Αρχείο ετικέτας COVID-19

Αναρχισμός και αγώνας για ζωή στην βορειοανατολική Συρία – Συνέντευξη με τον Αναρχικό Αγώνα, Αύγουστος 2020

Η ομάδα Faccao Ficticia, τον Αύγουστο του 2020, πήρε συνέντευξη από την αναρχική ομάδα Tekosina Anarsist (Αναρχικός Αγώνας) που δρα στην κοινωνική επανάσταση στη Rojava.

  1. Πως είναι και πως καθορίζετε τη δραστηριότητα του Αναρχικού Αγώνα? Που επιχειρείτε και πως είναι η σχέση σας με τις κοινότητες στο Συριακό έδαφος? (προφανώς, δεν χρειάζεται να αναφέρετε που είστε με ακρίβεια, απλά σε ποιο καντόνι ή κάποια γενικότερη αναφορά αρκεί)

Ο Αναρχικός Αγώνας (Tekosina Anarsist) είναι μια επαναστατική αναρχική κολεκτίβα αποτελούμενη από ανθρώπους από διάφορα μέρη του κόσμου που εργάζονται στη Βορειοανατολική Συρία (Δυτικό Κουρδιστάν) για να υποστηρίξουν τη συνεχιζόμενη επανάσταση. Αυτό που μας συνδέει δεν είναι απαραίτητα ένα μέρος ή μια περιοχή, ούτε μια συγκεκριμένη πρακτική. Είναι περισσότερο η μακροπρόθεσμη στρατηγική μας, οι μορφές οργάνωσης, οι μέθοδοι και η δέσμευση να αναλογιστούμε τον εαυτό μας και τον οργανισμό μας μέσω της συνεχούς μάθησης – με άλλα λόγια την προοπτική μας. Ήρθαμε στη βορειοανατολική Συρία εμπνευσμένοι από την επανάσταση που ξεκίνησε από το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα, για να εφαρμόσουμε τις ιδέες μας και τη δέσμευσή μας να οικοδομήσουμε την αυτονομία, να οικοδομήσουμε ελεύθερη ζωή σε μια  κοινωνία χωρίς κράτος. Πιστεύουμε ότι ο αγώνας του λαού και ειδικά ο αγώνας των γυναικών είναι η κύρια δύναμη για επαναστατικές αλλαγές, και αυτό που συμβαίνει εδώ είναι κάτι από το οποίο μπορούν να μάθουν πολλά οι αναρχικοί και οι επαναστάτες από όλο τον κόσμο. Αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις που φέρνει μια επανάσταση, ο καλύτερος τρόπος να μάθεις είναι να σταθείς δίπλα στους ντόπιους και να μοιραστείς ψωμί μαζί τους.

Αποφασίσαμε να μείνουμε εδώ και να υπερασπιστούμε την επανάσταση, μέσα στις δύσκολες αντιθέσεις που αντιμετωπίζει η κοινωνία όταν περνάει μεγάλες αλλαγές, και να υπερασπιστούμε τον ένοπλο αγώνα ενάντια στους εχθρούς που προσπαθούν να την καταστρέψουν. Ο Αναρχικός Αγώνας δεν είναι ένα μεγάλο κίνημα – αλλά μια σταγόνα στον ωκεανό για την οργάνωση των ντόπιων. Ωστόσο, εργαζόμαστε σε διαφορετικούς τομείς δραστηριοτήτων και η δουλειά μας βρίσκεται εντός ή συντονίζεται με τις τοπικές δομές. Μπορεί να είναι στρατιωτική εργασία, ιατρική μάχης, εργασία για την υγεία, διάφορες μορφές πολιτικής οργάνωσης και, κυρίως, εκπαίδευση. Αυτό είναι κάτι θεμελιώδες που πραγματικά μας λείπει ειδικά στη Δύση – να πηγαίνουμε βαθύτερα, για να μάθουμε, να προχωρήσουμε, να μοιραστούμε, να ακούσουμε, να ξεπεράσουμε το εγώ, να χτίσουμε συλλογικές αφηγήσεις, να επαναπροσδιορίσουμε όρους και έννοιες σε ένα ευρύτερο επίπεδο «κοινωνίας», όχι μόνο ατομικά στα δικά μας κεφάλια. Για να αναζητήσουμε σημεία σύνδεσης αντί για διαχωρισμό.

Η σχέση με τις τοπικές δομές και τους ανθρώπους είναι θεμελιώδης και σε πολλά επίπεδα η επιβίωσή μας βασίζεται σε αυτό. Προσπαθούμε να χτίσουμε και να διατηρήσουμε καλές σχέσεις με διαφορετικές ομάδες και τοπικές οργανώσεις, από τις οποίες μαθαίνουμε πολλά σε αυτήν την κοινωνία που είναι γεμάτη ποικιλομορφία. Θέλουμε επίσης να διευρύνουμε αυτήν την ποικιλομορφία και η δουλειά μας περιλαμβάνει τη δημιουργία θέσης στην επανάσταση για άτομα που μπορεί να μην χωράνε αλλού. Οι τρανς και οι μη-συμβατικού φύλου σύντροφοι δεν είναι κατανοητοί από πολλές δομές εδώ και η κοινωνία έχει πολύ ιδιαίτερες σχέσεις μεταξύ των φύλων. Πρέπει να κάνουμε χώρο προσεκτικά και με σεβασμό για όλους τους συντρόφους να συμμετάσχουν στον αγώνα, και να είμαστε οι ίδιοι οι εαυτοί μας με επαναστατικό τρόπο. Έχουμε μια μεγάλη ποικιλία ταυτοτήτων φύλου στις τάξεις μας και, ακόμα και αν αυτό προκαλεί κάποιες δύσκολες καταστάσεις, προσπαθούμε να διατηρήσουμε αυτή τη γραμμή, ανοίγοντας χώρο για άτομα που έχουν εμπειρίες εκτός της προνομιακής πατριαρχικής τάξης – δηλαδή, θέλουμε να προσκαλέσουμε ειδικά γυναίκες, trans και queer συντρόφους για να συνεργαστούν μαζί μας.

  1. Είδαμε ότι συμμετείχατε αρκετά όχι μόνο στον ίδιο τον αγώνα, αλλά στην υποστήριξη / βοήθεια και τον εφοδιασμό, όπως και κάποιοι από εσάς συνεργαζόσασταν με το ασθενοφόρο διάσωσης ανθρώπων στο μέτωπο. Ποιες είναι οι κύριες μορφές δράσης που κάνετε και τι εύρος έχουν;

Στην αρχή ο Αναρχικός Αγώνας ήταν κυρίως μια στρατιωτική δομή για την υπεράσπιση της επανάστασης ενάντια στις επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους, πάντα με σκοπό να υποστηρίξει τα τοπικά κινήματα και τον τοπικό πληθυσμό. Συνειδητοποιήσαμε την ανάγκη υποστήριξης των ιατρικών ομάδων στις στρατιωτικές δυνάμεις και αρχίσαμε να συμμετέχουμε σε αυτό το μέτωπο. Εργαστήκαμε ως ιατροί μάχης σε διαφορετικές επιχειρήσεις και μέτωπα, από το τέλος του χαλιφάτου Daesh στο Deir Ezzor, μέχρι την αντίσταση ενάντια στην τουρκική εισβολή στο Serekaniye και στο Til Tamer. Στο πεδίο της ιατρικής, υπάρχει ένα ευρύ φάσμα θέσεων εργασίας που συχνά μπορούν να αλλάξουν από ιατρική μάχης, σε σημεία τριγώνου (σημεία διαχωρισμού τραυματιών), σε μεταφορά ή σε νοσοκομειακή εργασία. Διαφορετικοί άνθρωποι ή ομάδες εργάζονται σε διάφορους τομείς και συχνά η ανάγκη αλλαγής από τη μια τακτική στην άλλη δεν είναι επιλογή αλλά ανάγκη ανάλογα με την κατάσταση. Επομένως, προσπαθούμε να εκπαιδευτούμε με τρόπο που να μας επιτρέπει να είμαστε ευέλικτοι στη δουλειά μας. Μερικοί από εμάς έχουν ήδη ιατρικό υπόβαθρο, αλλά όσοι δεν έχουν, έλαβαν εκπαίδευση εδώ από συντρόφους. Αυτό έγινε από το μηδέν, ωθούμενοι από την αναγκαιότητα και τον επείγοντα χαρακτήρα του πολέμου, και όλοι ίσως χρειαστεί να αναλάβουν δουλειά που δεν ήξεραν να κάνουν πριν – για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, τους συντρόφους τους και τους ανθρώπους. Όταν οι σύντροφοι μιλάνε για αυτοάμυνα δεν αναφέρονται μόνο στη μάχη με όπλο, γιατί παλεύουμε για τη ζωή, για να υπερασπιστούμε και να διατηρήσουμε τη ζωή.

Οι ομάδες μας σίγουρα δεν ήταν οι πρώτες ούτε οι μόνες που λειτουργούσαν ως ιατροί μάχης στη Βορειοανατολική Συρία, αλλά ειδικά στην αρχή, αυτό ήταν σπάνιο. Όταν κοιτάμε πίσω βλέπουμε ότι υπήρχαν τρεις στόχοι σε αυτό το έργο. Πρώτον, για να μπορέσουμε να κάνουμε αυτό το έργο, να μάθουμε και να είμαστε έτοιμοι όποτε χρειάζεται, να κερδίσουμε εμπιστοσύνη μέσω της δουλειάς μας και να παράσχουμε βοήθεια σε τραυματίες συντρόφους το συντομότερο δυνατό. Δεύτερον, να συνεργαστούμε με τις τοπικές δυνάμεις με τρόπο που να δείχνει μέσω της πρακτικής ότι αυτή είναι μια πολύ σημαντική δουλειά, πιέζοντας μας να αναπτύξουμε αυτόν τον ρόλο στις τάξεις του SDF (Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις). Και τρίτον, να δούμε πώς μπορούμε να μοιραστούμε γνώσεις και δεξιότητες με ορισμένους ενδιαφερόμενους συντρόφους για να πολλαπλασιάσουμε αυτούς που κάνουν αυτήν την εργασία, οργανώνοντας εκπαίδευση με άλλες ομάδες ώστε να παρέχουμε περισσότερη βοήθεια στις πρώτες γραμμές. Είδαμε ότι δεν αρκεί να είμαστε μια ομάδα γιατρών μάχης και ότι κάθε άτομο θα πρέπει να μπορεί να βοηθά τους συντρόφους του εάν τραυματίζονται και επίσης να μπορεί να θεραπεύει και τον ίδιο τον εαυτό του. Έχουμε εκπαιδεύσει τους εαυτούς μας και τους συντρόφους μας σε άλλες επαναστατικές διεθνιστικές δομές, και πρόσφατα, για πρώτη φορά, δώσαμε στις δυνάμεις του SDF μια εκπαίδευση πρώτων βοηθειών, η οποία ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα και επίσης μια ευχάριστη εμπειρία. Εδώ όλοι είναι μαθητές και δάσκαλοι ταυτόχρονα, αυτό που μαθαίνουμε το μεταδίδουμε ο ένας στον άλλο.

  1. Μπορείτε να δώσετε μια σύντομη ενημέρωση σχετικά με την κατάσταση στη Ροζάβα μετά την τουρκική εισβολή και τους τζιχαντιστές συμμάχους της και τώρα με την πανδημία του COVID; Πώς επηρεάζει αυτός ο νέος παράγοντας τον αγώνα και την επαναστατική καθημερινή ζωή; Υπάρχει κάποιο συντονισμένο πρόγραμμα; Πώς εκμεταλλεύεται η τουρκική κυβέρνηση αυτήν την κατάσταση για να συνεχίσει την επίθεση;

Η τουρκική κατοχή, από το Afrin το 2018 και που συνεχίστηκε τον Οκτώβριο του 2019 στο Serekaniye και το Gire Spi, επανέφερε τον πόλεμο στη Rojava και μαζί με αυτό μια νέα ανθρωπιστική κρίση. Εκατοντάδες χιλιάδες αναγκάστηκαν να φύγουν για να σώσουν τη ζωή τους, αναζητώντας καταφύγιο σε άλλες πόλεις ή καταυλισμούς προσφύγων. Αυτό δημιούργησε υψηλό κίνδυνο μολυσματικών ασθενειών, λόγω των δυσκολιών και των συνωστισμών στα στρατόπεδα προσφύγων. Επίσης, με την τρέχουσα υγειονομική κρίση να κλιμακώνεται εδώ, αυτή η κατάσταση γίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνη. Ο πόλεμος έφερε επίσης άλλα προβλήματα για το σύστημα υγείας: οι περισσότερες ιατρικές ΜΚΟ έφυγαν από τη Βορειοανατολική Συρία όταν ξεκίνησε η εισβολή, οπότε χάσαμε την πρόσβαση σε φάρμακα και ειδικευμένους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας. Το σύστημα υγείας της αυτοδιοίκησης έπρεπε να καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες για να καλύψει τα κενά που άφησε η απόσυρση των ΜΚΟ. Αρκετές προφυλάξεις υιοθετήθηκαν τον Μάρτιο για την πρόληψη μιας έξαρσης του COVID-19 μετά την ανίχνευση ορισμένων θετικών περιπτώσεων και για λίγο οι προσπάθειες ήταν επιτυχείς. Αυτό έδωσε λίγο χρόνο για να γίνουν περαιτέρω προετοιμασίες, να οργανωθούν χώροι για παρακολούθηση ασθενών, να εξασφαλισθεί η παροχή χρήσιμων ιατρικών προμηθειών και να δομηθούν αναπνευστήρες. Στις αρχές Αυγούστου τα νοσοκομεία άρχισαν να εντοπίζουν ασθενείς με COVID σε διάφορες πόλεις, οπότε αυξήθηκαν οι ταξιδιωτικοί περιορισμοί και άλλα μέτρα. Ταυτόχρονα, στην άλλη πλευρά των συνόρων, η Τουρκία έχει μαζικά κρούσματα COVID και στέλνουν αρκετούς μολυσμένους ασθενείς σε νοσοκομεία στα κατεχόμενα εδάφη της βόρειας Συρίας, ειδικά στο Serekaniye και στο Αφρίν. Με αυτές τις συνθήκες, ο τουρκικός στρατός που εκμεταλλεύεται το ξέσπασμα του ιού για να ξεκινήσει μια επίθεση είναι μια πολύ πραγματική απειλή και οι δυνάμεις αυτοάμυνας προσπαθούν να λάβουν όλα τα δυνατά μέτρα για να αποτρέψουν ένα καταστροφικό σενάριο. Όπως και πριν, δεν τίθεται θέμα αν ο τουρκικός στρατός θα επιτεθεί στη Ροζάβα ή όχι. Το θέμα είναι πότε και πού θα το κάνουν.

  1. Η διεθνής αναρχική αλληλεγγύη είναι μια σημαντική πτυχή του επαναστατικού αγώνα στην ιστορία. Και η επανάσταση στη Rojava είναι γνωστό ότι έχει κάποια επιρροή αναρχικών σκέψεων και προοπτικών. Πόση επιρροή βλέπετε εκεί; Πώς θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη / ισχυρότερη;

Μπορούμε να βρούμε σαφώς την επιρροή ορισμένων αναρχικών προοπτικών στις ιδέες του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού. Πολλοί άνθρωποι έχουν ήδη επισημάνει τις σχέσεις με τις ιδέες του Murray Bookchin, ο οποίος καλούσε να οργανώσει κοινότητες και να οικοδομήσει μια διπλή εξουσία, αναπτύσσοντας αυτονομία και κοινοτισμό βασισμένο στην οικολογία και την άμεση δημοκρατία. Μπορούμε επίσης να βρούμε επιρροές από άλλους αναρχικούς στοχαστές, κατανοώντας το κράτος ως το κύριο σύστημα βίας και καταπίεσης και την επακόλουθη αποφασιστικότητα να οικοδομήσουμε μια κοινωνία χωρίς κράτος. Αλλά πάνω απ ‘όλα οι πιο σχετικές αλλαγές προέρχονται από το κουρδικό γυναικείο κίνημα, λέγοντας ανοιχτά ότι πρέπει να απαλλαγούμε από το κράτος για να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό και ότι πρέπει να ανατρέψουμε την πατριαρχία για να ξεπεράσουμε το κράτος, θέτοντας την απελευθέρωση των γυναικών ως προτεραιότητα αυτού του κινήματος.

Αλλά αυτές οι ιδεολογικές εξελίξεις δεν έφεραν πάντα ριζική αλλαγή στον τρόπο οργάνωσης του κουρδικού επαναστατικού κινήματος και εξακολουθούμε να βλέπουμε μεγάλη επιρροή των παλιών μαρξιστικών-λενινιστικών πρακτικών που επικρίνουν τα αναρχικά κινήματα, όπως η συγκέντρωση και η ιεραρχική οργάνωση. Όταν πρόκειται να κάνεις πρακτικά βήματα, αυτές οι αντιφάσεις αποτελούν την κύρια πρόκληση, ενώ συχνά υπάρχουν πατερναλιστικές προσεγγίσεις προς την κοινωνία – κληρονομιά της πρωτοποριακής νοοτροπίας των επαναστατικών κομμάτων. Η αντιμετώπιση αυτών των αντιφάσεων και η ικανότητα να συνεχίσουμε να προχωρούμε είναι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τους αναρχικούς εδώ. Η στάση της κριτικής αλληλεγγύης και της συνεργασίας με ένα κίνημα που, ακόμα κι αν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε ορισμένες πτυχές, είναι σήμερα μια από τις πιο σχετικά επαναστατικές διαδικασίες στις οποίες μπορούμε να βρούμε τον εαυτό μας. Υπάρχουν πολλά πράγματα μακριά από την ουτοπική κοινωνία που ονειρευόμαστε: οι τοπικές κοινότητες δεν είναι τα επαναστατικά συμβούλια που θα θέλαμε να δούμε, οι γαιοκτήμονες εξακολουθούν να κατέχουν μεγάλα ποσά γης, οι ηλικιωμένοι εξακολουθούν να πωλούν τις κόρες τους σε γάμο με αντάλλαγμα χρήματα ή εμπορεύματα, οι άνθρωποι πεινούν και πρέπει να ενταχθούν στις στρατιωτικές τους δυνάμεις για να τροφοδοτούν τις οικογένειές τους, το SDF συνδιαλέγεται με ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και συνάπτει συμφωνίες με αμερικανικές εταιρείες για τον έλεγχο των πετρελαϊκών πεδίων, χιλιάδες στρατιώτες του Daesh βρίσκονται σε φυλακές περιμένοντας μια ευκαιρία να αποδράσουν και να ανοικοδομήσουν το αιματηρό Χαλιφάτο,  Afrin, Serekaniye και Tal Abyiad βρίσκονται ακόμα υπό Τουρκική κατοχή… Είναι πολύ δύσκολο να αναπτυχθούν σταθερές λύσεις σε αυτά τα προβλήματα, με ή χωρίς αναρχικές προοπτικές.

Μέχρι τώρα, τα αναρχικά οργανωμένα κινήματα δεν έπαιξαν μεγάλο ρόλο σε αυτήν την επανάσταση. Αν κοιτάξουμε αριθμούς αναρχικών και άλλων επαναστατών διεθνιστών που εμπλέκονται στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο το 1930 και τους συγκρίνουμε με τη συμμετοχή στη βορειοανατολική Συρία, δεν μπορούμε να είμαστε τίποτα άλλο παρά απογοητευμένοι. Είναι ακόμα πιο απογοητευτικό αν συγκρίνουμε πόσα άτομα από τόσα διαφορετικά μέρη προσχώρησαν στο Daesh την τελευταία δεκαετία. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε επαναστάτης πρέπει να τρέξει προς τη Βορειοανατολική Συρία αυτή τη στιγμή, αλλά σίγουρα είναι κάτι που πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε ποια είναι η τρέχουσα κατάσταση της αναρχικής διεθνούς αλληλεγγύης. Στη Δύση, τα κινήματά μας που αυτοαποκαλούνται επαναστατικά βασίζονται αναφορικά στην ταυτότητα και την υποκουλτούρα, επηρεασμένα από τον καπιταλιστικό εκσυγχρονισμό σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Η εμφάνιση του YPJ / YPG έγινε προσβάσιμη σε εμάς λόγω της προσοχής των μέσων ενημέρωσης, των εκστρατειών στα κοινωνικά δίκτυα και των αφισών στους τοίχους. Αυτά τα πράγματα δεν είναι κακά από μόνα τους, αλλά πρέπει να προχωρήσουμε βαθύτερα από αυτό. Πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί προχωρά αυτή η επανάσταση ενώ τα κινήματά μας έχουν κολλήσει, τι σημαίνει να είμαστε επαναστάτες, τι είδους ζωή προσπαθούμε να ζήσουμε, τι είδους σχέσεις θέλουμε να έχουμε, τι σημαίνει ελευθερία για εμάς και πώς επηρεαζόμαστε από τον φιλελευθερισμό και τον ατομικισμό («κάνω αυτό που θέλω»). Γνωρίζουμε ότι φέρουμε επίσης μια ευθύνη για το πώς παρουσιάζεται ο αγώνας στη Δύση και δεν έχουμε πράξει τόσο καλά επικοινωνιακά στα μέσα ενημέρωσης στο παρελθόν. Συνειδητοποιούμε ότι μόλις αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε λίγο από όλες αυτές τις ερωτήσεις και ότι η εξεύρεση απαντήσεων θα είναι ένας μακροχρόνιος αγώνας, όχι κάτι που μπορούμε να λύσουμε με ρηχές συντομεύσεις. Εφόσον θέλουμε να έχουμε μεγαλύτερη επιρροή στα διεθνή επαναστατικά κινήματα, αυτά είναι τα ερωτήματα και οι αντιφάσεις που πρέπει να προβληθούν.

  1. Τι έχει αλλάξει στο πλαίσιο της καθημερινής ζωής και των δημοφιλών οργανώσεων από την πτώση του ISIS όπως ήταν στο παρελθόν; Πώς θέτει η τουρκική εισβολή την πιθανότητα οπισθοδρόμισης;

Υπάρχουν πολλές αλλαγές που μπορούμε να αναφέρουμε σχετικά με το τέλος του χαλιφάτου. Οι πρώτες είναι οι κοινωνικές προκλήσεις και αντιφάσεις που αντιμετωπίζει η αυτοδιοίκηση για να ενσωματώσει όλες τις περιοχές που απελευθερώθηκαν από το Daesh. Πόλεις όπως η Raqqa, η Manbij και η Tabqa, που έζησαν για μερικά χρόνια υπό τον θεοκρατικό φασισμό του Ισλαμικού Κράτους, αποτελούν πλέον μέρος της αυτοδιοίκησης και πρέπει να αντιμετωπίσουν όχι μόνο την ανοικοδόμηση των πόλεων μετά τον πόλεμο, αλλά και τις συγκρούσεις και αντιφάσεις των κοινωνικών αλλαγών. Αυτές οι προκλήσεις είναι ακόμη μεγαλύτερες σε περιοχές όπως η Deir Ezzor, η οποία επίσης αποτελεί παραδοσιακό αραβικό έδαφος με βαθιά ριζωμένο φυλετικό και συντηρητικό σύστημα, μακριά από τις επαναστατικές αξίες της αυτοδιοίκησης σχετικά με θέματα όπως η κοινωνική οργάνωση, η θρησκευτική ελευθερία και ειδικά η απελευθέρωση των γυναικών. Μαζί με τις κοινωνικές προκλήσεις, υπάρχουν επίσης οικονομικές, οικολογικές και στρατιωτικές προκλήσεις. Οι ισλαμικοί κρυφοί πυρήνες συνεχίζουν να επιτίθενται και να αποσταθεροποιούν την περιοχή και οι δυνάμεις που είναι πιστές στην κυβέρνηση του Άσαντ κάνουν επιχειρήσεις για να ανακτήσουν τον έλεγχο της περιοχής, προσπαθώντας να ανατρέψουν την Αυτοδιοίκηση.

Φυσικά η τουρκική εισβολή καθιστά τα πάντα ακόμα πιο περίπλοκα, όχι μόνο από τη στρατιωτική κατοχή των περιοχών Afrin, Serekaniye και Gire Spi, αλλά και από τον ειδικό πόλεμο σε άλλες περιοχές, όπως η διακοπή της πρόσβασης στο νερό και η εστίαση των επιθέσεων με drone σε επιλεγμένους στόχους. Το τουρκικό κράτος χρησιμοποιούσε πάντοτε το Ισλαμικό Κράτος, παρέχοντάς τους όπλα, ιατρική περίθαλψη και βοήθεια για τη διέλευση των συνόρων στη Συρία. Αρκετοί κρατούμενοι της Daesh που έδωσαν συνέντευξη μίλησαν για τη συνεχή υποστήριξη από την Τουρκία, και μάλιστα ορισμένοι μαχητές του Daesh αφού συνελήφθησαν και έπειτα κατάφεραν να αποδράσουν από τη φυλακή, επέστρεψαν στις τουρκικές ελεγχόμενες περιοχές. Μετά την ήττα του χαλιφάτου την άνοιξη του 2019, οι στρατιώτες του ισλαμικού κράτους συγχωνεύτηκαν στις τάξεις των τουρκικών κατοχικών δυνάμεων, φέρνοντας μαζί τους τη φονταμενταλιστική ιδεολογία τους. Αυτές οι ομάδες, υπό την ομπρέλα του TFSA (τουρκικού υποστηριζόμενου Ελεύθερου Συριακού Στρατού) τροφοδοτούν τα νεο-οθωμανικά ιμπεριαλιστικά όνειρα του Ερντογάν, διαπράττοντας τρομερά εγκλήματα πολέμου υπό τη σημαία κράτους του ΝΑΤΟ. Όλος ο κόσμος το γνωρίζει αυτό, και το ΝΑΤΟ είναι εκεί για να προστατεύσει τα συμφέροντα και τα οφέλη της στρατιωτικής βιομηχανίας, εταιρειών που επωφελούνται από το θάνατο και τη δυστυχία, για να μην λογοδοτήσουν τα κράτη μέλη. Αυτό δίνει στο Daesh την ευκαιρία να συνεχίσουν τις επιχειρήσεις τους και να αναδιοργανώσουν τον θεοκρατικό φασισμό για να διατηρήσουν τον «ιερό πόλεμο» τους ενάντια στην ανθρωπότητα, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά και οπουδήποτε μπορούν να επεκτείνουν την επιρροή τους.

  1. Ποια είναι η προοπτική σας για το μέλλον της επανάστασης και των αναρχικών αγώνων; Ελπίζετε ότι το έργο του Αναρχικού Αγώνα θα μπορούσε να εμπνεύσει άλλους επαναστάτες σε όλο τον κόσμο;

Μετά από χρόνια πολέμου, πολλές δομές εδώ είναι κατεστραμμένες. Σε κάθε πόλη υπάρχουν ερείπια παλιών σπιτιών, βομβαρδισμένα και θρυμματισμένα, γεμάτα τρύπες από σφαίρες. Ακόμα ζουν άνθρωποι σε αυτά τα ερείπια, γιατί δεν έχουν πουθενά αλλού να πάνε. Μερικοί από αυτούς προσπαθούν να επιδιορθώσουν αυτά τα ερείπια, αντικαθιστώντας σπασμένες πέτρες, χτίζοντας ξανά τοίχους, φτιάχνοντας ξανά το παζλ. Άλλοι αποφασίζουν να γκρεμίσουν πλήρως τα ερείπια και να χτίσουν ένα νέο σπίτι δίπλα τους. Λαμβάνοντας ό,τι είναι ακόμα χρήσιμο και ξεκινάνε από την αρχή.

Πιστεύουμε ότι η ζωή μας στην πατριαρχική και καπιταλιστική κοινωνία μοιάζει πολύ με την προαναφερόμενη κατάσταση. Ζούμε σε κοινωνικά και συναισθηματικά σπασμένα μέρη, αποσυνδεδεμένοι από τους γείτονές μας, χωρίς πολλές επιλογές για το πώς να ζήσουμε και χωρίς εναλλακτικές λύσεις, πουθενά δεν έχουμε να καταφύγουμε. Ποια είναι η καλύτερη προσέγγιση για μια επανάσταση; Ανακατασκευή μέσα στο σύστημα, χρησιμοποιώντας το μικρό καταφύγιο και την ασφάλεια που παρέχει, προσπαθώντας να αναδιατάξουμε τα κομμάτια έως ότου προκύψει κάτι καλύτερο από αυτό; Ή να τα καταστρέψουμε όλα, εκθέτοντας τον εαυτό μας στον κρύο και κενό χώρο, όπου όλα είναι δυνατά; Ελπίζοντας να είμαστε σε θέση να χτίσουμε κάτι όμορφο, αλλά κινδυνεύοντας κάποιος άλλος να χτίσει κάτι τρομερό πιο γρήγορα από εμάς.

Όπως εμείς έχουμε εμπνευστεί από άλλους συντρόφους ανά τον κόσμο και από τον αγώνα τους, ελπίζουμε παρομοίως ότι οι δικές μας ιστορίες και πράξεις εμπνέουν άλλους. Μερικές φορές είναι δύσκολο να προβλέψουμε αν χτίζουμε ένα σταθερό θεμέλιο ή απλώς πετάμε λίγες πέτρες τριγύρω. Έτσι, κοιτάζοντας μακριά από τα δικά μας έργα και εστιάζοντας στους συντρόφους μας σε όλο τον κόσμο, μπορούμε να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα. Μπορούμε να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον και να δώσουμε δύναμη και προοπτική, να προσφέρουμε συμβουλές και να βρούμε έμπνευση, προσαρμόζοντας τα σχέδια μας, έτσι ώστε τα αποτελέσματα της δουλειάς μας να συναντηθούν και να συνδεθούν μια μέρα.

Εδώ στη Rojava έχουμε το προνόμιο να μάθουμε από αυτήν την επανάσταση και αυτό το προνόμιο συνοδεύεται από το καθήκον να μεταφράσουμε τις προοπτικές και τις εμπειρίες που συλλέγουμε εδώ. Για να κατανοήσουν οι σύντροφοί μας το νόημα, να μάθουν και να αναπτυχθούν. Θέλουμε να χτίσουμε γέφυρες μεταξύ των μικρών επαναστατικών σπιτιών μας, να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον να δημιουργήσει πιο υγιείς και πιο σταθερές κοινότητες, έτσι ώστε από κοινού να μπορέσουμε να αμφισβητήσουμε την πατριαρχική και καπιταλιστική τάξη των κοινωνιών μας από όλες τις πλευρές και γωνίες, καθένας μας από τη δική του θέση και προοπτική, έτσι ώστε οι ατομικές μάχες μας να γίνουν ένας ισχυρός αγώνας.

  1. Σας ευχαριστώ πολύ που μοιραστήκατε τις προοπτικές σας σε αυτή τη λεπτή στιγμή και ελπίζουμε ότι αυτή η συνομιλία μπορεί να είναι χρήσιμη για άτομα από όλο τον κόσμο που θέλουν να εργαστούν για αλληλεγγύη και πλήρη υποστήριξη στους ανθρώπους στη ΒΑ Συρία. Τελικές εκτιμήσεις;

Ευχαριστούμε για το χώρο που μας δόθηκε και την υποστήριξη. Ίσως φέραμε περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις, αλλά μερικές φορές η μακρύτερη διαδρομή φέρνει την πιο σημαντική εμπειρία, την οποία δεν μπορούμε να μετρήσουμε με τα βήματα που κάνουμε σήμερα. Πιστεύουμε ότι η αναζήτηση που ξεκινήσαμε εδώ θα οδηγήσει σε ένα καλύτερο μέρος, και η πίστη είναι αυτή που μας κάνει ικανούς να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο μέλλον.

Υπάρχει πολλή δουλειά μπροστά μας και πολλά εμπόδια στο δρόμο. Θα κάνουμε το καλύτερο δυνατό για να τηρήσουμε την υπόσχεση στους πεσόντες συντρόφους μας, να βρούμε τον τρόπο και τη δύναμη που μας έχουν δείξει. Τρόπος και δύναμη που μας βοηθούν να περιηγηθούμε  στις πιο σκοτεινές στιγμές.

(πηγή: https://faccaoficticia.noblogs.org)

(Αγγλικό κείμενο: https://tekosinaanarsist.noblogs.org)

Εμείς οι γυναίκες υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας!

Η πανδημία του COVID 19 αναδεικνύει για άλλη μία φορά την πατριαρχική πανδημία! Εμείς οι γυναίκες υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας!

Ο αγώνας για ζωή και ελευθερία συνεχίζεται και ενταντικοποιείται κάθε μέρα, ειδικά για τις ζωές και τα σώματα των γυναικών σε όλο τον κόσμο.

Η καπιταλιστική νεωτερικότητα προσπαθεί να επιβληθεί, να ισοπεδώσει τον πλανήτη και να εξαφανίσει κάθε σκέψη των ανθρώπων, για έναν διαφορετικό κόσμο και διαφορετικό τρόπο ζωής. Όπως αναδείξαμε πολυ επιγραμματικά στην τελευταία μας μπροσούρα «Αυτοάμυνα: Η απάντηση στην έμφυλη βία», (θα κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό και στα ελληνικά), οι γυναίκες είναι το επίκεντρο των επιθέσεων της πατριαρχικής προσπάθειας να καταστρέψει κάθε ελπίδα, για μία ελεύθερη και δημοκρατική ζωή για την/τον κάθε μία/έναν. Καθώς οι γυναίκες έχουν σημαντικότατο ρόλο στην κοινωνία, στην οργάνωση των κοινοτήτων και έχουν βαθιά σύνδεση με την γη, η πατριαρχία ιστορικά, αλλά και τώρα, τα καπιταλιστικά κράτη,  συνεχίζουν να  μας ασκούν  βία, για να μας επιβάλλουν το δικό τους σύστημα, ένα σύστημα χωρίς νόημα. Αλλά εμείς, παρ’ όλες τις προσπάθειές τους να πιστέψουμε το αντίθετο, δε μείναμε ποτέ παθητικές. Ο ρόλος της γυναίκας στο να αντιστέκεται, να υπερασπίζεται την κοινότητα και την ελευθερία, συνέβαλε στο να κρατείται ζωντανή η ελπίδα μας.

Ο ρόλος της αντίστασης και αυτοάμυνας της κοινωνίας χρειάζεται άμεσα με σκοπό να αντιμετωπιστεί άμεσα η νέα παγκόσμια επίθεση ενάντια στις γυναίκες και τα άλλα φύλα. Ένας ρόλος που δεν έχει σταματήσει ποτέ και είναι ακόμη μία φορά κάτω από έντονη επίθεση, όπως για παράδειγμα η εισβολή και ο πόλεμος στο έδαφος της επανάστασης των γυναικών στη Βόρεια και Ανατολική Συρία. Τα κράτη φοβούνται για το τι θα συμβεί αν η κοινωνία αυτοοργανωθεί και  ως εκ τούτου, προσπαθούν να εξασφαλίσουν τη δύναμή τους με το να επιτίθενται στο κέντρο της κοινωνίας, δηλαδή στις γυναίκες.

Η πατριαρχική επίθεση της καπιταλιστικής  νεωτερικότητας

Βρισκόμαστε σε μία δραματική κρίση, αλλά όχι μόνο λόγω της πανδημίας του κοροναϊού. Γυναικείες ζωές στον κόσμο, έχουν στιγματιστεί απο την βία, την εξαναγκαστική εκτόπιση, την κάθε μορφή επικινδυνότητας, καθώς και από τις δολοφονίες εις βάρος τους- ο αριθμός των γυναικοκτονιών αυξάνεται.

Σε όλο τον κόσμο το πατριαρχικό κράτος επιβάλλει τη δύναμή του για να συνεχίσει να εκμεταλλεύεται και να πουλάει τις ζωές μας, τα σώματα μας, τη γη μας και ολόκληρο τον πλανήτη. Σε έναν κόσμο όλο και αυξανόμενα αποσυνδεδεμένο από την γη, βασισμένο στην καπιταλιστική οικονομία, στην οποία οι κρίσεις δεν είναι απλώς κυκλικές αλλά επίκαιρες. Η πανδημία του κορονοϊού και  οι τρόποι διαχείρισης  για την αντιμετώπισή του δεν μπορούν να κατανοηθούν έξω από το προαναφερόμενο πλαίσιο.

Η κατάσταση στη Ροζάβα είναι στιγματισμένη από την ιμπεριαλιστική προθυμία του τουρικού κράτους και των συμμαχικών με αυτό κράτη (δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία, και όλα τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ ), τα οποία με την βοήθεια τζαχαντιστών μισθοφόρων στοχεύουν να καταλάβουν, να λεηλατήσουν, να βιάσουν και να σκοτώσουν τους ανθρώπους της Β.Α. Συρίας. Βλέπουμε την βαρβαρότητα κατά των γυναικών όπως στην περίπτωση της Hevrin Xelif ή της Amara Renas, οι οποίες δολοφονήθηκαν βάναυσα και τα σώματα τους βεβηλώθηκαν. Αυτήν την στιγμή στις απο την Τουρκία κατειλημμένες περιοχές του Αφριν και της Serekaniye οι απαγωγές και κακοποίηση των γυναικών χρησιμοποιούνται ως όπλο από την Τουρκία και τους τζιχαντζιστές μισθοφόρους. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα τον στόχο της Τουρκίας και των φονταμεταλιστικών ομάδων της, να καταστρέψει την ζωή και την ελευθερία των γυναικών. Ενισχύοντας το σύστημα της κυριαρχίας τους δημιουργούν μια δημογραφική αλλαγή, καταστρέφοντας την φύση, επιβάλλοντας αφομοίωση,  καταλαμβάνοντας γη και καταστρέφοντας την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στην απελευθέρωση των γυναικών.

Στον υπόλοιπο κόσμο η κρίση και η βία εναντίον των γυναικών είναι συνεχείς. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες δολοφονούνται κάθε χρόνο. Όλες οι γυναίκες υποφέρουν από σεξουαλική παρενόχληση, ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων, σεξουαλική σκλαβιά και τα ατελείωτα βάρη της αόρατης εργασίας που προσφέρουν στις οικογένειές τους. Ειδικά με την αύξηση του φασισμού, από τον Μπολσονάρο στη Βραζιλία μέχρι τον Σαλβίνι στην Ιταλία, τα γυναικεία δικαιώματα μειώνονται. Ζούμε απο το ξεκίνημα του αιώνα μια ξεκάθαρη επίθεση κατά των γυναικών για να εδραιωθεί η δύναμη του καπιταλιστικού κράτους μετά την παγκόσμια κρίση.

Οι γυναίκες που ήρθαν αντιμέτωπες με αυτήν την κατάσταση δεν έχουν εγκαταλείψει την ελπίδα και συνεχίζουν να αντιστέκονται και να οργανώνονται μεταξύ τους. Το είδαμε στις 8 του Μάρτη με εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο να διαδηλώνουν για την ελευθερία τους. Αλλά το βλέπουμε και κάθε μέρα: στις γυναίκες της Λατινικής Αμερικής, οι οποίες αυτοοργανώνονται για να υπερασπιστούν τη γη και την κοινότητα τους, στις γυναίκες στην Ινδία που οργανώνονται για να υπερασπιστούν τις εαυτές τους από την αντρική βία και στις γυναίκες στην νότια Ευρώπη που οργανώνονται για να υπερασπίσουν τα σπίτια τους από οικονομικές επιχειρίσεις που αποσκοπούν μόνο στο κέρδος.

Ο κορονοϊός ως δικαιολογία για την αύξηση της βίας

Στο πλαίσιο της αύξησης της βίας κατά των γυναικών σε όλο το κόσμο, η πανδημία του κορονοϊού παρέχει στα καπιταλιστικά κράτη την ευκαιρία να επεκτείνουν και να παγιώσουν τους κανόνες τους και να συγκαλείψουν μία νέα επίθεση στις ζωές μας ως κάτι απαραίτητο.

Στην τρέχουσα κατάσταση με την πανδημία COVID-19, τα καπιταλιστικά κράτη δείχνουν για ακόμα μία φορά ότι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον, ούτε είχαν ποτέ, για την ευημερία των ανθρώπων ή του πλανήτη. Στη βάση μίας πατριαρχικής νοοτροπίας, (τα καπιταλιστικά κράτη) πραγματοποιούν μία διαχείριση πανδημίας που συνίσταται στην εξασφάλιση της εξουσίας τους με τον εκφοβισμό εις βάρος όλων.

Βλέπουμε ότι ο κορονοϊός είναι μία πανδημία που πρέπει να πάρουμε σοβαρά, αλλά επίσης πρέπει να δούμε ότι η διαχείριση του μπορεί να γίνει με διαφορετικούς τρόπους. Αυτή τη στιγμή κάποιοι άνθρωποι είτε εξαναγκάζονται να δουλεύουν, εκτιθέμενοι στον ιό, είτε απολύονται. Επίσης, κάποιοι άλλοι άνθρωποι είναι μόνοι στο σπίτι χωρίς καμία υλική και συναισθηματική υποστήριξη. Αντί να βάζουμε το κέρδος και το ιδιωτικό ενδιαφέρον στο επίκεντρο, θα έπρεπε να βάζουμε τη φροντίδα και την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων.

Στην τρέχουσα κατάσταση οι παρούσες πολιτικές δημιουργούν περισσότερο φόβο στον πληθυσμό, μας κάνουν να μην εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον και έτσι σπάνε οι δεσμοί μεταξύ μας πιο εύκολα. Μας ενθαρρύνουν να αποδοκιμάζουμε αντί να υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Προσπαθούν να μας κάνουν ένοχους  και ως εκ τούτου, ο εχθρός, που δικαιολογεί τη διατήρηση των μέτρων στρατιωτικοποίησης και ελέγχου του πληθυσμού, να παραμείνει στην εξουσία όταν ο ιός θα είναι υπό έλεγχο. Μέσω της διαχείρισης των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να σφραγιστεί από τους εκατοντάδες πρόσφυγες που συνεχίζουν να προσπαθούν να ξεφύγουν  από τον πόλεμο και την φτώχεια, συνεχίζουν να προωθούν το ρατσισμό και τη δυσπιστία μεταξύ των λαών. Ακόμη, ο στρατός βρίσκεται στους δρόμους όλης της χώρας και χρησιμοποιείται για να σταματάει αθώους περαστικούς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο στρατός δεν βρίσκεται στους δρόμους για να σταματήσει την εξάπλωση του ιού, αλλά για να επιβάλει μηχανισμούς ελέγχου της κοινωνίας με σκοπό να αποτρέψει την αντίστασή της.

Ούτε λέξη για να σταματήσουμε να καταστρέφουμε τον πλανήτη. Ούτε λέξη για να σταματήσουμε τον πόλεμο. Ούτε λέξη για να αντιμετωπίσουμε συλλογικά το θέμα της φροντίδας, από την φροντίδα της υγείας μέχρι τη φροντίδα της οικογένειας. Ούτε λέξη για να καθιερώσουμε λαϊκή δημοκρατία στις κοινωνίες ώστε να μην είμαστε στο έλεος μιας αγοράς χωρίς οικολογικά και κοινωνικά όρια. Το κράτος θέλει να είναι ο «αρσενικός προστάτης» μας μέσω του ελέγχου και της στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας και εμείς ως γυναίκες γνωρίζουμε το «παραμύθι» αυτό πολύ καλά.

Όλες αυτές οι ενέργειες δείχνουν για άλλη μία φορά τη βάση ενός συστήματος που είναι εχθρικό απέναντι στις γυναίκες και την ζωή: οι γυναίκες θα είναι και πάλι αυτές που, παρά την εκτόπιση τους από τον πόλεμο, πρέπει να φροντίσουν τις οικογένειές τους που τώρα ζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων κάτω από άθλιες συνθήκες. Είναι αυτές που, έχοντας δουλέψει για 48 συνεχόμενες ώρες σε σούπερ μάρκετ ή νοσοκομεία, θα έρθουν αντιμέτωπες με την ενδοοικογενειακή βία στα σπίτια τους, η οποία θα αυξηθεί με την απομόνωση και την αβεβαιότητα. Θα είναι οι πρώτες που θα χάσουν τη δουλειά τους και το σπίτι τους και γι αυτό θα είναι περισσότερο εκτεθειμένες σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας.

Αντιστάσου όπως πάντα, προχώρα μπροστά όσο ποτέ πριν

Ως γυναίκες, η ιστορία μας είναι μία ιστορία αντίστασης. Και τώρα δεν θα είναι κάτι διαφορετικό. Η κρίση λόγω της πανδημίας του κορονοϊού μας δείχνει και πάλι ότι το πατριαρχικό κράτος δεν θα είναι ποτέ ικανό να παρέχει μία ικανοποιητική απάντηση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία. Πρέπει να ιδρύσουμε μία διαφορετική κοινωνία που θα μας επιτρέπει να απομακρυνθούμε από την κυρίαρχη αντρική νοοτροπία που μας οδηγεί μέρα με τη μέρα στην καταστροφή, ειδικά σε κρίσιμες περιπτώσεις όπως αυτή. Γι’ αυτό, ως γυναίκες, πρέπει να κάνουμε ένα βήμα μπροστά ώστε να μην πάμε πίσω.

Δεν μπορούμε να αφήσουμε τα πατριαρχικά κράτη να επιβάλλουν στρατιωτικούς νόμους, να καταστρέψουν τους δεσμούς μεταξύ μας και να χρησιμοποιήσουν την πανδημία για να καλύψουν το οτιδήποτε με «κανονικότητα» και «βεβαιότητα». Ως γυναίκες πρέπει να έχουμε ένα αποφασιστικό ρόλο στην προστασία του εαυτού μας και να μην επιτρέψουμε να χρησιμοποιηθεί αυτή η πανδημία για την περαιτέρω καταστροφή της κοινωνίας, για την επιβολή περισσότερης βίας πάνω μας ή για την συνέχιση ενός σχεδίου που οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη.

Όπως έχουμε δει ξεκάθαρα τις τελευταίες εβδομάδες, δεν έχει μόνο η πανδημία του κορονοϊού παγκόσμιο αντίκτυπο, αλλά και η πανδημία του καπιταλισμού με την πατριαρχική νοοτροπία και βία επίσης. Γι’ αυτό εμείς ως γυναίκες του κόσμου πρέπει να ενδυναμώσουμε τους δεσμούς μας ώστε να σταθούμε δυνατές απέναντι σε αυτή τη πατριαρχική και καπιταλιστική επίθεση. Να γίνουμε δυνατές για να μην αποδεχτούμε τη διατήρηση αυτών των ακραίων μέτρων και πάνω απ’ όλα να γίνουμε δυνατές για να καθιερώσουμε τη γυναικεία δύναμη που θα φέρει τα πάνω κάτω στο σύστημα παγκοσμίως.

Ο κορονοϊος μας δείχνει για άλλη μία φορά ότι δεν υπάρχει άλλη βιώσιμη εναλλακτική λύση από μία κοινωνία που θέτει τους λαούς και τα έθνη στο επίκεντρο της λήψης αποφάσεων μέσω δημοκρατικών διαδικασιών, που βασίζεται στην απελευθέρωση των γυναικών και αλληλεπιδρά με τον πλανήτη με οικολογικά μέσα. Μία εναλλακτική που υπερασπίζεται την ζωή, όπως αυτή που ιδρύεται στις ελεύθερες περιοχές της Βορειοανατολικής Συρίας. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η γυναικεία επανάσταση φαίνεται ως η λύση στην παγκόσμια κρίση που βιώνουμε. Η αλληλεγγύη που χτίζουμε σήμερα είναι η αρχή για τους αγώνες μας για ελευθερία που πρέπει να κάνουμε μαζί.

Γι’ αυτό στέλνουμε δύναμη και ενέργεια σε όλες τις γυναίκες και τους ανθρώπους σε όλο το κόσμο ενώπιον της πανδημίας του κορονοϊού και καλούμε τις γυναίκες να οργανωθούν για την αντιμετώπιση της πατριαρχικής πανδημίας των κρατών μέσα από τους αγώνες και την αντίσταση παγκοσμίως!

Πηγή: We women defend ourselves!

μετάφραση: Women Defend Rojava Athens

Αθήνα, Δευτέρα 30 Μάρτη 2020