέλλοντος για την Μέση Ανατολή, πέρα από τον τοπικό δεσποτισμό και την ξένη κυριαρχία. Βασισμένοι στην ισότητα της συνύπαρξης όλων των πληθυσμών, την απελευθέρωση των γυναικών, έναν τρόπο ζωής που σέβεται το περιβάλλον και τις καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων και μια πρωτόγνωρη μορφή ριζοσπαστικής δημοκρατίας, ανθίζει ένα διαφορετικό σύστημα για να δώσει λύσεις στα προβλήματα της βόρειας Συρίας έχοντας απέναντι του το χάος, την καταστροφή και τον πόνο του πολέμου.

Μέσα από αυτές τις ριζοσπαστικές προσεγγίσεις και λύσεις στα υπάρχοντα κοινωνικά ζητήματα, η επανάσταση στη Ροζάβα ήδη ακτινοβολεί πέρα από τα σύνορα της Μέσης Ανατολής. Σε μια εποχή που οι άνθρωπο σε όλο τον κόσμο αναζητούν νέες λύσεις και έναν τρόπο να ξεφύγουν από την άβυσσο στην οποία το καπιταλιστικό σύστημα έχει ρίξει την ανθρωπότητα, οι άνθρωποι της βορειοανατολικής Συρίας προσφέρουν πρακτικές απαντήσεις στα μεγαλύτερα ερωτήματα αυτής της εποχής.

Είτε ενάντια στις γυναικοκτονίες και την βία κατά των γυναικών, είτε για να σταματήσει η συνεχής καταστροφή και η απεριόριστη λεηλασία του φυσικού κόσμου, ενάντια στις κρατικές δολοφονίες και την ρατσιστική αστυνομική βαρβαρότητα και για να δοθεί ένα τέλος στην άρση φασιστικών πεποιθήσεων – σε όλο τον κόσμο εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι κατεβαίνουν στους δρόμους για να εκφράσουν την οργή τους. Από άκρη σε άκρη, η αντίσταση δρα ενάντια σε ένα σύστημα που πρέπει να σταματήσει να κρατά την ανθρωπότητα και την φύση υπό τον ζυγό του. Η επανάσταση στην Ροζάβα/Βόρεια Συρία αποκτά την πραγματική της σημασία μέσα από αυτό ακριβώς το περιεχόμενο. Παρ’ όλες τις δυσκολίες και τις τα εμπόδια, κατά την διάρκεια του πολέμου και την πανδημίας του Covid-19, οι άνθρωποι εκεί χτίζουν την δική τους διαφορετική καθημερινότητα αποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Μια ζωή μακριά από την κρατική καταπίεση και την καπιταλιστική εκμετάλλευση με βάση την αυτο-οργάνωση και την ελευθερία γίνεται πραγματικότητα μέρα με τη μέρα. Επομένως, η επανάσταση στη Ροζάβα στην βόρεια Συρία πραγματώνει την ελπίδα μιας αξιοπρεπής, δίκαιης και ελεύθερης ζωής στον 21ο αιώνα.

Κουρδιστάν – Πόλεμος και Αντίσταση 

Η κοινωνική αυτοδιαχείρηση είναι ένα αγκάθι στην πλευρά αυτών που κυβερνούν την περιοχή και τις πολεμικές δυνάμεις που προσπαθούν να αναδιαμορφώσουν την Μέση Ανατολή σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Με ένα εμπάργκο από όλες τις πλευρές, πολιτικούς και διπλωματικούς αποκλεισμούς και ένα μεγάλο φάσμα ψυχολογικού πολέμου γίνετε μια εσκεμμένη προσπάθεια ώστε να βυθίσουν τα απελευθερωμένα μας εδάφη και το κίνημα στην κρίση και να του στερήσουν την αυτονομία του. Το φασιστικό τουρκικό κράτος, κάτω από την διεύθυνση του δικτάτορα Ερντογάν, επιτίθεται στην επανάσταση στο Κουρδιστάν, είτε στην Τουρκία, την Συρία ή το Ιράκ με ορμή και βαρβαρότητα. Από το 2016, ο τουρκικός στρατός κατοχής μαζί με τους Ισλαμιστές συμμάχους του, έχει εισβάλει επανειλημμένα στα απελευθερωμένα μας εδάφη και έχει κατακτήσει μεγάλες εκτάσεις της βόρειας Συρίας από το Αφρίν ως το Σερεκάνιγιε. Όμως οι επιθέσεις του τούρκικου φασισμού δεν περιορίζονται στην βόρεια Συρία. Το καθεστώς της Άγκυρας χτύπα οπουδήποτε κάποιος/α προσπαθεί να ζήσει ελεύθερος/η.

Επίσης, στο βόρειο Ιράκ (νότιο Κουρδιστάν), οι Τούρκοι κατακτητές προσπαθούν να κερδίσουν έδαφος εδώ και χρόνια και έτσι ξεκίνησαν φέτος τον Ιούνιο μια μεγάλου εύρους επίθεση ενάντια στην περιοχή του Χαφτανίν. Οι αντάρτικες μονάδες του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, PKK, έχουν αντισταθεί ενάντια στους εισβολείς για να υπερασπιστούν τις περιοχές του νότιου Κουρδιστάν. Ο αυτο-οργανωμένος προσφυγικός καταυλισμός του Μαχμούρ στο νότιο Ιράκ και τα βουνά του Σένγκαλ, όπου οι Γιεζίντι έχουν πάρει τις ζωές τους στα χέρια τους από την στιγμή της απελευθέρωσης τους από το Ισλαμικό κράτος και έχουν καθιερώσει την αυτο-διαχείριση βασισμένη στο σχέδιο βορειοανατολικής Συρίας, αποτελούν στόχο εναέριων επιθέσεων σχεδόν κάθε εβδομάδα. Ο στόχος του φασιστικού Τούρκικου κράτους δεν είναι η διεκδίκηση μιας περιοχής αλλά η διάλυση της επανάστασης και η καταστροφή οποιασδήποτε ελπίδας για ελευθερία.

Ο τούρκικος φασισμός είναι παγκόσμια απειλή – πρέπει να αντιμετωπισθεί παγκόσμια

Ο πόλεμος κατοχής που έχουν εξαπολύσει ενάντια στους ανθρώπους της περιοχής κάτω από την υποκριτική ταμπέλα του “πολέμου ενάντια στη τρομοκρατία” θα ήταν αδιανόητος χωρίς της πολιτική, οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη των συνεργατών τους , του ΝΑΤΟ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Χωρίς την εξωτερική τους υποστήριξη, τα δισεκατομμύρια οικονομικής υποστήριξης που λαμβάνουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς τα συστήματα όπλων της Γερμανίας. Ιταλίας, Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων χωρών και χωρίς την πολιτική νομιμοποίηση που ο τουρκικός φασισμός λαμβάνει από τους συμμάχους του , αυτό το καθεστώς θα είχε πέσει εδώ και καιρό. Στην Τουρκία, το Κουρδιστάν, την Συρία, το Ιράκ, την Λιβύη, την ανατολική Μεσόγειο και παντού όλα φτιάχνουν την ίδια εικόνα: Το φασιστικό σύστημα, το οποίο όχι μόνο κρατάει αιχμάλωτους τους Κούρδους και τους ανθρώπους της Τουρκίας και που έχει καταφέρει σταδιακά να αποτελέσει απειλή για όλη την περιοχή, κρατιέται ζωντανό από την παγκόσμια υποστήριξη και για αυτό τον λόγο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί διεθνιστικά.

Οι υποστηρικτές του πολέμου ενάντια στην επανάσταση, αυτοί που πλουτίζουν με τα μακελειά και τις φρικαλεότητες και αυτοί που νομιμοποιούν τις εφόδους κάθονται στην ασφάλεια των μετόπισθεν και πλουτίζουν από τις δολοφονίες. Ήρθε η ώρα να υποδείξουμε τους υπεύθυνους και να τους φέρουμε μπροστά στις ευθύνες τους.

Σε όλο τον κόσμο, για ένα καλύτερο μέλλον: Εξέγερση ενάντια στον φασισμό

Πλέον δεν θα παρατηρούμε παθητικά καθώς αυτοί θα καταστέλλουν την ελπίδα μας και καλούμε σε μια βδομάδα διεθνής αντίστασης από 1-8 Νοεμβρίου. Γνωρίζουμε ότι ο αγώνας ενάντια στον φασισμό για έναν άλλο κόσμο μπορεί να κερδηθεί μονάχα μέσα από κοινούς αγώνες .

Ας εκφράσουμε όλοι μαζί την αλληλεγγύη μας με τους/ις μαχόμενους/ες στη Ροζάβα και ας κατεβούμε στους δρόμους την 1η Νοεμβρίου για την παγκόσμια ήμερα για το Κομπάνι.

Από τις 2 έως τις 5 Νοεμβρίου ας αναδείξουμε τους κοινούς μας αγώνες και στόχους που μας ενώνουν, μας κινητοποιούν παγκόσμια και που μας ενδυναμώνουν παρά τις διαφορές μας.

Από τις 6 – 8, ας ενοχλήσουμε – μπλοκάρουμε – καταλάβουμε με έναν αποκεντρωμένο τρόπο τα σημεία της διεθνούς συνεργασίας και υποστήριξης του Τούρκικου κράτους.

Καλούμε, λοιπόν, σε μια βδομάδα αλληλεγγύης, μια εβδομάδα ενδυνάμωσης του αντιφασιστικού αγώνα παγκοσμίως, μια εβδομάδα αντίστασης κατά του φασιστικού καθεστώτος, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και του πολεμικού ολέθρου των ζωών μας.

 Ξεσηκωθείτε για τη Ροζάβα! – Ξεσηκωθείτε ενάντια στον Φασισμό!
Rise Up 4 Rojava! – Rise Up against Fascism!

Να ξανακάνουμε πράσινη τη Rojava – Κάλεσμα για δράσεις στις 18 και 19 Ιούλη 2020

Rise Up 4 the Revolution

Μαζί με τις καμπάνιες Rise Up 4 Rojava και Women Defend Rojava, καλούμε σε δύο Διεθνείς Ημέρες δράσης στις 18 και 19 Ιουλίου 2020, κατά των βομβαρδισμών και της εισβολής στο Basûr (Νότιο Κουρδιστάν, Ιράκ) και την κατοχή των περιοχών της Rojava από τον τουρκικό στρατό. Μαζί, καλούμε όλους τους ανθρώπους που μοιράζονται τις αξίες του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού – της δημοκρατίας, της οικολογία και του φεμινισμού– να βγουν στους δρόμους και να ξεσηκωθούν για την επανάσταση. Από την πλευρά μας, θα θέλαμε επίσης ιδιαίτερα να καλέσουμε όλες τις οικολογικές ομάδες, τα κινήματα και τα κόμματα αλλά και όλους τους ανθρώπους που αισθάνονται και βλέπουν τους εαυτούς τους ως οικολόγους να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις και τις δράσεις.

Ο πόλεμος είναι το αντίθετο της οικολογίας:

Πιστεύουμε ότι το να είναι κάποιος οικολόγος σημαίνει πως είναι ενάντια σε όλους τους επιθετικούς πολέμους. Επειδή, οι πόλεμοι είναι το αντίθετο από αυτό που εμείς, ως οικολόγοι, αγωνιζόμαστε. Ενώ προσπαθούμε να οικοδομήσουμε έναν οικολογικό και ηθικό κόσμο όπου όλα τα ζωντανά πλάσματα μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά, οι πόλεμοι καταστρέφουν και μολύνουν περαιτέρω τον πλανήτη μας. Ενώ καταβάλλουμε τόσο μεγάλη προσπάθεια για την αναδάσωση των ερήμων, για την οικοδόμηση οικολογικών ενεργειακών υποδομών, για την παροχή μη μολυσμένων και μη τοξικών τροφίμων και νερού για όλους τους ανθρώπους, οι πόλεμοι μπορούν να καταστρέψουν όλα αυτά σε λίγες μέρες και να μολύνουν το έδαφος, τον αέρα και το νερό με μακροχρόνιες επιπτώσεις. Και αυτό συμβαίνει σήμερα στο Bakûr (Βόρειο Κουρδιστάν, Τουρκία), τη Rojava, τη βορειοανατολική Συρία και το Basûr. Μέσω της εισβολής του στη Συρία και το Ιράκ, το Τουρκικό κράτος καταστρέφει τη ζωή: καίγοντας χωράφια και δάση στη Rojava, κόβοντας τα ελαιόδεντρα του Afrin, βομβαρδίζοντας τις υποδομές ηλεκτρισμού και ύδρευσης, κόβοντας τη ροή των μεγάλων ποταμών που διέρχονται από την Τουρκία στη Συρία και τώρα εδώ και μερικές εβδομάδες βομβαρδίζοντας περισσότερο από ποτέ την ανέγγιχτη φύση των βουνών του Νότιου Κουρδιστάν, μολύνοντας το έδαφος, το νερό και τον αέρα, άγνωστο μέχρι πότε.

Οι τουρκικές επιθέσεις έχουν στόχο όλα τα μέρη όπου οι άνθρωποι αγωνίζονται για δημοκρατία, οικολογία και φεμινισμό:

Για χρόνια, το Τουρκικό κράτος, με την περιστασιακή έγκριση του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της Ρωσίας, επιδιώκει έναν γενοκτονικό πόλεμο εναντίον των Κούρδων και των άλλων μειονοτήτων της Μέσης Ανατολής (Γεζίντι, Αρμένιους, Χαλδαίους, Ασσύριους κλπ.) και τώρα εισβάλλει στη Συρία και το Ιράκ κόντρα σε όλους τους διεθνείς νόμους. Αλλά αυτό που στοχεύουν είναι το πολιτικό σχέδιο που βρίσκεται πίσω από αυτούς τους ανθρώπους: ο στόχος τους είναι να βάλουν τέλος στην οικοδόμηση ενός δημοκρατικού, οικολογικού και φεμινιστικού τόπου στη Μέση Ανατολή που θα μπορούσε να εξαπλωθεί σε όλο το κόσμο. Πράγματι, η επανάσταση της Rojava, μαζί με τις απελευθερωμένες αραβικές περιοχές της βορειοανατολικής Συρίας, τα ελεύθερα βουνά του Κουρδιστάν, το αυτοδιοικούμενο στρατόπεδο προσφύγων Maxmur και η δημοκρατική περιοχή του Sengal είναι όλα παραδείγματα ότι ένας άλλος τρόπος ζωής είναι εφικτός εκτός της καπιταλιστικής νεωτερικότητας. Αυτά είναι όλα μέρη όπου εφαρμόζεται ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός και όπου δημιουργούνται οικολογικές και φεμινιστικές κοινωνίες. Επειδή η Rojava, μαζί με αυτά τα μέρη εμπνέουν τόσους πολλούς ανθρώπους στον κόσμο, αποτελούν απειλή για τα εθνικιστικά, καπιταλιστικά και πατριαρχικά συμφέροντά τους. Επομένως, η Τουρκία αποφάσισε να βομβαρδίσει και να κάψει κάθε ίντσα αυτών των εδαφών. Το μήνυμά τους είναι σαφές: είτε θα παραδοθούν στην καπιταλιστική νεωτερικότητα, είτε θα αντιμετωπίσουν την ολοκληρωτική καταστροφή της φύσης και του λαού.

Στις 15 Ιουνίου, ο τουρκικός στρατός βομβάρδισε το Maxmur και το Sengal. Μερικές μέρες αργότερα άρχισαν επίγεια επίθεσή για να εισβάλουν στο Basûr (Νότιο Κουρδιστάν, Ιράκ) όπου δεκάδες βόμβες πέφτουν κάθε μέρα από τότε. Στις 23 Ιουνίου,  επιτέθηκαν στη Rojava με drone, δολοφονώντας 3 γυναίκες του Kongra Star, την οργάνωση ομπρέλα του Γυναικείου Κινήματος, σε μια γειτονιά του Kobane. Επίσης, στις 25 Ιουνίου, ένα άλλο drone σκότωσε 8 πολίτες στην επαρχία Sulaymaniyah. Και στα βουνά, ο πόλεμος συνεχίζεται.

Γι’ αυτό καλούμε σε Διεθνή Αλληλεγγύη!

Ζητάμε από όλους τους ανθρώπους που πιστεύουν στην αξία της οικολογίας, του φεμινισμού και της ριζοσπαστικής δημοκρατίας να βγουν στο δρόμο στις 18 και 19 Ιουλίου και να συμμετάσχουν στις προπαρασκευαστικές δράσεις παγκοσμίως.

Ενάντια σε κάθε επιθετικό πόλεμο, ενάντια σε κάθε φασισμό και ολοκληρωτισμό, ενάντια στην πατριαρχία και τον καπιταλισμό, ενάντια στην καταστροφή της φύσης:

Ξεσηκωθείτε για τη Ροζάβα!

Ξεσηκωθείτε για τα Ελεύθερα βουνά του Κουρδιστάν!

Ξεσηκωθείτε για την περιοχή Sengal και το Maxmur και

Ξεσηκωθείτε για τη δημιουργία ενός οικολογικού και ηθικού κόσμου!

Μόνοι δεν είμαστε τίποτα, ενωμένοι όμως είμαστε ασταμάτητοι!

makerojavagreenagain.org