Αρχείο κατηγορίας Uncategorized

Χαιρετισμός της ομάδας ενάντια στην πατριαρχία της ΑΠΟ |ΟΣ στην δεύτερη διεθνή συνάντηση αγωνιζόμενων γυναικών στο Μεξικό/Τσιάπας

Χαιρετισμός στην δεύτερη συνάντηση αγωνιζόμενων γυναικών

Αγαπημένες συντρόφισσες ζαπατίστας,
Αγαπημένες γυναίκες που αγωνίζονται σε όλον τον κόσμο


Στην πρώτη διεθνή συνάντηση γυναικών, στα εξεγερμένα ζαπατιστικά εδάφη τον Μάρτη του 2018, δώσαμε κάποιες υποσχέσεις. Αρχικά, να μείνουμε ζωντανές, πράγμα που σήμαινε να συνεχίσουμε να παλεύουμε, να μην κλείνουμε τα μάτια, να μη σιωπούμε. Αυτό το καταφέραμε. Δώσαμε και μια άλλη υπόσχεση: όσα ακούσαμε και μάθαμε σε εκείνη τη συνάντηση να τα μεταφέρουμε όσο πιο μακριά γίνεται, να μην τα κρατήσουμε μόνο για μας, να τα μοιραστούμε με τις συντρόφισσες και τους συντρόφους, να πούμε με πόσους πολλούς τρόπους ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από ό,τι πιστεύουμε καμιά φορά, αλλά είναι και κοινός, συλλογικός, και πως σε όσα σκεφτόμαστε, όσα ονειρευόμαστε, για όσα αγωνιούμε δεν είμαστε μόνες. Και αυτό το κάναμε όσο μπορούσαμε, με εκδηλώσεις σε πολλές πόλεις εδώ, στην Ελλάδα, με μεταφράσεις, κείμενα, ομιλίες, εκδηλώσεις, συζητήσεις. Και ένα χρόνο μετά, στις διαδηλώσεις για τις 8 Μάρτη του 2019, βρεθήκαμε έξω από την πρεσβεία του Μεξικού και έξω από τη Βουλή στην Αθήνα, στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας, ανάψαμε καπνογόνα που συμβολίζουν τη σπίθα που υποσχεθήκαμε να μεταφέρουμε και φωνάξαμε «Σ’ Ελλάδα, Μεξικό, Ροτζάβα και Τουρκία, αγώνες γυναικών για την ελευθερία».

Όμως υποσχεθήκαμε και κάτι ακόμα. Και αυτό δεν μπορούμε να το τηρήσουμε και θέλουμε να πούμε γιατί: Υποσχεθήκαμε ότι θα ξανάρθουμε και θα είμαστε περισσότερες, όσο μακριά κι αν είναι, κι ας απελάσανε δύο από εμάς την προηγούμενη φορά, εμείς θα ξανάρθουμε. Αλλά όσα συμβαίνουν τώρα εδώ, σε αυτή τη γωνιά του κόσμου που ζούμε, δεν μας το επιτρέπουν.

Από το καλοκαίρι βρίσκεται σε εξέλιξη μια ευρεία κατασταλτική εκστρατεία ενάντια στο αναρχικό κίνημα, στους κατειλημμένους χώρους αγώνα, στις αυτοοργανωμένες δομές στέγασης προσφύγων και μεταναστών, στον κόσμο της αλληλεγγύης, στις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις. Μια εκστρατεία που συνιστά την αιχμή του δόρατος της επίθεσης κράτους και αφεντικών στα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας, αποσκοπώντας στην τρομοκράτηση και την πειθάρχησή τους, για την απρόσκοπτη επέλαση της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Σκοπός της αποθρασυμμένης κρατικής βίας και της ιδεολογικής μιντιακής προπαγάνδας που τη συνοδεύει είναι αφενός να πάρει τη ρεβάνς για τις κοινωνικές εξεγέρσεις που προηγήθηκαν, όπως τον Δεκέμβρη του 2008 μετά την δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από την αστυνομία. Να χτυπήσει τη γειτονιά των Εξαρχείων που αποτελεί ένα διαρκές οδόφραγμα απέναντι στους σχεδιασμούς εξουσίας, να καταργήσει το πανεπιστημιακό άσυλο που λειτουργεί διαχρονικά ως σημείο συνάντησης των αγωνιζόμενων και να εκκενώσει τις καταλήψεις που αντιπροσωπεύουν εστίες εξάπλωσης της κοινωνικής-ταξικής αυτοοργάνωσης, αντίστασης και αλληλεγγύης. Μέσα από αυτά τα χτυπήματα όμως, το κράτος θέλει κυρίως να ξεριζώσει τα σημεία αναφοράς και τη σημερινή επικαιρότητα των προταγμάτων της εξέγερσης, για να ανακόψει τους αυριανούς ξεσηκωμούς· τους ξεσηκωμούς που κυοφορούνται μέσα σε μια πραγματικότητα όπου το χρεοκοπημένο σύστημα δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα άλλο παρά την εξαθλίωση και τον φόβο, την άγρια λεηλασία των κοινωνιών και της φύσης.

Από το καλοκαίρι, το κράτος χτυπά τις καταλήψεις έχοντας εκκενώσει δεκάδες χώρους. Κάποιες από αυτές είναι καταλήψεις που ζουν πρόσφυγες και μετανάστριες, γυναίκες, παιδιά και άντρες, προερχόμενοι από εμπόλεμες περιοχές, από τη Συρία, από το Αφγανιστάν, από το Ιράκ, από χώρες της Αφρικής, που έχουν καταφέρει να διασχίσουν τα αιματοβαμμένα σύνορα της Ευρώπης Φρούριο. Τα ξημερώματα πάνοπλοι αστυνομικοί εισβάλλουν στα κτήρια αυτά που η αλληλεγγύη μετέτρεψε σε χώρους αυτοοργανωμένης ζωής, και συλλαμβάνει τους ανθρώπους, τους στοιβάζει σε κλούβες και τους μεταφέρει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου προορίζονται να μείνουν έγκλειστοι, πίσω από συρματοπλέγματα, σε άθλιες συνθήκες και όπου συχνά παραμονεύει ο θάνατος. Πρόσφατα η Ταριγέ Φαρίκ από το Αφγανιστάν έχασε τη ζωή της στο στρατόπεδο της Μόριας, κυκλωμένη από τις φλόγες και ένα μωρό που κοιμόταν σε χαρτόκουτο σκοτώθηκε κάτω από τις ρόδες ενός φορτηγού. Τα προσφυγόπουλα που ζούσαν στις καταλήψεις απομακρύνονται βίαια από τα σχολεία όπου φοιτούσαν, τα παιχνίδια τους πετιούνται στα σκουπίδια από την αστυνομία και τους υπαλλήλους του Δήμου, οι γυναίκες και οι άντρες που ζούσαν εκεί ξεριζώνονται για μια ακόμα φορά, για να γίνουν αόρατοι.

Στο στόχαστρο του κράτους βρίσκονται οι αναρχικές πολιτικές και στεγαστικές καταλήψεις, όπου ζουν και μεγαλώνουν άνθρωποι συλλογικά, κόντρα στη νόρμα της ιδιοκτησίας και τον εξοντωτικό για τους φτωχούς εκβιασμό των ενοικίων. Χώροι που φιλοξενούν συλλογικότητες και συνελεύσεις και λειτουργούν ανταγωνιστικά απέναντι στον κόσμο της κυριαρχίας, χώροι απ’ όπου γεννιούνται εγχειρήματα αλληλεγγύης και κοινωνικής παρέμβασης, ενάντια στη διαμεσολάβηση και την παραίτηση. Γι’ αυτό το λόγο έχουν δεχτεί αλλεπάλληλες εμπρηστικές και δολοφονικές επιθέσεις από φασιστικές παρακρατικές συμμορίες με την κάλυψη της αστυνομίας και γι’ αυτό το λόγο το κράτος θέλει να τις εξαλείψει.

Αυτή τη στιγμή το υπουργείο δημόσιας τάξης έχει εκδώσει τελεσίγραφο να εγκαταλείψουμε τους χώρους μας, με την απειλή ότι θα εισβάλει η αστυνομία, θα συλληφθούμε και θα δικαστούμε. Αλλά εμείς δεν φεύγουμε. Δηλώσαμε ότι μπροστά στην κρατική καταστολή δεν θα υπάρξει καμιά παράδοση και καμιά ανακωχή.

Για έναν τέτοιο χώρο, μία από τις καταλήψεις μας στην Αθήνα, θέλουμε να σας πούμε μια ιστορία: Μια φορά φιλοξενήσαμε μια ιθαγενή συντρόφισσα από την Τσιάπας που ήρθε στην πόλη μας για να μας μιλήσει για τους αγώνες των γυναικών. Και την κοιτούσαμε με μεγάλο σεβασμό αναγνωρίζοντας μέσα σε πόσο σε σκληρές συνθήκες αγωνίζεστε, ενώ εδώ ίσως είναι πιο «εύκολα». Εκείνη όμως, κάποια στιγμή που τρώγαμε μαζί στην κατάληψη, έδειξε να συγκινείται πολύ, και ίσως να στεναχωριέται λίγο για μας. Μας είπε λοιπόν ότι βλέπει πόσο δύσκολο είναι να ζει κανείς σ’ αυτήν την πόλη, αφού εμείς δεν έχουμε γη, δεν έχουμε τίποτα, οι φτωχοί δεν έχουν τίποτα και για να βρούμε το φαγητό που μοιραζόμαστε πρέπει να πάμε να δουλέψουμε για τα αφεντικά. Και δεν υπάρχουν τα αυτόνομα σχολεία, τα εργαστήρια, οι κοινότητες. Και κοίταζε με εκτίμηση το κτήριο αυτό που έχουμε καταλάβει, τις αφίσες στους τοίχους και τους χώρους που έχουμε φτιάξει μαζί και είπε ότι βλέπει πως αυτή είναι η δική μας αυτονομία μέσα σε «τόσο δύσκολες συνθήκες».

Αυτούς τους χώρους δεν τους παραχωρούμε, γιατί εδώ είναι τα δικά μας ορμητήρια, οι δικές μας κοινότητες. Τις υπερασπιζόμαστε, παλεύοντας όχι μόνο τους συγκεκριμένους χώρους αλλά για αυτό που αντιπροσωπεύουν: τη δυνατότητα των ανθρώπων να ζουν χωρίς εξουσία και εκμετάλλευση, τη δυνατότητα μιας κοινωνίας χωρίς πολιτικά και οικονομικά αφεντικά, χωρίς φυλακές, στρατόπεδα και σύνορα. Για το κάνουμε αυτό μένουμε ξάγρυπνες τα βράδια και προετοιμαζόμαστε, ξέροντας ότι την ώρα που χαράζει, κάθε μέρα, μπορεί να έρθουν τα ελικόπτερα και ο αστυνομικός στρατός. Για αυτό το λόγο κάνουμε συνελεύσεις και διαδηλώσεις. Και οργανώνουμε εκδηλώσεις που μιλάμε και συναντιόμαστε με άλλες και άλλους, κάνουμε προτάσεις, γράφουμε και σχεδιάζουμε. Και εμπνεόμαστε από τις ιθαγενείς γυναίκες της Τσιάπας που ορμούν με τα γυμνά τους χέρια στον μεξικανικό στρατό που εισέβαλε στις κοινότητές τους. Από τις γυναίκες της Οαχάκα, από τις μικρές Παλαιστίνιες, από τις γυναίκες Μαπούτσε, από τις γυναίκες στη Ροτζάβα, από όλες τις γυναίκες που γνωρίσαμε στην προηγούμενη συνάντηση, από τις γυναίκες στη Χιλή που αψηφούν τις αστυνομική τρομοκρατία, στη Βραζιλία, στο Εκουαδόρ.

Πρέπει να σας πούμε επίσης ότι στο πλαίσιο αυτής της κατασταλτικής εκστρατείας, ολόκληρες περιοχές βρίσκονται υπό διαρκή αστυνομική κατοχή. Στη γειτονιά των Εξαρχείων, στην Αθήνα, έχουν εγκατασταθεί σε μόνιμη βάση διμοιρίες ΜΑΤ, που τρομοκρατούν τους κατοίκους και επιδίδονται σε σεξιστικές απειλές και επιθέσεις σε κορίτσια και γυναίκες που ζουν και κυκλοφορούν στην περιοχή. Διμοιρίες παρελαύνουν σαν εισβολείς και κατακτητές στους δρόμους, έξω από σπίτια, καφενεία και χώρους αγώνα, μολύνουν τις μέρες και τις νύχτες μας με τον ήχο από τις μπότες και τους ασυρμάτους τους, επιβάλλοντας τη στρατιωτικοποίηση της καθημερινής ζωής. Οι σεξιστικές παρενοχλήσεις είναι μεθοδική πρακτική και εργαλείο εμπέδωσης αυτής της συνθήκης. Στο δρόμο για το σπίτι, τη δουλειά ή το σχολείο, πηγαίνοντας στις συνελεύσεις ή απλά μια βόλτα, επιχειρείται να επιβληθεί μια συνθήκη όπου είμαστε υποχρεωμένες να περνάμε μπροστά από τους ένστολους τραμπούκους να εποπτεύουν τις κινήσεις μας, να σχολιάζουν την εμφάνισή μας, να βρίζουν σεξιστικά, να κινούνται προς το μέρος μας, να παρακολουθούν τις διαδρομές μας, να εκφοβίζουν.

Ταυτόχρονα, επιτίθεται σε όσες και όσους αντιστέκονται στην κρατική καταστολή, χρησιμοποιώντας μεθοδικά τη σεξιστική βία ως μέσο ταπείνωσης και πειθάρχησης. Μια βία που επιδιώκει να τιμωρήσει και να συμμορφώσει γυναίκες που και ως τέτοιες επέλεξαν να εξεγερθούν. Οι σεξιστικές και ομοφοβικές επιθέσεις τους σε βάρος γυναικών και αντρών, συμπεριλαμβάνοντας την πρακτική να γδύνουν συλληφθέντες και να τους ξυλοκοπούν γυμνούς ακόμα και σε δημόσιους χώρους, να προχωρούν σε εικονικούς βιασμούς σε βάρος διαδηλωτών, να επιχειρούν με κάθε τρόπο την προσβολή της αξιοπρέπειας και της σωματικής ακεραιότητας των αγωνιζόμενων είναι εργαλεία στην απόπειρα κυριαρχίας της κρατικής, παρακρατικής, καπιταλιστικής και πατριαρχικής βαρβαρότητας.

Αυτό που ξέρουμε τόσο καιρό, το βλέπουν περισσότεροι: Η πατριαρχική σεξιστική βία δεν είναι ένα φαινόμενο που πηγάζει αυθόρμητα, αλλά προωθείται, ασκείται και νομιμοποιείται θεσμικά. Οι βιασμοί, οι δολοφονίες, η κακοποίηση γυναικών, το trafficking, η δικαίωσή τους από τη δικαστική εξουσία και η ενοχοποίηση των «θυμάτων» είναι κομμάτι του κοινωνικού κανιβαλισμού, κομμάτι της κυριαρχίας και της διαίρεσης του κοινωνικού σώματος. Είναι θεσμική βία πάνω στο κοινωνικό σώμα. Και η θεσμική βία δεν είναι παρεκτροπή της κακής διαχείρισης της εξουσίας. Είναι συστημικό εργαλείο, για την τρομοκράτηση του πληθυσμού, για να μην τολμά κανείς να αντισταθεί. Και βλέπουμε ακόμα και επίσημοι φορείς που θέλουν να μιλάνε για την «έμφυλη βία» σιωπούν για τη βία της αστυνομίας στις αγωνιζόμενες γυναίκες, σιωπούν για τις σεξιστικές πρακτικές πειθάρχησης των γυναικών, σιωπούν για τις σεξιστικές επιθέσεις σε άντρες και γυναίκες διαδηλωτές, που σκοπό έχει να τους εξευτελίσει.
Γι’ αυτό είμαστε εδώ και στεκόμαστε απέναντί τους και σαν γυναίκες που είμαστε, όπως όταν φτιάξαμε δικό μας μπλοκ και παραταχθήκαμε μπροστά τους, με σημαίες στα χέρια και μαντήλια στο πρόσωπο. Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό να καταγγέλλονται και να μην αποκρύβονται αυτές οι πρακτικές της εξουσίας. Και ξέρουμε ότι αυτό δεν φτάνει, η καταγγελία, ότι δεν παλεύουμε για να εξωραϊσουμε και να «εξανθρωπίσουμε» τη βαρβαρότητα, αλλά να την ανατρέψουμε. Όπως γράφετε: Για να είμαστε ελεύθερες και ελεύθεροι αυτό το σύστημα, του οποίου η πατριαρχική έμφυλη βία είναι μέσο αναπαραγωγής , πρέπει να το καταστρέψουμε.

Αλλά για αυτό το λόγο πρέπει να είμαστε τώρα εδώ. Γιατί όλα αυτά που συμβαίνουν έχουν πολλές απαιτήσεις και πολλή δουλειά, και δεν γίνεται να αφήσουμε τους άντρες να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Γιατί κι άλλες φορές όταν μας έχουν κλείσει σε κελιά, εμείς είμαστε που ξεκινάμε το τραγούδι και καμιά φορά συνεννοούμαστε πιο εύκολα για να γράψουμε μια ανακοίνωση. Γιατί όταν διαδηλώνουν τα παιδιά από τις προσφυγικές καταλήψεις και περνούν δίπλα από τις διμοιρίες θέλουμε να τους κρατάμε το χέρι. Και στις πορείες κάποιες από εμάς έχουνε πάρα πολύ δυνατές και όμορφες φωνές και εκείνες ξεκινούν τα συνθήματα, και χωρίς αυτές δεν ξέρουμε πώς θα αντηχούσαν οι δρόμοι. Και γιατί η αστυνομία, που θέλει να φοβόμαστε σαν γυναίκες, να μην είμαστε στις καταλήψεις, τις συνελεύσεις και τις πορείες, δεν θέλουμε να πάρει θάρρος βλέποντας ότι λείπουμε.

Βέβαια, όλα αυτά είναι μια υπερβολή γιατί δεν θα ερχόμασταν όλες, παρά μόνο λίγες. Αλλά είναι κι αυτό, καμιά μας δεν θέλει να αφήσει την άλλη αυτή τη στιγμή.

Γι’ αυτό θέλουμε να ξέρετε ότι φαινομενικά δεν τηρήσαμε μια υπόσχεση και αυτή τη φορά δεν καταφέραμε να έρθουμε εκεί. Αλλά τηρήσαμε τη μεγάλη υπόσχεση που δώσαμε, να παλεύουμε μαζί, να συναντιούνται οι αγώνες μας, ακόμα και όταν δεν βλέπουμε και δεν αγγίζουμε η μία την άλλη. Στέλνουμε τον πιο θερμό μας χαιρετισμό στις γυναίκες ζαπατίστας, σε όλες τις ζαπατιστικές κοινότητες που την Πρωτοχρονιά θα γιορτάσουν 26 χρόνια εξέγερσης και σε όλες τις γυναίκες που αγωνίζονται ενάντια στην κρατική, καπιταλιστική και πατριαρχική βία.

Ομάδα ενάντια στην πατριαρχία – Αναρχική Πολιτική Οργάνωση
28 Δεκέμβρη 2019, Ελλάδα

 

*Το κάλεσμα στη δεύτερη συνάντηση γυανικών που αγωνίζονται εδώ

Πηγή: http://apo.squathost.com/6356-2/

Ενημερωτική εκδήλωση με μέλη της Διεθνιστικής Κομμούνας της Ροζάβα, Κυριακή 27 Οκτώβρη 2019 – 7:30μμ στο Κ*ΒΟΞ

Ενημερωτική εκδήλωση με μέλη της Διεθνιστικής Κομμούνας της Ροζάβα
για τις εξελίξεις στη ΒΑ Συρία, την Τουρκική εισβολή και τον Αγώνα για την υπεράσπιση της Επανάστασης στη Ροζάβα

Κυριακή 27 Οκτώβρη 2019 – 7:30μμ στο Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο ΒΟΞ
Αραχώβης & Θεμιστοκλέους στην πλατεια Εξαρχείων

Διεθνιστική Κομμούνα της Ροζάβα: Μάθε, Υποστήριξε, Οργάνωσε

Internationalist Commune of Rojava

Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη
Μέλος της Διεθνούς Καμπάνιας *#riseup4rojava – smash turkish fascism

 

Ξεκίνησε η επιχείρηση εισβολής των τουρκικών στρατευμάτων στα απελευθερωμένα εδάφη της ΒΑ Συρίας – Ροζάβα

Πριν από λίγες ώρες το φασιστικό τουρκικό κράτος ξεκίνησε την επιχείρηση εισβολής στα απελευθερωμένα εδάφη της Βορειοανατολικής Συρίας.

Τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα επιτέθηκαν στις πόλεις και στα χωριά του Serekaniye και του Gire Spi. Το Qamishlo, το Derik και πολλά άλλα μέρη κατά μήκος των συνόρων βρίσκονται κάτω από τα πυρά του πυροβολικού. Οι δυνάμεις αυτοάμυνας της Δημοκρατικής Ομοσπονδίας της Βορειοανατολικής Συρίας ανταποκρίνονται στις επιθέσεις των ορδών των φασιστών, εκατοντάδες χιλιάδες μαχητές μαζί με τον άμαχο πληθυσμό στο πλευρό τους είναι έτοιμοι να πολεμήσουν μέχρι το τέλος. Η κατάσταση είναι ξεκάθαρη, καλούμε σε παγκόσμια αντίσταση.

Δήλωση της Διεθνιστικής Κομμούνας της Ροζαβα:

ΜέραΧ – Έφτασε η ώρα – Ο πόλεμος ξεκίνησε!

Καλούμε σε δράση, να υπερασπιστούμε τη Ροζάβα.

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αποφάσισαν να πολεμήσουν. Τα στρατεύματα στο έδαφος κυματίζουν τις σημαίες της Τουρκίας και του ισλαμικού κράτους, αλλά η απόφαση της εισβολής δεν πάρθηκε μόνο στην Άγκυρα, αλλά και στα παλάτια της Ουάσινγκτον, της Μόσχας, του Παρισιού και του Βερολίνου.

Από την αρχή, η Επανάσταση στην Ροζάβα ήταν μια διεθνιστική επανάσταση. Μια επανάσταση όχι μόνο για την απελευθέρωση του κουρδικού πληθυσμού στη Συρία, αλλά και της Μέσης Ανατολής από τους αιώνες της αποικιοκρατίας, της καταπίεσης και των δικτατοριών. Και ήταν μια διεθνιστική επανάσταση, επειδή πολλοί διεθνιστές εντάχθηκαν σε αυτή την επανάσταση, στην πρώτη γραμμή εναντίον του Ισλαμικού Κράτους και του τουρκικού φασισμού, βοηθήσαμε στα νοσοκομεία, φυτέψαμε δέντρα και εργαστήκαμε για να οικοδομήσουμε μια δημοκρατική, οικολογική κοινωνία βασισμένη στην απελευθέρωση των γυναικών. Και πολλοί επαναστάτες προσχώρησαν στον αγώνα σε όλο τον κόσμο, επειδή η επανάσταση στη Συρία μας έδειξε σε όλους μας ότι ένας άλλος κόσμος δεν είναι μόνο θεωρητικά εφικτός, αλλά στην πραγματικότητα είναι ενσωματωμένος στην καθημερινή ζωή. Σήμερα ήρθε η στιγμή, να δείξουμε τι χτίσαμε τα τελευταία χρόνια με τη συντροφικότητα και τον διεθνισμό σε όλο τον κόσμο. Σήμερα ήρθε η στιγμή να εφαρμόσουμε ξανά τον διεθνισμό, εφαρμόζοντας την υπεράσπιση της επανάστασης και μέσω αυτού θα υπερασπιστούμε τις ελπίδες, τις επιθυμίες και τα όνειρά μας.

Ακόμη και αν στεκόμαστε εναντίον του δεύτερου μεγαλύτερου στρατού του ΝΑΤΟ, με χιλιάδες ισλαμιστικές συμμορίες για όπλο στα πολυβόλα τους, γνωρίζουμε ότι πίσω από αυτή την επανάσταση υπάρχουν εκατομμύρια επαναστάτες, φίλοι, αδελφές και αδέλφια.

Και μαζί με αυτούς, μαζί με όλους εσάς, θα αυξήσουμε την πολιτική μας διαμαρτυρία στο επίπεδο της πολιτικής αντίστασης, έως ότου σταματήσουν εξαγωγές όπλων στην Τουρκία, μέχρι να ηττηθεί το τουρκικό φασιστικό καθεστώς.

Internationalist Commune of Rojava

μετάφραση: Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη

Αθήνα, Τετάρτη 9 Οκτώβρη 2019

 

Long live the 1st of May – Ζήτω η 1η Μάη !!!

Long live the 1st of May!

Today, the flag of resistance is being uplifted worldwide.

We wish all comrades a successful demonstration & actions.

As riseup4rojava we are today presented on many demos by our participating organizations. Speeches will be made in Italy, Switzerland, France, UK, Belgium, Italy, Germany and Sweden.

Long Live International Solidarity !!!

ΖΗΤΩ Η 1Η ΜΑΗ!!!

Σήμερα η σημαία της Αντίστασης υψώνεται σε όλο τον κόσμο.

Ευχόμαστε σε όλους του συντρόφους επτυχημένες Διαδηλώσεις κ Δράσεις.

Ως riseup4rojava συμμετέχουμε σήμερα σε πολλές εκδηλώσεις μέσω των οργανώσεων που συμμετέχουν στη Διεθνή καμπάνια. Ομιλίες θα γίνουν στην Ιταλία, την Ελβετία, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, το Βέλγιο, την Ιταλία, τη Γερμανία και τη Σουηδία.

Ζήτω η Διεθνής Αλληλεγγύη !!!

Μετάφραση: Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη

Αθήνα, 1η Μάη 2019

Αθήνα: συγκεντρώνουμε τρόφιμα για το Κέντρο Φιλοξενίας των Κούρδων Προσφύγων στο Λαύριο

Κάλεσμα προς όλους (άτομα και συλλογικότητες)

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης συγκεντρώνει τρόφιμα για το Κέντρο Φιλοξενίας των Κούρδων Πολιτικών Προσφύγων στο Λαύριο…

Ρύζι, όσπρια, πλιγούρι, τοματοπολτό, χυμούς φρούτων, αλάτι, πιπέρι, ελαιόλαδο, ηλιέλαιο, γάλα μακράς διάρκειας (που δεν χρειάζεται ψυγείο), μπισκότα, σοκολάτες, μερίδες μαρμελάδα, ζάχαρη, τσάι, κονσέρβες ψαριού, αραβικές πίτες, ελιές σε συσκευασία μακράς διαρκείας.

Όχι ζυμαρικά, Όχι τρόφιμα που χρειάζονται ψυγείο, ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΡΟΥΧΑ

Παραδόσεις μπορούν να γίνονται στα γραφεία του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (Λόντου 6 & Μεσολογγίου, Εξάρχεια, β’ όροφος) την Πέμπτη 9 Μάη και την Πέμπτη 16 Μάη από 8.30μμ έως 10.30μμ

Τα τρόφιμα θα μεταφερθούν στο Λαύριο το Σάββατο 18 Μάη.

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Κούρδους Πολιτικούς Πρόσφυγες Λαυρίου

Ciao (Αντίο) Orso…

“Σύντροφε μας εσύ”

Οι καρδιές μας, πορφυρό υφαντό.
Να σ’ αγκαλιάσει και με τη θέρμη σου να μας θρέψει.
Πρόσφυγες στη δική σου καρδιά,  όλοι εμείς να χωρέσουμε
για να ξαποστάσουμε, για να ανασάνουμε, για να παρηγορηθούμε.
Μας έσωσες όλους.
Μας ξαναγέννησες όλους .
Μονάκριβη πατρίδα μας.

Σύντροφε μας εσύ!

Για τον Όρσο, Lorenzo Orsetti

Ευτοπική Βιβλιοθήκη, Απρίλης 2019

Προβολή ταινίας: οι παπαρούνες πάνω στους τοίχους, Παρασκευή 26/10 – 8μμ – Κατάληψη Τσαμαδού 15, Εξάρχεια

Προβολή της ταινίας: οι παπαρούνες πάνω στους τοίχους του Δημήτρη Αναγνώστη (Αλβανική με ελληνικούς υπότιτλους).

 

Ακολουθεί συζήτηση για το αντάρτικο στην Αλβανία και την άνοδο του κομμουνισμό στην εξουσία

Παρασκευή 26 Οκτώβρη 2018 – 8μμ  στην Κατάληψη Τσαμαδού 15, Εξάρχεια

Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη στη Μεσόγειο

Συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης για τους πυρόπληκτους

Η Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη στη Μεσόγειο την Τετάρτη 25 Ιούλη 2018 από τις 5:30 έως τις 8:30 μ.μ., συγκεντρώνει στο χώρο της Ευτοπικής Βιβλιοθήκης (Θηβών 353, 2ος όροφος, πλησίον σταθμού μετρό Αιγάλεω), είδη πρώτης ανάγκης για τους πληγέντες των καταστροφικών πυρκαγιών στην Αττική.

Μεγάλη Aνάγκη για:

  • Εμφιαλωμένα νερά, χυμούς, τσάι κλπ.
  • Τρόφιμα μακράς διαρκείας (κονσέρβες, φρυγανιές, μπισκότα, γάλα , μακαρόνια , ρύζι, όσπρια κλπ.)
  • Είδη ατομικής υγιεινής (χαρτικά, αφρόλουτρα, σαμπουάν, σφουγγάρια πλυσίματος, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες, σερβιέτες κλπ.)
  • Φάρμακα (γάζες, «Μπεταντίν», παυσίπονα κλπ.)
  • Παιδικά είδη (τροφές, πάνες, μωρομάντηλα, γάλα κλπ.)

Καλούμε συντρόφους, φίλους και όσους θέλουν να συνδράμουν στην προσπάθειά μας.

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ, ΓΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη στη Μεσόγειο

Αθήνα, Ιούλης/Αύγουστος – 2018