Αρχείο ετικέτας Ρωσία

Συνέντευξη με το Διοικητή του SDF Umut Gabar στο ειδησεογραφικό δίκτυο ANF (09/11/2020): Ρωσία και Συρία έχουν το ρόλο τους στις τουρκικές επιθέσεις

Ο διοικητής του SDF Umut Gabar μίλησε στο ANF για την εισβολή και απόσυρση του τουρκικού στρατού από ορισμένες περιοχές στη Βόρεια και Ανατολική Συρία.

Το τουρκικό κράτος έχει εντείνει τις επιθέσεις του, ειδικά εναντίον της πόλης Ain Issa, τις τελευταίες εβδομάδες. Τι στοχεύουν το τουρκικό κράτος και οι μισθοφόροι του με αυτές τις νέες επιθέσεις εναντίον της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας;

Για να κατανοήσουμε τις επιθέσεις του τουρκικού κράτους στη Βόρεια και Ανατολική Συρία, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε πρώτα το σύστημα του τουρκικού κράτους. Η πολιτική του τουρκικού κράτους και του ίδιου του συστήματος δεν είναι πλέον αποδεκτά. Πρέπει να υπάρξει αλλαγή σε αυτό το σύστημα. Ωστόσο, η κυβέρνηση ούτε κατάφερε να βρει λύση για αυτό, ούτε θα μπόρεσε να υιοθετήσει ένα εξωτερικό μοντέλο που θα δημιουργούσε μια αλλαγή στο τουρκικό κρατικό σύστημα. Αντιμέτωπο με αυτό το αδιέξοδο, το τουρκικό κράτος προσπάθησε να κρατήσει τους πολιτικούς, το κοινό και τους θεσμούς απασχολημένους με προβλήματα εκτός της Τουρκίας. Φυσικά, αυτό οδήγησε το τουρκικό κράτος σε μια οικονομική κρίση, μια κρίση ασφάλειας και επίσης μια μεγάλη δημοκρατική κρίση. Ο Ερντογάν είναι στην εξουσία για 20 χρόνια, και το πέτυχε αυτό [μακροζωία] με κάποιες αλλαγές. Φυσικά, αυτές οι αλλαγές περιελάμβαναν την πλήρη καταστροφή της δημοκρατικής δομής στην Τουρκία.

Το τουρκικό κράτος έχει εμπλακεί στη συριακή κρίση υποστηρίζοντας πολλές ριζοσπαστικές ισλαμικές ομάδες για να ξεφύγει από τις εσωτερικές του κρίσεις και να κρατήσει τους ανθρώπους απασχολημένους με εξωτερικά προβλήματα. Γι ‘αυτό και το τουρκικό κράτος υποστήριξε τις συγκρούσεις στη Μεσόγειο Θάλασσα, το Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία. Με αυτόν τον τρόπο, προσπαθεί να καλύψει τις βαθιές εσωτερικές κρίσεις που αντιμετωπίζει.

 

Η Τουρκία είχε πάντα ως στόχο τους Κούρδους*

Το τουρκικό κράτος επέλεγε πάντοτε τον κουρδικό λαό ως στόχο να καλύψει τις κρίσεις και τις ήττες του, διότι θεωρούσε πάντα τους Κούρδους εχθρούς και συνεχίζει να τους βλέπει έτσι. Οι σοβινιστικές και φασιστικές ομάδες στην Τουρκία πείθονται εύκολα όταν παίζεται η κουρδική κάρτα. Η πολιτική του τουρκικού κράτους δεν είναι καινούργια. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα στην ιστορία. Για παράδειγμα, προσπάθησε να καλύψει την ήττα του κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο με τη σφαγή των Αρμενίων. Η σφαγή στο Dersim και ο Sheik Said πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι επίσης αποτέλεσμα της ίδιας πολιτικής.

Αλλά το τουρκικό κράτος δεν μπόρεσε να επιτύχει αυτό που ήθελε. Φτάνοντας στα πρόσφατα γεγονότα, έπρεπε να καταλήξει σε συμφωνία στη Λιβύη. Η Ευρώπη υποστήριξε επίσης αυτήν τη συμφωνία. Στην πραγματικότητα, αυτό ήταν μια ήττα για το τουρκικό κράτος. Από την άλλη πλευρά, στην ένταση (Σ.τ.μ.: στο πρωτότυπο κείμενο αναφέρεται ως πόλεμος) μεταξύ της Ελλάδας και του τουρκικού κράτους, η Ευρώπη ανακοίνωσε ότι θα υποστηρίξει την Ελλάδα. Και πάλι, υπήρξαν ορισμένες διεθνείς συμφωνίες που προέκυψαν από διαφορετικές χώρες, και όλα αυτά επηρέασαν αρνητικά την πολιτική του τουρκικού κράτους.

Λοιπόν, πώς προσπαθεί η κυβέρνηση της Τουρκίας να πείσει την κοινή γνώμη και να τη διατηρήσει απασχολημένη λόγω αυτής της πολιτικής ήττας; Για άλλη μια φορά στόχευσε τους κουρδικούς και αραβικούς λαούς στη Συρία για να ξεπεράσει το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται.

 Το αληθινό πρόσωπο του Ερντογάν εκτίθεται στο Idlib*

Η απόσυρση του τουρκικού κράτους από ορισμένες περιοχές στη Λιβύη αποκάλυψε το πραγματικό πρόσωπο του Ερντογάν. Ανώτεροι αξιωματούχοι του “Ελεύθερου Στρατού” που συνδέονται με το τουρκικό κράτος και ορισμένες μισθοφορικές ομάδες δήλωσαν ότι το τουρκικό κράτος αποσύρθηκε και δεν τήρησε τις υποσχέσεις του προς αυτούς. Η Ρωσία επιμένει στην επίλυση του προβλήματος του Idlib εδώ και αρκετούς μήνες. Η τουρκική κυβέρνηση είπε στους μισθοφόρους: «Θα αποσυρθούμε από εδώ, αλλά θα μεγαλώσουμε και θα επεκτείνουμε την περιοχή αλλού.» Προσπάθησε να πείσει αυτούς τους μισθοφόρους κάνοντας επίθεση στις περιοχές του Serekaniye, Gire Spi, Ain Issa και στο Til Temir.

Αυτή η πολιτική του τουρκικού κράτους δεν είναι νέα. Η διοίκησή μας και οι πολίτες μας γνωρίζουν αυτήν την πολιτική και η απάντησή της ήταν πολύ σκληρή. Το SDF απάντησε έντονα σε αυτές τις επιθέσεις. Οι άνθρωποι δεν έφυγαν από τον τόπο τους εξ αιτίας του πολέμου και οργάνωσαν διαμαρτυρίες ενώ συνέβαιναν συγκρούσεις στην Ain Issa. Βγήκαν στους δρόμους και διαμαρτυρήθηκαν για τις επιθέσεις. Οι ηγέτες της περιοχής εξέφρασαν την δυσφορία τους και δήλωσαν ότι δεν θα δεχτούν τις επιθέσεις. Η συμμετοχή στο SDF έχει αυξηθεί. Όλα αυτά αποτελούν απάντηση στις πολιτικές του τουρκικού κράτους.

Η Ρωσία και το συριακό καθεστώς δεν απάντησαν έντονα σε αυτές τις επιθέσεις. Γιατί νομίζετε ότι δεν το έχουν κάνει;

Δεν μπορούμε να πούμε ότι η Ρωσία και το συριακό καθεστώς δεν εμπλέκονται σε αυτήν την πολιτική. Παίζουν τον ρόλο τους σε αυτές τις επιθέσεις. Το τουρκικό κράτος δεν παραβιάζει τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός για πρώτη φορά. Οι επιθέσεις του τουρκικού κράτους συνεχίζονται από την πρώτη μέρα (Σ.τ.μ. της συμφωνίας). Μερικές φορές επιτέθηκε στην Til Temir. Πριν από δύο μήνες επιτέθηκαν ξανά στην Ain Issa με όλμους. Πριν από δύο μήνες, η Ρωσία, εκτός των άλλων, ισχυρίστηκε ότι δεν τους βοηθήσαμε (Σ.τ.μ. για τη συμφωνία), και ότι διατηρούσαμε ευνοϊκές σχέσεις με τον Διεθνή Συνασπισμό (Σ.τ.μ. ΗΠΑ κλπ).

Προσπάθησαν να ασκήσουν πίεση στη Διοίκηση του SDF, λέγοντας ότι «τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς εμάς». Υπήρξε μια προσπάθεια να δείξουν σε εμάς και στον κόσμο ότι μόνο η Ρωσία μπορεί να λύσει τα προβλήματα. Αυτό συνέβη ένα μήνα πριν από τις επιθέσεις.

Μπορούμε να πούμε ότι το συριακό καθεστώς έχει επίσης υποχωρήσει σε στρατιωτική κλίμακα και όταν εξετάζουμε την οικονομική κρίση, είναι απελπιστικό. Το συριακό καθεστώς δεν μπορεί να κάνει τίποτα ούτε στρατιωτικά ούτε πολιτικά. Η Αυτόνομη Διοίκηση εφαρμόζει μια ισχυρότερη πολιτική.

 Η Ρωσία παρουσιάζεται ως το κλειδί για μια λύση*

Η Ρωσία, από την άλλη πλευρά, εφαρμόζει την πολιτική της με βάση την εξής πρόταση: «το τουρκικό κράτος θα έρθει, θα σας σφάξει, και μόνο εγώ μπορώ να σας προστατεύσω». Ταυτόχρονα με τις επιθέσεις κατοχής, υπήρξε μια επίθεση κατά της Αυτόνομης Διοίκησης από τον Τύπο του συριακού καθεστώτος. Αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη. Υπάρχει μια επανάσταση στη Βόρεια και Ανατολική Συρία και ο πόλεμος συνεχίζεται. Αν και η Αυτόνομη Διοίκηση ικανοποιεί τις ανάγκες των ανθρώπων, ωστόσο, υπάρχουν ελλείψεις. Τα υπάρχοντα προβλήματα θα επιλυθούν επίσης με την πάροδο του χρόνου. Για παράδειγμα, υπάρχει το θέμα των κρατουμένων του ISIS και ορισμένα προβλήματα ασφάλειας σε ορισμένα σημεία. Το συριακό καθεστώς προσπαθεί να επιτεθεί αξιοποιώντας αυτά τα προβλήματα. Στην πραγματικότητα, το καθεστώς άλλαξε πρόσφατα τον τόνο του εναντίον του SDF και της Αυτόνομης Διοίκησης.

Πολλές φορές, ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι είχε σχέσεις πληροφοριών με το συριακό καθεστώς. Η απόσυρση του τουρκικού κράτους από ορισμένες περιοχές συνδέεται με το Gire Sipi και το Serekaniye. Μπορεί να υπάρχει συμπαιγνία στο Idlib. Με την παράδοση του Idlib, ενδέχεται να υπάρξει συμφωνία για την παραχώρηση ανατολικά του Ευφράτη στους Τούρκους. Παρόμοιες συμφωνίες έχουν γίνει και στο παρελθόν. Επομένως, δεν είναι απίθανο να υπάρξει συμφωνία μεταξύ του συριακού καθεστώτος και του καθεστώτος Ερντογάν.

 Η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός προβλέπει ότι το τουρκικό κράτος και οι μισθοφόροι του πρέπει να μείνουν τουλάχιστον 3 km από τον αυτοκινητόδρομο M4. Φυσικά, η ίδια προϋπόθεση ισχύει και για το SDF. Βλέπουμε ότι η συμφωνία παραβιάζεται συνεχώς στον Μ4, και οι επιθέσεις συνεχίζονται. Πώς αξιολογείτε την αδιαφορία των δυνάμεων που ουσιαστικά διαμεσολάβησαν για την επίτευξη αυτής της συμφωνίας;

Στην πραγματικότητα, για να κατανοήσουμε καλά αυτήν την πολιτική, πρώτα απ ‘όλα, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε τα χαρακτηριστικά αυτής της συμφωνίας.

Όταν έγινε η συμφωνία, έπρεπε να είναι προσωρινή και όχι μόνιμη. Διότι εκείνη την εποχή υπήρχαν αντιφάσεις μεταξύ της κυβέρνησης των ΗΠΑ η οποία ήταν κατακερματισμένη. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι η υποχώρηση (των ΗΠΑ) ήταν σωστή, κάποιοι είπαν ότι ήταν λάθος. Με άλλα λόγια, δεν υπήρχε σαφής στάση στην πολιτική των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, η Ρωσία είχε ένα όνειρο να μπει σε αυτήν την περιοχή, αλλά δεν ήταν έτοιμη να το κάνει. Από την άλλη, στο πρόγραμμα του συριακού καθεστώτος, υπήρχε η προσπάθεια να προστατευθεί το ίδιο το καθεστώς και όχι να προστατευτεί ο λαός. Επιπλέον, η (Σ.τ.μ διεθνής) πίεση στο τουρκικό κράτος ήταν επίσης μεγάλη. Υπήρξαν διαμαρτυρίες σε πολλά μέρη από τη Μέση Ανατολή έως την Ευρώπη, πολιτικές – κοινωνικές οργανώσεις και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων διαμαρτυρήθηκαν για την κατοχή και πήραν θέση ενάντια στο τουρκικό κράτος. Με όλα αυτά, όλα τα μέρη πείστηκαν να καταλήξουν σε συμφωνία.

Πρέπει επίσης να υπενθυμίσουμε ότι η διοίκηση του SDF δεν αποδέχθηκε πλήρως αυτήν τη συμφωνία. Ο διοικητής του SDF Mazlum Ebdi εξήγησε ότι ο μόνος λόγος αποδοχής αυτής της συμφωνίας ήταν η προστασία του λαού.

Η Τουρκία στοχεύει όχι μόνο στρατιωτικές δυνάμεις αλλά και πολίτες*

Το τουρκικό κράτος στόχευε όχι μόνο στρατιωτικές δυνάμεις αλλά και πολίτες. Το τουρκικό κράτος στόχευσε την πορεία αμάχων στο Serekaniye μπροστά σε ολόκληρο τον τύπο και σκότωσε 27 άτομα. Η πολεμική πολιτική του τουρκικού κράτους είναι πολιτική τρομοκρατίας. Πιστεύει ότι όσο περισσότερους ανθρώπους, ζώα και φύση σκοτώσει, τόσο μεγαλύτερη επιτυχία θα έχει.

Υπήρξε βαρβαρότητα και σφαγή. Απαγορευμένα όπλα χρησιμοποιήθηκαν στα Serekaniye, Gire Spi και Ain Issa. Το τουρκικό κράτος επέδειξε τη δολοφονική του νοοτροπία εδώ. Η Αυτόνομη Διοίκηση το είδε και έπρεπε να αποδεχτεί ορισμένα πράγματα.

Υπό αυτές τις συνθήκες προέκυψε η συμφωνία. Το συριακό καθεστώς δεν έχει σχέδιο προστασίας του λαού, απλά προσπαθεί να δείξει την παρουσία του στη διεθνή σκηνή. Η Ρωσία προσπάθησε επίσης να αναδείξει αυτή τη στάση του συριακού καθεστώτος ως επιτυχία. Έδωσε επίσης το μήνυμα: «Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να το λύσουν, εμείς μπορούμε.» Αλλά δεν το έκανε. Επιπλέον, δεν υπήρξε υψηλού επιπέδου συνάντηση (Σ.τ.μ. Ρωσίας) με το SDF και την Αυτόνομη Διοίκηση για την εξεύρεση λύσης.

Το τουρκικό κράτος συνέχισε την επιθετική του πολιτική για να πείσει τους μισθοφόρους και να τους κρατήσει πιστούς μετά την παράδοση της επαρχίας Idlib στο καθεστώς. Το τουρκικό κράτος γνωρίζει πολύ καλά ότι ο αυτοκινητόδρομος M4 είναι στρατηγικός στόχος για τη Ρωσία. Η Ρωσία προσπαθεί να κερδίσει τον Μ4 και τη στρατιωτική βάση Himimim μέσω του τουρκικού κράτους. Θέλει επίσης να χρησιμοποιήσει τις εμπορικές οδούς στα ανατολικά και νότια της Μεσογείου. Αυτή η γραμμή είναι στρατηγική για τη Ρωσία.

Το τουρκικό κράτος θέλει να καταλάβει στρατηγικά μέρη για τη Ρωσία και να τα χρησιμοποιήσει ως μέσο πίεσης. Η Τουρκία θα πληροί τις απαιτήσεις της μεταξύ τους συμφωνίας · το γνωρίζαμε καλά από την αρχή.

Η Τουρκία έχει αναπτύξει αυξημένο αριθμό δυνάμεών της στα σύνορα. Μπορούμε να υποψιαζόμαστε σχέδια για νέα κατοχή;

Αυτή η πολιτική του τουρκικού κράτους δεν είναι νέα. Υπήρχε πάντα. Ο Ερντογάν πάντα λέει «Ακόμα κι αν υπήρχε ένας Κούρδος στην Αφρική, θα τελειώσω μαζί του». Ο Ερντογάν δεν θα δεχόταν ποτέ έναν ελεύθερο, ανεξάρτητο και αξιότιμο Κούρδο. Στην αρχή ήθελε να τερματίσει τους Κούρδους μέσω του ISIS. Το ISIS θα μπορούσε να κινηθεί νότια του Ευφράτη και να εισέλθει στις περιοχές του καθεστώτος. Όμως δεν το έκανε, επιτέθηκε στις κουρδικές περιοχές. Πήγε στο Kobane. Ωστόσο, το συριακό καθεστώς δεν ήταν στο Kobane. Επιτέθηκε επίσης στο Tirbesipiye μέσω του μετώπου al Nusra το 2012-2013. Και πάλι, επιτέθηκαν στις πόλεις Derik και Rimelan. Με αυτόν τον τρόπο, ήθελε να καταστρέψει τον κουρδικό λαό και την αδελφότητα των λαών, αλλά έχασε. Μετά από αυτό, ήθελε να το κάνει μέσω του «Ελεύθερου Στρατού» και άλλων μισθοφόρων ομάδων, απέτυχε ξανά. Το τουρκικό κράτος στη συνέχεια ανέλαβε απευθείας δράση.

Το SDF είναι μια αμυντική δύναμη. Το SDF προσπάθησε κατά καιρούς να ασκήσει πίεση για την επίτευξη ορισμένων μακροπρόθεσμων έργων, προσπαθώντας επίσης να δεσμεύσει τα διεθνή ιδρύματα και τα νομικά ιδρύματα να κάνουν κάποια εργασία προκειμένου να προστατεύσουν τους ανθρώπους. Το SDF ήθελε να αναζητήσει λύσεις όχι με στρατιωτικό τρόπο αλλά πολιτικά και αποδέχτηκε ορισμένες συμφωνίες.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η δύναμή μας προέρχεται από τη μεγάλη εμπειρία μας. Ο μεγάλος ηρωισμός επιδείχθηκε στις περιοχές Afrin, Shehba, Gire Spi και Serekaniye. Μετά την κατάπαυση του πυρός, το SDF ξεκίνησε άμεση εκπαίδευση. Δούλεψε για να προετοιμάσει τόσο τις δυνάμεις του όσο και τους ανθρώπους για τυχόν καταστάσεις που θα προκύψουν.

Τώρα ο λαός μας γνωρίζει ότι εάν πρόκειται να αντιμετωπίσουμε έναν πόλεμο θα ήταν για ζωή ή θάνατο και αυτό πρέπει να το καταλάβει το τουρκικό κράτος. Οι λαοί της Βορειοανατολικής Συρίας θα ζήσουν με ελευθερία και αξιοπρέπεια. Το SDF είναι προετοιμασμένο για πόλεμο με κάθε τρόπο, έχει πνεύμα αντίστασης και ο λαός μας θα υποστηρίξει τις στρατιωτικές του δυνάμεις.

πηγή: https://anfenglishmobile.com

  • μεσότιτλος όπως παρατέθηκε στο πρωτότυπο κείμενο

Παγκόσμια εβδομάδα Διεθνιστικής Αλληλεγγύης στη Ροζάβα

Από το Κομπάνι προς όλο τον κόσμο: Ξεσηκωθείτε ενάντια στον Φασισμό

Συμμετέχετε στο κάλεσμα για μια παγκόσμια εβδομάδα διεθνιστικής αλληλεγγύης από 1-8 Νοεμβρίου 2020

Η Παγκόσμια ημέρα για το Κομπάνι και η επανάσταση στη Ροζάβα

Τη 1η Νοεμβρίου του 2014, εκατομμύρια άνθρωποι παγκόσμια κατέβηκαν στον δρόμο για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στην ηρωική αντίσταση στο Κομπάνι. Εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες, νέοι/ες και ηλικιωμένοι/ες, προοδευτικοί άνθρωποι με διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις, ενωμένοι αλλά και διαφορετικοί, στάθηκαν αποφασιστικά στο πλευρό των ανθρώπων της Ροζάβα και έδειξαν την υποστήριξη τους στον αγώνα ενάντια στην βαρβαρότητα και τον θάνατο που έσπερναν οι συμμορίες του Ισλαμικού κράτους. Όλος ο κόσμος με κομμένη την ανάσα παρακολούθησε τις αγωνίστριες και τους αγωνιστές των Μονάδων Προστασίας των Γυναικών και των Ανθρώπων, YPJ και YPG, να παίρνουν θέση απέναντι στο σκοτάδι και να υπερασπίζονται την ανθρώπινη ύπαρξη σε κάθε σπίτι και σε κάθε δρόμο του Κομπάνι.

Με την επανάσταση στο Κομπάνι, που έμελλε να αποτελέσει την αρχή του τέλους του αυτοανακηρυχθέντος χαλιφάτου, άρχισε να γεννιέται ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης αντίστασης και κοινών αγώνων, το οποίο πλέον οργανώνετε και υπάρχει σε κάθε γωνιά της γης χωρίς να γνωρίζει σύνορα και που υπερασπίζεται την ελπίδα. Η επανάσταση στην Ροζάβα αποτέλεσε ελπίδα και έμπνευση για ανθρώπους και αγώνες σε παγκόσμιο επίπεδο, γιατί τότε όπως και τώρα, στην Ροζάβα δεν υπερασπίζονται απλά την γη, τις πόλεις και τα χωριά. Με την Αυτόνομη Αυτοδιοίκηση, οι κοινωνίες τις βόρειας Συρίας δημιούργησαν ένα απτό παράδειγμα ενός ελεύθερου και δημοκρατικού μέλλοντος για την Μέση Ανατολή, πέρα από τον τοπικό δεσποτισμό και την ξένη κυριαρχία. Βασισμένοι στην ισότητα της συνύπαρξης όλων των πληθυσμών, την απελευθέρωση των γυναικών, έναν τρόπο ζωής που σέβεται το περιβάλλον και τις καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων και μια πρωτόγνωρη μορφή ριζοσπαστικής δημοκρατίας, ανθίζει ένα διαφορετικό σύστημα για να δώσει λύσεις στα προβλήματα της βόρειας Συρίας έχοντας απέναντι του το χάος, την καταστροφή και τον πόνο του πολέμου.

Μέσα από αυτές τις ριζοσπαστικές προσεγγίσεις και λύσεις στα υπάρχοντα κοινωνικά ζητήματα, η επανάσταση στη Ροζάβα ήδη ακτινοβολεί πέρα από τα σύνορα της Μέσης Ανατολής. Σε μια εποχή που οι άνθρωπο σε όλο τον κόσμο αναζητούν νέες λύσεις και έναν τρόπο να ξεφύγουν από την άβυσσο στην οποία το καπιταλιστικό σύστημα έχει ρίξει την ανθρωπότητα, οι άνθρωποι της βορειοανατολικής Συρίας προσφέρουν πρακτικές απαντήσεις στα μεγαλύτερα ερωτήματα αυτής της εποχής.

Είτε ενάντια στις γυναικοκτονίες και την βία κατά των γυναικών, είτε για να σταματήσει η συνεχής καταστροφή και η απεριόριστη λεηλασία του φυσικού κόσμου, ενάντια στις κρατικές δολοφονίες και την ρατσιστική αστυνομική βαρβαρότητα και για να δοθεί ένα τέλος στην άρση φασιστικών πεποιθήσεων – σε όλο τον κόσμο εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι κατεβαίνουν στους δρόμους για να εκφράσουν την οργή τους. Από άκρη σε άκρη, η αντίσταση δρα ενάντια σε ένα σύστημα που πρέπει να σταματήσει να κρατά την ανθρωπότητα και την φύση υπό τον ζυγό του. Η επανάσταση στην Ροζάβα/Βόρεια Συρία αποκτά την πραγματική της σημασία μέσα από αυτό ακριβώς το περιεχόμενο. Παρ’ όλες τις δυσκολίες και τις τα εμπόδια, κατά την διάρκεια του πολέμου και την πανδημίας του Covid-19, οι άνθρωποι εκεί χτίζουν την δική τους διαφορετική καθημερινότητα αποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Μια ζωή μακριά από την κρατική καταπίεση και την καπιταλιστική εκμετάλλευση με βάση την αυτο-οργάνωση και την ελευθερία γίνεται πραγματικότητα μέρα με τη μέρα. Επομένως, η επανάσταση στη Ροζάβα στην βόρεια Συρία πραγματώνει την ελπίδα μιας αξιοπρεπής, δίκαιης και ελεύθερης ζωής στον 21ο αιώνα.

Κουρδιστάν -Πόλεμος και Αντίσταση 

 Η κοινωνική αυτοδιαχείρηση είναι ένα αγκάθι στην πλευρά αυτών που κυβερνούν την περιοχή και τις πολεμικές δυνάμεις που προσπαθούν να αναδιαμορφώσουν την Μέση Ανατολή σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Με ένα εμπάργκο από όλες τις πλευρές, πολιτικούς και διπλωματικούς αποκλεισμούς και ένα μεγάλο φάσμα ψυχολογικού πολέμου γίνετε μια εσκεμμένη προσπάθεια ώστε να βυθίσουν τα απελευθερωμένα μας εδάφη και το κίνημα στην κρίση και να του στερήσουν την αυτονομία του. Το φασιστικό τουρκικό κράτος, κάτω από την διεύθυνση του δικτάτορα Ερντογάν, επιτίθεται στην επανάσταση στο Κουρδιστάν, είτε στην Τουρκία, την Συρία ή το Ιράκ με ορμή και βαρβαρότητα. Από το 2016, ο τουρκικός στρατός κατοχής μαζί με τους Ισλαμιστές συμμάχους του, έχει εισβάλει επανειλημμένα στα απελευθερωμένα μας εδάφη και έχει κατακτήσει μεγάλες εκτάσεις της βόρειας Συρίας από το Αφρίν ως το Σερεκάνιγιε. Όμως οι επιθέσεις του τούρκικου φασισμού δεν περιορίζονται στην βόρεια Συρία. Το καθεστώς της Άγκυρας χτύπα οπουδήποτε κάποιος/α προσπαθεί να ζήσει ελεύθερος/η.

Επίσης, στο βόρειο Ιράκ (νότιο Κουρδιστάν), οι Τούρκοι κατακτητές προσπαθούν να κερδίσουν έδαφος εδώ και χρόνια και έτσι ξεκίνησαν φέτος τον Ιούνιο μια μεγάλου εύρους επίθεση ενάντια στην περιοχή του Χαφτανίν. Οι αντάρτικες μονάδες του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, PKK, έχουν αντισταθεί ενάντια στους εισβολείς για να υπερασπιστούν τις περιοχές του νότιου Κουρδιστάν. Ο αυτο-οργανωμένος προσφυγικός καταυλισμός του Μαχμούρ στο νότιο Ιράκ και τα βουνά του Σένγκαλ, όπου οι Γιεζίντι έχουν πάρει τις ζωές τους στα χέρια τους από την στιγμή της απελευθέρωσης τους από το Ισλαμικό κράτος και έχουν καθιερώσει την αυτο-διαχείριση βασισμένη στο σχέδιο βορειοανατολικής Συρίας, αποτελούν στόχο εναέριων επιθέσεων σχεδόν κάθε εβδομάδα. Ο στόχος του φασιστικού Τούρκικου κράτους δεν είναι η διεκδίκηση μιας περιοχής αλλά η διάλυση της επανάστασης και η καταστροφή οποιασδήποτε ελπίδας για ελευθερία.

Ο τούρκικος φασισμός είναι παγκόσμια απειλή – πρέπει να αντιμετωπισθεί παγκόσμια

Ο πόλεμος κατοχής που έχουν εξαπολύσει ενάντια στους ανθρώπους της περιοχής κάτω από την υποκριτική ταμπέλα του “πολέμου ενάντια στη τρομοκρατία” θα ήταν αδιανόητος χωρίς της πολιτική, οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη των συνεργατών τους , του ΝΑΤΟ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Χωρίς την εξωτερική τους υποστήριξη, τα δισεκατομμύρια οικονομικής υποστήριξης που λαμβάνουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς τα συστήματα όπλων της Γερμανίας. Ιταλίας, Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων χωρών και χωρίς την πολιτική νομιμοποίηση που ο τουρκικός φασισμός λαμβάνει από τους συμμάχους του , αυτό το καθεστώς θα είχε πέσει εδώ και καιρό. Στην Τουρκία, το Κουρδιστάν, την Συρία, το Ιράκ, την Λιβύη, την ανατολική Μεσόγειο και παντού όλα φτιάχνουν την ίδια εικόνα: Το φασιστικό σύστημα, το οποίο όχι μόνο κρατάει αιχμάλωτους τους Κούρδους και τους ανθρώπους της Τουρκίας και που έχει καταφέρει σταδιακά να αποτελέσει απειλή για όλη την περιοχή, κρατιέται ζωντανό από την παγκόσμια υποστήριξη και για αυτό τον λόγο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί διεθνιστικά.

Οι υποστηρικτές του πολέμου ενάντια στην επανάσταση, αυτοί που πλουτίζουν με τα μακελειά και τις φρικαλεότητες και αυτοί που νομιμοποιούν τις εφόδους κάθονται στην ασφάλεια των μετόπισθεν και πλουτίζουν από τις δολοφονίες. Ήρθε η ώρα να υποδείξουμε τους υπεύθυνους και να τους φέρουμε μπροστά στις ευθύνες τους.

Σε όλο τον κόσμο, για ένα καλύτερο μέλλον: Εξέγερση ενάντια στον φασισμό

Πλέον δεν θα παρατηρούμε παθητικά καθώς αυτοί θα καταστέλλουν την ελπίδα μας και καλούμε σε μια βδομάδα διεθνής αντίστασης από 1-8 Νοεμβρίου. Γνωρίζουμε ότι ο αγώνας ενάντια στον φασισμό για έναν άλλο κόσμο μπορεί να κερδηθεί μονάχα μέσα από κοινούς αγώνες .

Ας εκφράσουμε όλοι μαζί την αλληλεγγύη μας με τους/ις μαχόμενους/ες στη Ροζάβα και ας κατεβούμε στους δρόμους την 1η Νοεμβρίου για την παγκόσμια ήμερα για το Κομπάνι.

Από τις 2 έως τις 5 Νοεμβρίου ας αναδείξουμε τους κοινούς μας αγώνες και στόχους που μας ενώνουν, μας κινητοποιούν παγκόσμια και που μας ενδυναμώνουν παρά τις διαφορές μας.

Από τις 6-8, ας ενοχλήσουμε – μπλοκάρουμε – καταλάβουμε με έναν αποκεντρωμένο τρόπο τα σημεία της διεθνούς συνεργασίας και υποστήριξης του Τούρκικου κράτους.

Καλούμε, λοιπόν, σε μια βδομάδα αλληλεγγύης, μια εβδομάδα ενδυνάμωσης του αντιφασιστικού αγώνα παγκοσμίως, μια εβδομάδα αντίστασης κατά του φασιστικού καθεστώτος, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και του πολεμικού ολέθρου των ζωών μας.

Ξεσηκωθείτε για τη Ροζάβα! – Ξεσηκωθείτε ενάντια στον Φασισμό!
Rise Up 4 Rojava! – Rise Up against Fascism!

RiseUp4Rojava: Συμμετέχετε στο κάλεσμα για μια παγκόσμια εβδομάδα Διεθνιστικής Αλληλεγγύης από 1-8 Νοέμβρη 2020

Από το Κομπάνι προς όλο τον κόσμο: Ξεσηκωθείτε ενάντια στον Φασισμό

Συμμετέχετε στο κάλεσμα για μια παγκόσμια εβδομάδα διεθνιστικής αλληλεγγύης από 1-8 Νοεμβρίου 2020

Η Παγκόσμια ημέρα για το Κομπάνι και η επανάσταση στη Ροζάβα

Τη 1η Νοεμβρίου του 2014, εκατομμύρια άνθρωποι παγκόσμια κατέβηκαν στον δρόμο για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στην ηρωική αντίσταση στο Κομπάνι. Εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες, νέοι/ες και ηλικιωμένοι/ες, προοδευτικοί άνθρωποι με διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις, ενωμένοι αλλά και διαφορετικοί, στάθηκαν αποφασιστικά στο πλευρό των ανθρώπων της Ροζάβα και έδειξαν την υποστήριξη τους στον αγώνα ενάντια στην βαρβαρότητα και τον θάνατο που έσπερναν οι συμμορίες του Ισλαμικού κράτους. Όλος ο κόσμος με κομμένη την ανάσα παρακολούθησε τις αγωνίστριες και τους αγωνιστές των Μονάδων Προστασίας των Γυναικών και των Ανθρώπων, YPJ και YPG, να παίρνουν θέση απέναντι στο σκοτάδι και να υπερασπίζονται την ανθρώπινη ύπαρξη σε κάθε σπίτι και σε κάθε δρόμο του Κομπάνι.

Με την επανάσταση στο Κομπάνι, που έμελλε να αποτελέσει την αρχή του τέλους του αυτοανακηρυχθέντος χαλιφάτου, άρχισε να γεννιέται ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης αντίστασης και κοινών αγώνων, το οποίο πλέον οργανώνετε και υπάρχει σε κάθε γωνιά της γης χωρίς να γνωρίζει σύνορα και που υπερασπίζεται την ελπίδα. Η επανάσταση στην Ροζάβα αποτέλεσε ελπίδα και έμπνευση για ανθρώπους και αγώνες σε παγκόσμιο επίπεδο, γιατί τότε όπως και τώρα, στην Ροζάβα δεν υπερασπίζονται απλά την γη, τις πόλεις και τα χωριά. Με την Αυτόνομη Αυτοδιοίκηση, οι κοινωνίες τις βόρειας Συρίας δημιούργησαν ένα απτό παράδειγμα ενός ελεύθερου και δημοκρατικού μέλλοντος για την Μέση Ανατολή, πέρα από τον τοπικό δεσποτισμό και την ξένη κυριαρχία. Βασισμένοι στην ισότητα της συνύπαρξης όλων των πληθυσμών, την απελευθέρωση των γυναικών, έναν τρόπο ζωής που σέβεται το περιβάλλον και τις καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων και μια πρωτόγνωρη μορφή ριζοσπαστικής δημοκρατίας, ανθίζει ένα διαφορετικό σύστημα για να δώσει λύσεις στα προβλήματα της βόρειας Συρίας έχοντας απέναντι του το χάος, την καταστροφή και τον πόνο του πολέμου.

Μέσα από αυτές τις ριζοσπαστικές προσεγγίσεις και λύσεις στα υπάρχοντα κοινωνικά ζητήματα, η επανάσταση στη Ροζάβα ήδη ακτινοβολεί πέρα από τα σύνορα της Μέσης Ανατολής. Σε μια εποχή που οι άνθρωπο σε όλο τον κόσμο αναζητούν νέες λύσεις και έναν τρόπο να ξεφύγουν από την άβυσσο στην οποία το καπιταλιστικό σύστημα έχει ρίξει την ανθρωπότητα, οι άνθρωποι της βορειοανατολικής Συρίας προσφέρουν πρακτικές απαντήσεις στα μεγαλύτερα ερωτήματα αυτής της εποχής.

Είτε ενάντια στις γυναικοκτονίες και την βία κατά των γυναικών, είτε για να σταματήσει η συνεχής καταστροφή και η απεριόριστη λεηλασία του φυσικού κόσμου, ενάντια στις κρατικές δολοφονίες και την ρατσιστική αστυνομική βαρβαρότητα και για να δοθεί ένα τέλος στην άρση φασιστικών πεποιθήσεων – σε όλο τον κόσμο εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι κατεβαίνουν στους δρόμους για να εκφράσουν την οργή τους. Από άκρη σε άκρη, η αντίσταση δρα ενάντια σε ένα σύστημα που πρέπει να σταματήσει να κρατά την ανθρωπότητα και την φύση υπό τον ζυγό του. Η επανάσταση στην Ροζάβα/Βόρεια Συρία αποκτά την πραγματική της σημασία μέσα από αυτό ακριβώς το περιεχόμενο. Παρ’ όλες τις δυσκολίες και τις τα εμπόδια, κατά την διάρκεια του πολέμου και την πανδημίας του Covid-19, οι άνθρωποι εκεί χτίζουν την δική τους διαφορετική καθημερινότητα αποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Μια ζωή μακριά από την κρατική καταπίεση και την καπιταλιστική εκμετάλλευση με βάση την αυτο-οργάνωση και την ελευθερία γίνεται πραγματικότητα μέρα με τη μέρα. Επομένως, η επανάσταση στη Ροζάβα στην βόρεια Συρία πραγματώνει την ελπίδα μιας αξιοπρεπής, δίκαιης και ελεύθερης ζωής στον 21ο αιώνα.

Κουρδιστάν – Πόλεμος και Αντίσταση 

Η κοινωνική αυτοδιαχείρηση είναι ένα αγκάθι στην πλευρά αυτών που κυβερνούν την περιοχή και τις πολεμικές δυνάμεις που προσπαθούν να αναδιαμορφώσουν την Μέση Ανατολή σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Με ένα εμπάργκο από όλες τις πλευρές, πολιτικούς και διπλωματικούς αποκλεισμούς και ένα μεγάλο φάσμα ψυχολογικού πολέμου γίνετε μια εσκεμμένη προσπάθεια ώστε να βυθίσουν τα απελευθερωμένα μας εδάφη και το κίνημα στην κρίση και να του στερήσουν την αυτονομία του. Το φασιστικό τουρκικό κράτος, κάτω από την διεύθυνση του δικτάτορα Ερντογάν, επιτίθεται στην επανάσταση στο Κουρδιστάν, είτε στην Τουρκία, την Συρία ή το Ιράκ με ορμή και βαρβαρότητα. Από το 2016, ο τουρκικός στρατός κατοχής μαζί με τους Ισλαμιστές συμμάχους του, έχει εισβάλει επανειλημμένα στα απελευθερωμένα μας εδάφη και έχει κατακτήσει μεγάλες εκτάσεις της βόρειας Συρίας από το Αφρίν ως το Σερεκάνιγιε. Όμως οι επιθέσεις του τούρκικου φασισμού δεν περιορίζονται στην βόρεια Συρία. Το καθεστώς της Άγκυρας χτύπα οπουδήποτε κάποιος/α προσπαθεί να ζήσει ελεύθερος/η.

Επίσης, στο βόρειο Ιράκ (νότιο Κουρδιστάν), οι Τούρκοι κατακτητές προσπαθούν να κερδίσουν έδαφος εδώ και χρόνια και έτσι ξεκίνησαν φέτος τον Ιούνιο μια μεγάλου εύρους επίθεση ενάντια στην περιοχή του Χαφτανίν. Οι αντάρτικες μονάδες του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, PKK, έχουν αντισταθεί ενάντια στους εισβολείς για να υπερασπιστούν τις περιοχές του νότιου Κουρδιστάν. Ο αυτο-οργανωμένος προσφυγικός καταυλισμός του Μαχμούρ στο νότιο Ιράκ και τα βουνά του Σένγκαλ, όπου οι Γιεζίντι έχουν πάρει τις ζωές τους στα χέρια τους από την στιγμή της απελευθέρωσης τους από το Ισλαμικό κράτος και έχουν καθιερώσει την αυτο-διαχείριση βασισμένη στο σχέδιο βορειοανατολικής Συρίας, αποτελούν στόχο εναέριων επιθέσεων σχεδόν κάθε εβδομάδα. Ο στόχος του φασιστικού Τούρκικου κράτους δεν είναι η διεκδίκηση μιας περιοχής αλλά η διάλυση της επανάστασης και η καταστροφή οποιασδήποτε ελπίδας για ελευθερία.

Ο τούρκικος φασισμός είναι παγκόσμια απειλή – πρέπει να αντιμετωπισθεί παγκόσμια

Ο πόλεμος κατοχής που έχουν εξαπολύσει ενάντια στους ανθρώπους της περιοχής κάτω από την υποκριτική ταμπέλα του “πολέμου ενάντια στη τρομοκρατία” θα ήταν αδιανόητος χωρίς της πολιτική, οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη των συνεργατών τους , του ΝΑΤΟ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Χωρίς την εξωτερική τους υποστήριξη, τα δισεκατομμύρια οικονομικής υποστήριξης που λαμβάνουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς τα συστήματα όπλων της Γερμανίας. Ιταλίας, Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων χωρών και χωρίς την πολιτική νομιμοποίηση που ο τουρκικός φασισμός λαμβάνει από τους συμμάχους του , αυτό το καθεστώς θα είχε πέσει εδώ και καιρό. Στην Τουρκία, το Κουρδιστάν, την Συρία, το Ιράκ, την Λιβύη, την ανατολική Μεσόγειο και παντού όλα φτιάχνουν την ίδια εικόνα: Το φασιστικό σύστημα, το οποίο όχι μόνο κρατάει αιχμάλωτους τους Κούρδους και τους ανθρώπους της Τουρκίας και που έχει καταφέρει σταδιακά να αποτελέσει απειλή για όλη την περιοχή, κρατιέται ζωντανό από την παγκόσμια υποστήριξη και για αυτό τον λόγο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί διεθνιστικά.

Οι υποστηρικτές του πολέμου ενάντια στην επανάσταση, αυτοί που πλουτίζουν με τα μακελειά και τις φρικαλεότητες και αυτοί που νομιμοποιούν τις εφόδους κάθονται στην ασφάλεια των μετόπισθεν και πλουτίζουν από τις δολοφονίες. Ήρθε η ώρα να υποδείξουμε τους υπεύθυνους και να τους φέρουμε μπροστά στις ευθύνες τους.

Σε όλο τον κόσμο, για ένα καλύτερο μέλλον: Εξέγερση ενάντια στον φασισμό

Πλέον δεν θα παρατηρούμε παθητικά καθώς αυτοί θα καταστέλλουν την ελπίδα μας και καλούμε σε μια βδομάδα διεθνής αντίστασης από 1-8 Νοεμβρίου. Γνωρίζουμε ότι ο αγώνας ενάντια στον φασισμό για έναν άλλο κόσμο μπορεί να κερδηθεί μονάχα μέσα από κοινούς αγώνες .

Ας εκφράσουμε όλοι μαζί την αλληλεγγύη μας με τους/ις μαχόμενους/ες στη Ροζάβα και ας κατεβούμε στους δρόμους την 1η Νοεμβρίου για την παγκόσμια ήμερα για το Κομπάνι.

Από τις 2 έως τις 5 Νοεμβρίου ας αναδείξουμε τους κοινούς μας αγώνες και στόχους που μας ενώνουν, μας κινητοποιούν παγκόσμια και που μας ενδυναμώνουν παρά τις διαφορές μας.

Από τις 6 – 8, ας ενοχλήσουμε – μπλοκάρουμε – καταλάβουμε με έναν αποκεντρωμένο τρόπο τα σημεία της διεθνούς συνεργασίας και υποστήριξης του Τούρκικου κράτους.

Καλούμε, λοιπόν, σε μια βδομάδα αλληλεγγύης, μια εβδομάδα ενδυνάμωσης του αντιφασιστικού αγώνα παγκοσμίως, μια εβδομάδα αντίστασης κατά του φασιστικού καθεστώτος, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και του πολεμικού ολέθρου των ζωών μας.

 Ξεσηκωθείτε για τη Ροζάβα! – Ξεσηκωθείτε ενάντια στον Φασισμό!
Rise Up 4 Rojava! – Rise Up against Fascism!

Ροζάβα: Δήλωση της Διεθνιστικής Κομμούνας σχετικά με τη συμφωνία μεταξύ Aυτοδιοίκησης και Συριακού κράτους

Από τη στιγμή που η Αυτόνομη Δημοκρατική Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας σύναψε στρατιωτική συμφωνία με τις δυνάμεις του Συριακού καθεστώτος στις 13 Οκτωβρίου, η στρατιωτικο-πολιτική κατάσταση έχει αποκτήσει κάποια πολυπλοκότητα. Αμέτρητες εικασίες και σκόπιμα διασκορπισμένες λανθασμένες πληροφορίες κυκλοφορούν στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης και διαδίδονται επίσης μέσω των μεγάλων πρακτορείων ειδήσεων. Προκαλούν αβεβαιότητα και σύγχυση στο παγκόσμιο κίνημα αντίστασης. Επομένως, είναι σημαντικό να ρίξετε μια ματιά στα πραγματικά γεγονότα.

Ήδη τη νύχτα 13 προς 14 Οκτωβρίου, οι πρώτες αναφορές ότι οι μονάδες του Συριακού Αραβικού Στρατού (SAA) είχαν εισέλθει στις απελευθερωμένες περιοχές της βορειοανατολικής Συρίας εξαπλώθηκαν γρήγορα. Εικόνες στα συριακά κρατικά μέσα ενημέρωσης υπαινίσσονταν ότι τα στρατεύματα είχαν πάρει πλήρη έλεγχο των πόλεων Tebqa, Raqqa, Hasakeh, και Til Temir. Ωστόσο, τα στρατεύματα του κεντρικού συριακού κράτους έλαβαν θέσεις μόνο στην Ayn Issa νότια του Kobane και στο Til Temir νότια του Serekaniye. Η συμφωνία που επετεύχθη μετά από μακρές διαπραγματεύσεις προβλέπει ότι τα κυβερνητικά στρατεύματα, ως τακτικές ένοπλες δυνάμεις του συριακού κράτους, θα αναλάβουν θέσεις στα βόρεια σύνορα της χώρας και μαζί με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις θα υπερασπιστούν την κυριαρχία και την ενότητα της Συρίας ενάντια στην τουρκική επιθετικότητα. Πρόκειται για μια καθαρά στρατιωτική συμφωνία και, σε αντίθεση με όλες τις εικασίες, η παρουσία συριακών κυβερνητικών στρατευμάτων δεν θα επηρεάσει την αυτοδιοίκηση ή τις εσωτερικές δυνάμεις ασφάλειας στις απελευθερωμένες περιοχές. Η εντολή που έχουν τα Συριακά στρατεύματα παραμένει περιορισμένη και είναι η από κοινού υπεράσπιση της χώρας από τον τουρκικό στρατό κατοχής.

Μετά την εσπευσμένη απόσυρση των τελευταίων αμερικανικών στρατευμάτων με την έναρξη των πρώτων τουρκικών επιθέσεων στη Manbij, στις 14 και 15 Οκτωβρίου στρατεύματα του SAA πήραν τον έλεγχο πολλών σημείων και τοποθετήθηκαν στο βόρειο και δυτικό μέτωπο της Manbij. Ωστόσο, με εξαίρεση την άφιξη των πρώτων Σύριων στρατιωτών στο Kobane, δεν υπήρξε μετεγκατάσταση των συριακών κυβερνητικών στρατευμάτων στα σύνορα που απειλούνταν από εισβολή ή στις πιο ενεργές ζώνες μάχης. Επίσης, επί του παρόντος δεν υπάρχει παρουσία της Ρωσικής στρατιωτικής αστυνομίας ή του SAA στη Manbij. Ο SAA έχει τοποθετηθεί μαζί με το στρατιωτικό συμβούλιο της Manbij στα βόρεια και δυτικά μέτωπα της πόλης και δεν έχει αναλάβει καθήκοντα εντός της πόλης.

Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι η συμφωνία που συζητείται τώρα δεν αντιπροσωπεύει μια ταλάντευση του στρατηγικού σχεδίου της Αυτόνομης Διοίκησης, αλλά είναι μάλλον η άμεση συνέχιση της προσέγγισης του κινήματος για να βρεθεί μια λύση. Η στρατηγική της δημοκρατικής αυτονομίας δεν ήταν ποτέ ένα σχέδιο απόσχισης από το κεντρικό κράτος της Συρίας, αλλά ένα σχέδιο να προσπαθήσει να λύσει την κρίση μέσω της δημοκρατικής ενότητας όλων των κομματιών της Συρίας. Έχει συνεχώς τονιστεί ότι η λύση στην πολιτική κρίση της Συρίας, και κατά συνέπεια ο τερματισμός του αιματηρού πολέμου, μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω επιτυχούς διαλόγου εντός της Συρίας. Η προϋπόθεση για τη μακροπρόθεσμη επιστροφή των συριακών κυβερνητικών στρατευμάτων στα εδάφη της Δημοκρατικής Ομοσπονδίας ήταν πάντα η συνταγματική αναγνώριση της Αυτόνομης Διοίκησης, όλων των τοπικών και διαπεριφερειακών οργάνων, των δυνάμεων αυτοάμυνας, καθώς και τα δικαιώματα όλων των εθνικών και θρησκευτικών ομάδων της Συρίας.

Η σπουδαιότητα της κατάστασης, ιδίως η επικείμενη απειλή γενοκτονίας, κατέστησε απαραίτητο να προχωρήσει ένα βήμα προς το καθεστώς και να καλέσει τις κυβερνητικές δυνάμεις να υπερασπιστούν τη Συρία από κοινού. Εάν η συμφωνία υλοποιηθεί με επιτυχία και οι δυνάμεις αυτοάμυνας και ο SAA (Συριακός Αραβικός Στρατός) κατάφερναν από κοινού να οδηγήσουν τους κατακτητές εκτός της χώρας, αυτό θα έθετε τα θεμέλια για μια περαιτέρω διαδικασία πολιτικής λύσης με τη Δαμασκό. Η συμφωνία θα δώσει επίσης την ευκαιρία να επεκταθεί ο αγώνας στα κατεχόμενα εδάφη δυτικά του Ευφράτη, δηλαδή στις πόλεις Jarablus, Bab, Azas, Mare και Afrin, που θα επέτρεπε την επιστροφή εκατοντάδων χιλιάδων εκτοπισμένων.

Είναι σημαντικό να τονίσουμε εκ νέου ότι με αυτή τη συμφωνία δεν αλλάζει τίποτα στην πολιτική διοίκηση της βορειοανατολικής Συρίας. Η επανάσταση έχει τις δικές της αρχές, και αυτές δεν είναι διαπραγματεύσιμες· ούτε με τις ΗΠΑ, ούτε με τη Ρωσία ή το καθεστώς της Συρίας. Το σχέδιο μιας ενωμένης, δημοκρατικής-ομοσπονδιακής και ανεξάρτητης Συρίας θα συνεχίσει να καθορίζει την πορεία του διαλόγου με την κεντρική κυβέρνηση. Με εξαίρεση τις επίσημες δηλώσεις της αυτοδιοίκησης, δεν πρέπει να πιστεύουμε άγριες εικασίες. Και η συμφωνία δεν αλλάζει τίποτα για την παγκόσμια αντίσταση. Ο επιθετικός τουρκικός πόλεμος και η αντίσταση κατά της κατοχής συνεχίζονται, με ή χωρίς στρατεύματα του καθεστώτος. Έτσι, το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης δεν πρέπει να εκτραπεί από την πορεία του και να εντείνει περαιτέρω την αντίσταση.

πηγή: Internationalist Commune of Rojava
μετάφραση: Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη

Μέλος της Διεθνούς Καμπάνιας *#riseup4rojava – smash turkish fascism

Αθήνα, Πέμπτη 17 Οκτώβρη 2019

Ανακοίνωση και Κάλεσμα για Δράση από την Διεθνιστική Κομμούνα της Ροζάβας

Προς όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις:

Υπερασπιστείτε την Δημοκρατική Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας!

Λιγότερο από ένα χρόνο μετά τον εγκληματικό επιθετικό πόλεμο εναντίων του καντονιού του Αφρίν οι κάτοικοι της βορειοανατολικής Συρίας βρίσκονται ξανά αντιμέτωποι με την επιθετικότητα του Τουρκικού κράτους και των ισλαμιστών συμμάχων τους. Οι απειλές του Τούρκου δικτάτορα Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι κούφια λόγια, δεν είναι μονάχα προεκλογική προπαγάνδα και απλές προκλήσεις ξεκαθάρισε αυτό με τις επιθέσεις στον καταυλισμό προσφύγων του Μάχμούρ και σε διάφορα χωρία του όρους Σένγκαλ (στμ: και τα δύο βρίσκονται στο Ιράκ) στις 13 του Δεκεμβρίου που είναι στην ουσία οι τελευταίες εκδηλώσεις των Νέο-Οθομανικων επεκτατικών βλέψεων του Τουρκικού καθεστώτος (AKP-MHP) και οι ανοιχτή ανακοίνωση ενός φονικού πολέμου για την εξολόθρευση της επανάστασης στη βορειοανατολική Συρία και σε ολόκληρη τη μέση ανατολή

Από το ξεκίνημα της επανάστασης  το Τουρκικό κράτος, το Συριακό καθεστώς , οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις με αιχμή του δόρατος τις ΗΠΑ και την Ρωσία έχουν κάνει τα πάντα για να την καταπνίξουν. Αλλά ούτε οι ισλαμιστικές συμμορίες από δολοφόνους, είτε υπό την σημαία του ισλαμικού κράτους, είτε της Αλ-Νούσρα (στμ: Συριακή Αλ-Κάιντα), είτε του επονομαζόμενου ελεύθερου Συριακού στρατού, ούτε το εμπάργκο και ο αποκλεισμός, ούτε ακόμη και ο ανοιχτός και επιθετικός πόλεμος ήταν σε θέση να κάμψουν τη γενναία αντίσταση των κατοίκων.

Τα τελευταία 6 χρόνια, η μάχη του λαού της Βόρειο-Ανατολικής Συρίας, με τις μέγιστες θυσίες και προσπάθειες, απέδειξε στο παγκόσμιο κοινό την αφοσίωση του σε μια ζωή ελευθερίας. Η απελευθέρωση από τις Συριακές Δημοκρατικές δυνάμεις της πόλης Ράκκα και η καταστροφή του χαλιφάτου που πλησιάζει μέρα με την μέρα σηματοδοτεί την αρχή μιας καινούργιας στρατηγικής φάσης στην Συρία και μάλιστα για ολόκληρη την περιοχή. Με την καταστροφή της εξουσίας του τρόμου του Ισλαμικού Κράτους, η ‘βολική’ τακτική – στρατιωτική συμμαχία μεταξύ των  Αμυντικών Δυνάμεων της Βόρειο-Ανατολικής Συρίας και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, υπό την σημαία του Διεθνούς Συνασπισμού, χάνει σταδιακά το κύρος της.

Όσες αντιφάσεις και αν υπάρχουν μεταξύ των τοπικών και διεθνών ηγεμονικών δυνάμεων, όλες τους βρίσκουν ένα κοινό σημείο συμφωνίας: Η επανάσταση στην Βόρειο-Ανατολική Συρία, ο συμβουλιακός-δημοκρατικός  θεσμός της, η εγκαθίδρυση ενός οικολογικού-κοινοτικού δημόσιου τομέα και η κύρια ώθηση της επανάστασης- η απελευθέρωση της γυναίκας από τις χειροπέδες ενός πατριαρχικού συστήματος χιλιετιών, συμπεριλαβαίνει την μεγαλύτερη απειλή για τα ηγεμονικά τους συμφερόντων και πρέπει να ισοπεδωθεί. Τα τελευταία χρόνια, η  επανάσταση στη Ροζάβα και στη Βόριο-Ανατολική Συρία έχει γίνει μια  ασύγκριτη πηγή ελπίδας για όλους αυτούς που ψάχνουν μια ζωή πέρα από το κράτος, την πατριαρχία και τον καπιταλισμό. Είναι ένας φάρος πού μπορεί να φωτίσει τους καταπιεσμένους και τους εκμεταλλευμένους της γης μια έξοδο από τα σκοτάδι του σύγχρονου καπιταλισμού. Έχει αποδείξει για τα καλά ότι «το τέλος της ιστορίας» που τέθηκε από αυτούς στην εξουσία δεν ένα παρά ένα ψέμα. Είναι το ζωντανό  παραδείγματα ότι, ακόμα κα σήμερα, στον 21° αιώνα, ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

Ο επιθετικός πόλεμος στο Αφρίν, η διεθνής υποστήριξη  στις σφαγές ενάντια στον άμαχο πληθυσμό, οι Νατοϊκές  βόμβες που πέφτουν βροχή πάνω στους φίλους μας, ήταν η πρώτη ξεκάθαρη έκφραση του νέου ιμπεριαλιστικού μετώπου ενάντια στην επανάσταση στη Μέση Ανατολή, και ένα προμήνυμα για το τι έχουμε να περιμένουμε. Οι άνθρωποι εδώ, όπως κι εμείς, έχουν μάθει από το Αφρίν: να μην βασιζόμαστε σε τίποτε πέρα από τη δύναμή μας. Δεν έχουμε παρά ελάχιστη πίστη στις δηλώσεις των παγκόσμιων δυνάμεων και δεν απευθυνόμαστε σε καμία τους. Γνωρίσαμε εκτεταμένα  φίλο και εχθρό και γνωρίζουμε ότι οι σύμμαχοί μας σε αυτό τον αγώνα μπορούν να είναι μονάχα οι παγκόσμιες δημοκρατικές και επαναστατικές δυνάμεις, ο καθένας και η καθεμία που ονειρεύεται ένα διαφορετικό κόσμο. Με αυτούς και αυτές αγωνιζόμαστε για ένα ελεύθερο μέλλον.

Καλούμε, καθένα και καθεμία να ετοιμάσουν μια νέα φάση αντίστασης, δράσης και συμμετοχικού  αγώνα. Όλες και όλους, που ήταν στους δρόμους για την υπεράσπιση του Αφρίν πέρσι, που οργάνωσαν πολλές επιτροπές αλληλεγγύης, που έκαναν την Παγκόσμια μέρα για το Αφρίν μια έκφραση  παγκόσμιας αλληλεγγύης και που φοβήθηκαν μαζί μας για κάθε μέτρο και κάθε δρόμο του Κομπανί.

Όλες και όλους στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, που ρητά δήλωσαν τον θυμό και τη σιχαμάρα τους προς τους εχθρούς της ανθρωπότητας, τους υποκινητές του πολέμου και τους υποστηρικτές του τουρκικού φασισμού.

Το μήνυμά μας ήταν και είναι ξεκάθαρο: αν ο πόλεμος ενάντια στην επανάσταση είναι διεθνής, τότε θα είναι και η αντίσταση μας. Ας δείξουμε όλοι μαζί, ότι αυτή η επανάσταση είναι και δικιά μας, ότι η Ροζάβα είναι η ελπίδα και η προοπτική μας και ότι θα υπερασπιστούμε μαζί το μέλλον μας.

Το ότι οι επιθέσεις συμβαίνουν σε αυτή τη φάση δεν είναι τυχαίο. Το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα ενεργεί από θέση αδυναμίας σήμερα. Η δομική κρίση του κρατικού πολιτισμού δεν μπορεί άλλο να συγκαλυφθεί και κάθε μέρα περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν και ξυπνούν και να αγωνίζονται ενάντια σε αυτό το καταπιεστικό σύστημα. Το βλέπουμε  στους δρόμους της Γαλλίας, στη διαμαρτυρία κατά της συνόδου G20 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, στον Αγώνα των Γυναικών,  στο κίνημα #NiUnaMenos (στμ: #ΚαμιαΛιγότερη) και στις διαδηλώσεις για τη διάσωση του δάσους Hambach. Οι δυνάμεις του παλαιού καθεστώτος προσπαθούν να επιζήσουν με νόμους έκτακτης ανάγκης, την κρατική τρομοκρατία και τον διάχυτο φασισμό, αλλά οι μέρες τους είναι μετρημένες εάν οργανωθούμε και αν πάρουμε θέση μαζί ενάντια στις επιθέσεις στις ζωές μας. Ας κάνουμε χρήση τη δύναμης που αντλούμε από την επανάσταση και ας εντείνουμε τον αγώνα μας. Εάν αναγνωρίσουμε την κοινή δύναμή μας, θα μπορέσουμε να ρίξουμε το σύστημα στα απόβλητα της ιστορίας , άπαξ και διά παντός. Εναντία στην επίθεσης της καπιταλιστικής νεωτερικότητας είναι ζωτικής σημασίας να οργανώσουμε παντού την άμυνα και την διεύρυνση της δημοκρατικής νεωτερικότητας.

Για εμάς ως Διεθνιστική Κομμούνα της Ροζάβας σήμερα ξεκινά μια νέα φάση. Ήρθαμε στη Ροζάβα για να υποστηρίξουμε τις πολιτικές δομές αυτής της επανάστασης, να μάθουμε, να κατανοήσουμε και να προωθήσουμε την εξέλιξη τους. Αυτός ο πόλεμος επιβάλλεται στο πληθυσμό εδώ, άρα και σε εμάς. Αλλά εάν ο εχθρός δεν μας αφήνει άλλη επιλογή, τότε εμείς δεν θα σταθούμε στο περιθώριο αλλά θα συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις και όλες τις ικανότητές μας για την προετοιμασία της αντίστασης και της άμυνας της κοινωνίας και της επανάστασης. Θα αναλάβουμε οτιδήποτε είναι απαραίτητο για να συνεισφέρουμε σε αυτή την αντίσταση. Θα σταθούμε πλάι-πλάι με τον πληθυσμό κατά την φασιστική επίθεση. Εμείς μπορεί να έχουμε έρθει εδώ από τα πιο διαφορετικά μέρη αυτής της γης, με διαφορετικές αντιλήψεις και εργασίες, αλλά αυτή η γη έχει γίνει επίσης σπίτι μας κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Με αυτό το πνεύμα θα συμμετάσχουμε στη γενική κοινωνική κινητοποίηση της αυτοδιοίκησης στην βόρειο-ανατολική Συρία, η οποία ξεκίνησε στις 12 Δεκεμβρίου.

Ταχθείτε και εσείς με την επανάσταση, υψώστε τη φωνή σας, κατεβείτε μαζί στους δρόμους, συμμετάσχετε στις υπάρχουσες επιτροπές αλληλεγγύης και στις αντιστασιακές ομάδες και ιδρύστε καινούργιες. Ξεκινήστε δράσεις πολιτικής ανυπακοής για να ευαισθητοποιήσετε για την κατάσταση στη Ροζάβα και στείλετε ένα μήνυμα αλληλεγγύης.

Ενώνουμε τις δυνάμεις μας ενάντια στο φασισμό!

Ζήτω η διεθνής αλληλεγγύη!

Η επανάσταση θα επικρατήσει, ο φασισμός θα  συνθλιφτεί!

(Διεθνιστική Κομμούνα στη Ροζάβα, Δημοκρατική Ομοσπονδία της Βόρειο-Ανατολικής Συρία, 20 Δεκεμβρίου του 2018)

πηγή – Standforrojava

(Μετάφραση : Φίλες και Φίλοι από το Ηράκλειο Κρήτης)

ΣΥΡΙΑ – ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

«…Κ’ εἶν’ ἡ συνείδησίς μου ἥσυχη  γιά τό ἀψήφιστο τῆς ἐκλογῆς.

Βλάπτουν κ’ οἱ τρεῖς τους τήν Συρία το ἴδιο…»

Κ. Καβάφης

Οι εγκληματίες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία) και από δίπλα η Ρωσία, το Ιράν, η Τουρκία, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, οι ισλαμοφασίστες..

Οι δικτατορίες, οι άρχουσες τάξεις, τα ντόπια αφεντικά, οι στρατοί, τα πετρέλαια, το φυσικό αέριο, οι ΑΟΖ…

Στην εμπόλεμη περιοχή της Συρίας, η στροφή του κουρδικού κινήματος προς τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, ο οποίος έθεσε το ζήτημα της δημοκρατίας, της οικολογίας και της ισότητας των δύο φύλων στην ιστορική περιοχή της Μεσοποταμίας, έδωσε μια νέα ελπιδοφόρα διάσταση.

Σε ένα παρεμφερές μήκος κύματος, οι ιδέες του Ρήγα Φεραίου για μια Βαλκανική Ομοσπονδία όλων των λαών αλλά και οι φεντεραλιστικές προτάσεις των πρώτων αναρχικών, όπως ο Μπακούνιν, κρύβουν μια αλήθεια και μια λύση.

Αυτήν την αλήθεια και αυτήν τη λύση πρέπει να την ξαναπιάσουμε για να λύσουμε τους σύγχρονους γόρδιους δεσμούς. Κι όποιος κόψει αυτούς τους σύγχρονους γόρδιους δεσμούς, δεν θα κυριαρχήσει στην Ασία αλλά θα δώσει μια νέα προοδευτική και απελευθερωτική προοπτική στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου.

Να οργανώσουμε τη σύγκρουση με τη νατοϊκή κυριαρχία, με τον καθορισμό της τύχης μας από τις επιταγές του ΝΑΤΟ και των ανταγωνισμών των μεγάλων δυνάμεων και των τοπικών κρατικών εντολοδόχων τους.

Ο δρόμος για την κοινωνική απελευθέρωση περνά μέσα από την έμπρακτη, επίγεια γεφύρωση των λαών στο εδώ και στο τώρα.

ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

 πρωτοβουλία για τη διεθνιστική αλληλεγγύη στη Μεσόγειο
Αθήνα, Απρίλης 2018

Ο κόσμος ή αλλάζει ή τον αλλάζουμε

Έχουμε μπει πια σε μια χρονοκάψουλα που οι πολιτικές εξελίξεις στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων τρέχουν ραγδαία. Τα διακρατικά ζητήματα που προκύπτουν δεν είναι απλά ένα παιχνίδι των καπιταλιστών για να μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια –γεγονός βέβαια που βολεύει για να παραμεριστούν κομβικά ζητήματα στον καθημερινό κοινωνικό/ταξικό πόλεμο– αλλά και αποτέλεσμα της ιστορικής διαμάχης που υπάρχει μεταξύ των εθνικών ελίτ για τον έλεγχο και εκμετάλλευση μεγαλύτερων περιοχών, συνοδευόμενης από την «αλυτρωτική μεγάλη ιδέα» κάθε εθνικισμού, ελληνικού, τουρκικού, βουλγαρικού, σλαβομακεδονικού, αλβανικού…

Τα σύννεφα πολέμου πυκνώνουν στην ανατολική Μεσόγειο. Από τη Συρία και τη βόρεια Αφρική μέχρι τα Βαλκάνια, οι πολεμικές συγκρούσεις αλλά και η εντεινόμενη στρατιωτική κινητοποίηση έχουν διαμορφώσει ένα πολύ επικίνδυνο τοπίο για νέες, πολύ πιο διευρυμένες εμπλοκές.

Η διάλυση της Συρίας σε περιοχές ελεγχόμενες από το καθεστώς Άσαντ, τις ισλαμιστικές φιλοτουρκικές αντάρτικές δυνάμεις (FSA – «Ελεύθερος Συριακός Στρατός», κλπ), το DAESH και τις περιοχές που ελέγχονται από τις κουρδοαραβικές πολιτοφυλακές (SDF, YPG-YPJ) έχει οδηγήσει στην προσφυγοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων, πέρα από τα καθημερινά θύματα αμάχων. ΗΠΑ, Ρωσία και Τουρκία επιχειρούν, για τα δικά τους συμφέροντα, να ελέγξουν περιοχές της προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα γεωπολιτικά και στρατηγικά συμφέροντά τους στέλνοντας στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή. Σε αυτή τη σύνθετη κατάσταση, το μόνο βέβαιο είναι πως η επικράτηση των συμφερόντων των μεγάλων παγκόσμιων (ΗΠΑ, Ρωσία) ή περιφερειακών (Τουρκία) δυνάμεων δεν θα οδηγήσει παρά στην περαίτερω διάλυση κάθε κοινωνικής ενότητας και στην ενίσχυση του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Όσο αυτοί θα κατορθώνουν να επιβάλουν τους όρους του παιχνιδιού, κάθε προοδευτική/δημοκρατική προοπτική, όπως αυτή των κουρδικών ομόσπονδων καντονιών, δεν μπορεί να ξεδιπλωθεί στο βαθμό που η ίδια θα το ήθελε.

Όταν είσαι περικυκλωμένος από τους τζιχαντιστές του DAESH στο Κομπάνι ή από τον τουρκικό στρατό και τους Σύρους συνεργάτες του (του λεγόμενου «Ελεύθερου Συριακού Στρατού»), τότε δεν έχεις παρά να επιλέξεις να λάβεις τη στρατιωτική χείρα βοηθείας, εάν σου απλωθεί από μία μεγάλη υπερδύναμη, γνωρίζοντας πως κάποια στιγμή αυτή η χείρα μπορεί να αποτραβηχτεί.

Το σύνθετο σκηνικό μπορεί να μην είναι τόσο αιματωβαμένο αλλά παρουσιάζει παρεμφερή πολυπλοκότητα και στην περίπτωση των Βαλκανίων. Η καούρα του ΝΑΤΟ να επιλύσει άμεσα το ονοματολογικό ζήτημα που έχει προκύψει επαναφέοντας το μακεδονικό ζήτημα απασφαλίζει μια σειρά αντιδράσεων σε επίπεδο κοινωνιών στα εμπλεκόμενα κράτη.

Όπως στον ιστορικό χώρο της Μικράς Ασίας, εδώ και αιώνες ζούσαν Έλληνες, Τούρκοι, Αρμένιοι, κλπ, όπως στον ιστορικό χώρο της Κύπρου ζούνε Έλληνες και Τούρκοι, όπως στον ιστορικό χώρο της Ηπείρου, εδώ και αιώνες ζούνε Έλληνες και Αλβανοί, όπως στον ιστορικό χώρο της Θράκης ζούνε εδώ και αιώνες Έλληνες, Τούρκοι, Πομάκοι, κλπ, έτσι και εδώ και αιώνες ζούνε στον ιστορικό χώρο της Μακεδονίας Έλληνες, Σλάβοι, Βούλγαροι, Αλβανοί και άλλοι. Καμία τέτοια λοιπόν γεωγραφική περιοχή δεν ανήκει σε μόνο και μια εθνότητα ιστορικά, όσο κι αν η εκάστοτε «μεγάλη εθνική ιδέα» διεκδικεί το μονοπώλιο σε αυτήν.

Η νατοϊκή επιταγή για άμεση διεύρυνση της παρουσίας του στην περιοχή με την ένταξη και της FYROM, στα πλαίσια του διαγκωνισμού του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία και τους συμμάχους της, είναι εκείνη που επαναφέρει το μακεδονικό ζήτημα όχι για να γεφυρώσει τους λαούς της περιοχής αλλά για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα αδιαφορώντας για τις οποιεσδήποτε αρνητικές επιπτώσεις στις κοινωνίες της ευρύτερης αυτής περιοχής.

Την ίδια στιγμή, οι «σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ» Ελλάδα και Τουρκία βγάζουν τις κανονιοφόρους και τα λοιπά τους πλοία στο Αιγαίο καθώς και τα αεροσκάφη από πάνω του σε μια επικίνδυνη κοκορομαχία επίδειξης δύναμης. Παράλληλα, το κυπριακό ζήτημα, που επίσης βρίσκεται και πάλι στο προσκήνιο, παραμένει μια ανοιχτή πληγή που, όσο βρίσκεται κάτω από τον διαγκωνισμό των διακρατικών ανταγωνισμών και των εθνικισμών και όχι στη βάση της διεθνιστικής αλληλεγγύης και συνεργασίας με σεβασμό στην ιστορία και την ιδιοπροσωπία κάθε λαού, αποτελεί μία ακόμα ενεργή εύφλεκτη ζώνη.

Το μακεδονικό ζήτημα, το κυπριακό ζήτημα και η ελληνοτουρκική ένταση στο Αιγαίο είναι τρεις μόνο εκφάνσεις ενός ευρύτερου συνόλου που πρέπει να απεγκλωβίσουμε από τη νατοϊκή κυριαρχία και τα εθνικιστικά παραληρήματα. Στην ίδια περιοχή που συμβαίνουν όλα αυτά, η στροφή του κουρδικού κινήματος προς τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, ο οποίος έθεσε το ζήτημα της δημοκρατίας, της οικολογίας και της ισότητας των δύο φύλων στην ιστορική περιοχή της Μεσοποταμίας, έδωσε μια νέα ελπιδοφόρα διάσταση. Σε ένα παρεμφερές μήκος κύματος, οι ιδέες του Ρήγα Φεραίου για μια Βαλκανική Ομοσπονδία όλων των λαών αλλά και οι φεντεραλιστικές προτάσεις των πρώτων αναρχικών, όπως ο Μπακούνιν, κρύβουν μια αλήθεια και μια λύση. Αυτήν την αλήθεια και αυτήν τη λύση πρέπει να την ξαναπιάσουμε για να λύσουμε τους σύγχρονους γόρδιους δεσμούς. Κι όποιος κόψει αυτούς τους σύγχρονους γόρδιους δεσμούς, δεν θα κυριαρχήσει στην Ασία αλλά θα δώσει μια νέα προοδευτική και απελευθερωτική προοπτική στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου.

Καλούμε τις αναρχικές, ελευθεριακές και γενικότερα επαναστατικές συλλογικότητες να δημιουργήσουμε γεγονότα που να συγκρούονται με τη νατοϊκή κυριαρχία, με τον καθορισμό της τύχης μας από τις επιταγές του ΝΑΤΟ και των ανταγωγισμών των μεγάλων δυνάμεων και των τοπικών κρατικών εντολοδόχων τους.

Ο δρόμος για την κοινωνική απελευθέρωση περνά μέσα από την έμπρακτη, επίγεια γεφύρωση των λαών στο εδώ και στο τώρα.

πρωτοβουλία για τη διεθνιστική αλληλεγγύη στη Μεσόγειο
Αθήνα, Απρίλης 2018