Αθήνα: Διαδήλωση για την παγκόσμια ημέρα για το Κομπάνι, Δευτέρα 2 Νοέμβρη – 17:00 (Προπύλαια)

Αθήνα: Διαδηλώνουμε για την Παγκόσμια Ημέρα για το Κομπάνι.
Πορεία Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 17.00 (αυστηρά), Προπύλαια.
Από το Κομπάνι προς όλο τον κόσμο: Ξεσηκωθείτε ενάντια στον Φασισμό
Συμμετέχετε στο κάλεσμα για μια παγκόσμια εβδομάδα διεθνιστικής αλληλεγγύης από 1-8 Νοεμβρίου 2020
Ξεσηκωθείτε για τη Ροζάβα! – Ξεσηκωθείτε ενάντια στον Φασισμό!
Rise Up 4 Rojava! – Rise Up against Fascism!

 

1η Νοεμβρίου 2020- Παγκόσμια ημέρα για το Κομπάνι

Τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2020, διαδηλώνουμε στην Αθήνα στις 17.00 (αυστηρά) στα Προπύλαια.
Με αφορμή την 1η Νοέμβρη, παγκόσμια ημέρα για το Κομπάνι, στηρίζουμε και συμμετέχουμε στο κάλεσμα της καμπάνιας
Rise Up 4 Rojava International & RiseUp4Rojava Greece

για μια εβδομάδα διεθνιστικής αλληλεγγύης, από 1 έως 8 Νοεμβρίου.

Το φθινόπωρο του 2014 το ισλαμικό κράτος επιτέθηκε στην βορειοδυτική πόλη Κομπάνι, η οποία αυτοδιοικούταν δημοκρατικά. Εκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο βγήκε στους δρόμους, για να εκφράσει την αλληλεγγύη του  στην γυναικεία επανάσταση που συντελούταν εκεί καθώς και  στο  εφαρμοσμένο δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης. Όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την ηρωική αντίσταση του YPJ, του YPG και του άμαχου πληθυσμού  και παρόλο που η κατάσταση ήταν αδιέξοδη, οι μαχήτριες και οι μαχητές κατάφεραν τελικά να απελευθερώσουν την πόλη, στις 26 Ιανουαρίου.

Όπως και με  την επανάσταση στη Ροζάβα, όπου πρωτοστάτησαν οι  γυναίκες για να οικοδομηθεί ένα σύστημα  αυτοδιοίκησης που να βασίζεται σε  δημοκρατικές, οικολογικές και απελευθερωτικές  αρχές, έτσι στάθηκαν και πάλι οι γυναίκες στο Κομπάνι, στην πρώτη γραμμή αντίστασης.

Στις 5 Οκτωβρίου του 2014, η θαρραλέα και  άφοβη YPJ μαχήτρια  Arin Mirkan- διοικήτρια για την άμυνα του Κομπάνι, θυσιάστηκε ώστε να σταματήσει η απόπειρα επίθεσης του ISIS, στο λόφο Mishtenur. Η ηρωική και ανιδιοτελής αυτή πράξη της αποτέλεσε ένα σημείο καμπής στον αγώνα  και έγινε σύμβολο αντίστασης. Η πόλη του Κομπάνι έγινε παγκόσμια γνωστή για την αντίστασή της, διότι συνέβαλε στην ήττα του ISIS.

Το τουρκικό κράτος υποστήριζε το ισλαμικό κράτος από την ίδρυσή του και κατά τη διάρκεια της επίθεσης στο Κομπάνι, προπαγάνδιζε ότι η πόλη είχε ήδη πέσει. Αλλά ο λαός του Κομπάνι αγωνίστηκε, νίκησε και ξαναέχτισε την πόλη. Το Κομπάνι όμως συνεχίζεται να βρίσκεται σε κίνδυνο, γιατί αυτό που δεν κατάφερε να κάνει το ισλαμικό κράτος, επιδιώκεται σήμερα από την Τουρκία, με την βοήθεια τζιχαντιστικών ομάδων.

Αρχές του 2018 το τουρκικό κράτος επιτέθηκε στο Αφρίν και κατέλαβε βίαια την πόλη. Στις 9 Οκτωβρίου συνέχισε τις εισβολές στο Gire Spi και στο Sere Kaniye. Από τότε τα κατειλημμένα εδάφη μετατράπηκαν  σε πεδία οπλισμένων , τρομοκρατικών ομάδων με δικά τους εκπαιδευτικά κέντρα, τα οποία  τρομοκρατούν τον πληθυσμό. Εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας διαπράττονται συνεχώς καθώς επίσης πολιτιστικές γενοκτονίες, βίαιη δημογραφική αλλοίωση και εκδίωξη και λαμβάνονται μέτρα εκτουρκισμού. Εγκλήματα όπως δολοφονίες, βιασμοί, γυναικοκτονίες, ληστείες, καταστροφές γης, ξερίζωση δέντρων και εμπρησμοί αγροτικών εκτάσεων έχουν γίνει καθημερινότητα στις περιοχές.

Η Τουρκία απειλεί και με άλλες επιθέσεις στη Βορειοανατολική Συρία, και το Κομπάνι είναι στο στόχαστρο.

Στις 23 Ιουνίου του 2020 δολοφονήθηκαν από τουρκικούς κηφήνες, τρεις ακτιβίστριες που συμμετείχαν στο γυναικείο κίνημα Kongra Star. Αυτή η επίθεση στις υπερασπίστριες των  γυναικείων δικαιωμάτων είναι μία επίθεση στη κοινωνία, στο γυναικείο κίνημα και στο δημοκρατικό σύστημα στη Ροζάβα. Με αυτήν την επίθεση η Τουρκία εκδικείται την ήττα του ισλαμικού κράτους, στο Κομπάνι.

Στις 25 Σεπτεμβρίου του 2020 συνελήφθησαν περισσότερα από 20 μέλη του HDP και κατηγορήθηκαν για τρομοκρατία και προπαγάνδα, επειδή είχαν καλέσει το 2014, για παγκόσμια κινητοποίηση για το Κομπάνι.

Αυτό όμως δεν θα μας σταματήσει. Το πνεύμα της αντίστασης των δολοφονημένων μας συντροφισσών μας ενδυναμώνει ως γυναίκες αγωνίστριες. Θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε, έτσι όπως κάναμε και στο Κομπάνι. Γιατί αντίσταση σημαίνει Ζωή. Λέμε «Όχι στην κατοχή και στη γενοκτονία! Θα υπερασπιστούμε τη Ζωή!».

Οφείλουμε και σήμερα όπως και τότε να εξεγερθούμε για το Κομπάνι. Έτσι όπως τότε που οι μαχήτριες νίκησαν το ισλαμικό κράτος και προστάτευσαν την ανθρωπότητα από αυτό, έτσι οφείλουν και τώρα οι γυναίκες και οι κοινωνίες να υπερασπιστούν το Κομπάνι.

Με αφορμή την 1η Νοέμβρη, της παγκόσμιας ημέρας για το Κομπάνι, καλούμε για δράση και αλληλεγγύη. Ακολουθούμε το κάλεσμα της καμπάνιας RiseUp4Rojava για την εβδομάδα δράσης, από 1 έως 8 Νοεμβρίου και καλούμε όλους και όλες να συμμετέχουν με ποικίλες δράσεις.

Το να υπερασπιστούμε το Κομπάνι, σημαίνει να υπερασπιστούμε  τη Ζωή!

Jin – Jiyan – Azadi * Γυναίκα – Ζωή – Ελευθερία

WOMED DEFEND ROJAVA – ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΘΗΝΑΣ

Παγκόσμια εβδομάδα Διεθνιστικής Αλληλεγγύης στη Ροζάβα

Από το Κομπάνι προς όλο τον κόσμο: Ξεσηκωθείτε ενάντια στον Φασισμό

Συμμετέχετε στο κάλεσμα για μια παγκόσμια εβδομάδα διεθνιστικής αλληλεγγύης από 1-8 Νοεμβρίου 2020

Η Παγκόσμια ημέρα για το Κομπάνι και η επανάσταση στη Ροζάβα

Τη 1η Νοεμβρίου του 2014, εκατομμύρια άνθρωποι παγκόσμια κατέβηκαν στον δρόμο για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στην ηρωική αντίσταση στο Κομπάνι. Εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες, νέοι/ες και ηλικιωμένοι/ες, προοδευτικοί άνθρωποι με διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις, ενωμένοι αλλά και διαφορετικοί, στάθηκαν αποφασιστικά στο πλευρό των ανθρώπων της Ροζάβα και έδειξαν την υποστήριξη τους στον αγώνα ενάντια στην βαρβαρότητα και τον θάνατο που έσπερναν οι συμμορίες του Ισλαμικού κράτους. Όλος ο κόσμος με κομμένη την ανάσα παρακολούθησε τις αγωνίστριες και τους αγωνιστές των Μονάδων Προστασίας των Γυναικών και των Ανθρώπων, YPJ και YPG, να παίρνουν θέση απέναντι στο σκοτάδι και να υπερασπίζονται την ανθρώπινη ύπαρξη σε κάθε σπίτι και σε κάθε δρόμο του Κομπάνι.

Με την επανάσταση στο Κομπάνι, που έμελλε να αποτελέσει την αρχή του τέλους του αυτοανακηρυχθέντος χαλιφάτου, άρχισε να γεννιέται ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης αντίστασης και κοινών αγώνων, το οποίο πλέον οργανώνετε και υπάρχει σε κάθε γωνιά της γης χωρίς να γνωρίζει σύνορα και που υπερασπίζεται την ελπίδα. Η επανάσταση στην Ροζάβα αποτέλεσε ελπίδα και έμπνευση για ανθρώπους και αγώνες σε παγκόσμιο επίπεδο, γιατί τότε όπως και τώρα, στην Ροζάβα δεν υπερασπίζονται απλά την γη, τις πόλεις και τα χωριά. Με την Αυτόνομη Αυτοδιοίκηση, οι κοινωνίες τις βόρειας Συρίας δημιούργησαν ένα απτό παράδειγμα ενός ελεύθερου και δημοκρατικού μέλλοντος για την Μέση Ανατολή, πέρα από τον τοπικό δεσποτισμό και την ξένη κυριαρχία. Βασισμένοι στην ισότητα της συνύπαρξης όλων των πληθυσμών, την απελευθέρωση των γυναικών, έναν τρόπο ζωής που σέβεται το περιβάλλον και τις καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων και μια πρωτόγνωρη μορφή ριζοσπαστικής δημοκρατίας, ανθίζει ένα διαφορετικό σύστημα για να δώσει λύσεις στα προβλήματα της βόρειας Συρίας έχοντας απέναντι του το χάος, την καταστροφή και τον πόνο του πολέμου.

Μέσα από αυτές τις ριζοσπαστικές προσεγγίσεις και λύσεις στα υπάρχοντα κοινωνικά ζητήματα, η επανάσταση στη Ροζάβα ήδη ακτινοβολεί πέρα από τα σύνορα της Μέσης Ανατολής. Σε μια εποχή που οι άνθρωπο σε όλο τον κόσμο αναζητούν νέες λύσεις και έναν τρόπο να ξεφύγουν από την άβυσσο στην οποία το καπιταλιστικό σύστημα έχει ρίξει την ανθρωπότητα, οι άνθρωποι της βορειοανατολικής Συρίας προσφέρουν πρακτικές απαντήσεις στα μεγαλύτερα ερωτήματα αυτής της εποχής.

Είτε ενάντια στις γυναικοκτονίες και την βία κατά των γυναικών, είτε για να σταματήσει η συνεχής καταστροφή και η απεριόριστη λεηλασία του φυσικού κόσμου, ενάντια στις κρατικές δολοφονίες και την ρατσιστική αστυνομική βαρβαρότητα και για να δοθεί ένα τέλος στην άρση φασιστικών πεποιθήσεων – σε όλο τον κόσμο εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι κατεβαίνουν στους δρόμους για να εκφράσουν την οργή τους. Από άκρη σε άκρη, η αντίσταση δρα ενάντια σε ένα σύστημα που πρέπει να σταματήσει να κρατά την ανθρωπότητα και την φύση υπό τον ζυγό του. Η επανάσταση στην Ροζάβα/Βόρεια Συρία αποκτά την πραγματική της σημασία μέσα από αυτό ακριβώς το περιεχόμενο. Παρ’ όλες τις δυσκολίες και τις τα εμπόδια, κατά την διάρκεια του πολέμου και την πανδημίας του Covid-19, οι άνθρωποι εκεί χτίζουν την δική τους διαφορετική καθημερινότητα αποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Μια ζωή μακριά από την κρατική καταπίεση και την καπιταλιστική εκμετάλλευση με βάση την αυτο-οργάνωση και την ελευθερία γίνεται πραγματικότητα μέρα με τη μέρα. Επομένως, η επανάσταση στη Ροζάβα στην βόρεια Συρία πραγματώνει την ελπίδα μιας αξιοπρεπής, δίκαιης και ελεύθερης ζωής στον 21ο αιώνα.

Κουρδιστάν -Πόλεμος και Αντίσταση 

 Η κοινωνική αυτοδιαχείρηση είναι ένα αγκάθι στην πλευρά αυτών που κυβερνούν την περιοχή και τις πολεμικές δυνάμεις που προσπαθούν να αναδιαμορφώσουν την Μέση Ανατολή σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Με ένα εμπάργκο από όλες τις πλευρές, πολιτικούς και διπλωματικούς αποκλεισμούς και ένα μεγάλο φάσμα ψυχολογικού πολέμου γίνετε μια εσκεμμένη προσπάθεια ώστε να βυθίσουν τα απελευθερωμένα μας εδάφη και το κίνημα στην κρίση και να του στερήσουν την αυτονομία του. Το φασιστικό τουρκικό κράτος, κάτω από την διεύθυνση του δικτάτορα Ερντογάν, επιτίθεται στην επανάσταση στο Κουρδιστάν, είτε στην Τουρκία, την Συρία ή το Ιράκ με ορμή και βαρβαρότητα. Από το 2016, ο τουρκικός στρατός κατοχής μαζί με τους Ισλαμιστές συμμάχους του, έχει εισβάλει επανειλημμένα στα απελευθερωμένα μας εδάφη και έχει κατακτήσει μεγάλες εκτάσεις της βόρειας Συρίας από το Αφρίν ως το Σερεκάνιγιε. Όμως οι επιθέσεις του τούρκικου φασισμού δεν περιορίζονται στην βόρεια Συρία. Το καθεστώς της Άγκυρας χτύπα οπουδήποτε κάποιος/α προσπαθεί να ζήσει ελεύθερος/η.

Επίσης, στο βόρειο Ιράκ (νότιο Κουρδιστάν), οι Τούρκοι κατακτητές προσπαθούν να κερδίσουν έδαφος εδώ και χρόνια και έτσι ξεκίνησαν φέτος τον Ιούνιο μια μεγάλου εύρους επίθεση ενάντια στην περιοχή του Χαφτανίν. Οι αντάρτικες μονάδες του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, PKK, έχουν αντισταθεί ενάντια στους εισβολείς για να υπερασπιστούν τις περιοχές του νότιου Κουρδιστάν. Ο αυτο-οργανωμένος προσφυγικός καταυλισμός του Μαχμούρ στο νότιο Ιράκ και τα βουνά του Σένγκαλ, όπου οι Γιεζίντι έχουν πάρει τις ζωές τους στα χέρια τους από την στιγμή της απελευθέρωσης τους από το Ισλαμικό κράτος και έχουν καθιερώσει την αυτο-διαχείριση βασισμένη στο σχέδιο βορειοανατολικής Συρίας, αποτελούν στόχο εναέριων επιθέσεων σχεδόν κάθε εβδομάδα. Ο στόχος του φασιστικού Τούρκικου κράτους δεν είναι η διεκδίκηση μιας περιοχής αλλά η διάλυση της επανάστασης και η καταστροφή οποιασδήποτε ελπίδας για ελευθερία.

Ο τούρκικος φασισμός είναι παγκόσμια απειλή – πρέπει να αντιμετωπισθεί παγκόσμια

Ο πόλεμος κατοχής που έχουν εξαπολύσει ενάντια στους ανθρώπους της περιοχής κάτω από την υποκριτική ταμπέλα του “πολέμου ενάντια στη τρομοκρατία” θα ήταν αδιανόητος χωρίς της πολιτική, οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη των συνεργατών τους , του ΝΑΤΟ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Χωρίς την εξωτερική τους υποστήριξη, τα δισεκατομμύρια οικονομικής υποστήριξης που λαμβάνουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς τα συστήματα όπλων της Γερμανίας. Ιταλίας, Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων χωρών και χωρίς την πολιτική νομιμοποίηση που ο τουρκικός φασισμός λαμβάνει από τους συμμάχους του , αυτό το καθεστώς θα είχε πέσει εδώ και καιρό. Στην Τουρκία, το Κουρδιστάν, την Συρία, το Ιράκ, την Λιβύη, την ανατολική Μεσόγειο και παντού όλα φτιάχνουν την ίδια εικόνα: Το φασιστικό σύστημα, το οποίο όχι μόνο κρατάει αιχμάλωτους τους Κούρδους και τους ανθρώπους της Τουρκίας και που έχει καταφέρει σταδιακά να αποτελέσει απειλή για όλη την περιοχή, κρατιέται ζωντανό από την παγκόσμια υποστήριξη και για αυτό τον λόγο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί διεθνιστικά.

Οι υποστηρικτές του πολέμου ενάντια στην επανάσταση, αυτοί που πλουτίζουν με τα μακελειά και τις φρικαλεότητες και αυτοί που νομιμοποιούν τις εφόδους κάθονται στην ασφάλεια των μετόπισθεν και πλουτίζουν από τις δολοφονίες. Ήρθε η ώρα να υποδείξουμε τους υπεύθυνους και να τους φέρουμε μπροστά στις ευθύνες τους.

Σε όλο τον κόσμο, για ένα καλύτερο μέλλον: Εξέγερση ενάντια στον φασισμό

Πλέον δεν θα παρατηρούμε παθητικά καθώς αυτοί θα καταστέλλουν την ελπίδα μας και καλούμε σε μια βδομάδα διεθνής αντίστασης από 1-8 Νοεμβρίου. Γνωρίζουμε ότι ο αγώνας ενάντια στον φασισμό για έναν άλλο κόσμο μπορεί να κερδηθεί μονάχα μέσα από κοινούς αγώνες .

Ας εκφράσουμε όλοι μαζί την αλληλεγγύη μας με τους/ις μαχόμενους/ες στη Ροζάβα και ας κατεβούμε στους δρόμους την 1η Νοεμβρίου για την παγκόσμια ήμερα για το Κομπάνι.

Από τις 2 έως τις 5 Νοεμβρίου ας αναδείξουμε τους κοινούς μας αγώνες και στόχους που μας ενώνουν, μας κινητοποιούν παγκόσμια και που μας ενδυναμώνουν παρά τις διαφορές μας.

Από τις 6-8, ας ενοχλήσουμε – μπλοκάρουμε – καταλάβουμε με έναν αποκεντρωμένο τρόπο τα σημεία της διεθνούς συνεργασίας και υποστήριξης του Τούρκικου κράτους.

Καλούμε, λοιπόν, σε μια βδομάδα αλληλεγγύης, μια εβδομάδα ενδυνάμωσης του αντιφασιστικού αγώνα παγκοσμίως, μια εβδομάδα αντίστασης κατά του φασιστικού καθεστώτος, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και του πολεμικού ολέθρου των ζωών μας.

Ξεσηκωθείτε για τη Ροζάβα! – Ξεσηκωθείτε ενάντια στον Φασισμό!
Rise Up 4 Rojava! – Rise Up against Fascism!

ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ: οι ζαπατίστας θα διατρέξουν τις πέντε ηπείρους

EZLN: «Θα ταξιδέψουμε για να βρούμε αυτό που μας κάνει ίσους, παρά τη λήθη, ζούμε».

Ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός των Ζαπατίστας (EZLN) ανακοίνωσε ότι τον Απρίλιο του 2021 αρκετές από τις διαφορετικές αντιπροσωπείες τους θα ταξιδέψουν στην Ευρώπη, «επιδιώκοντας όχι διαφορά, όχι υπεροχή, ούτε προσβολή, πολύ λιγότερο επιδιώκοντας συγνώμη και οίκτο. Θα πάμε να βρούμε αυτό που μας κάνει ίσους».

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ-ΓΕΝΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ.

ΜΕΞΙΚΟ.

Έκτο μέρος: ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ ΜΕΣΟΠΕΛΑΓΑ

5 Οκτωβρίου 2020.

Προς το Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο-Ιθαγενικό Συμβούλιο Διακυβέρνησης

Προς την Εγχώρια και Διεθνή Έκτη

Προς τα Δίκτυα Αντίστασης και Εξέγερσης

Προς τους έντιμους ανθρώπους που αντιστέκονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη

Αδελφές, αδελφοί, αδελφοίες

Συντρόφισσες, σύντροφοι και συντροφόισσες

Εμείς οι ζαπατίστας, αυτόχθονες λαοί μάγια, σας χαιρετούμε και μοιραζόμαστε μαζί σας αυτό που υπάρχει στη συλλογική μας σκέψη, σύμφωνα με αυτό που βλέπουμε, ακούμε και αισθανόμαστε.

Πρώτο: – Βλέπουμε και ακούμε έναν κόσμο άρρωστο στην κοινωνική του ζωή, κατακερματισμένο σε εκατομμύρια ανθρώπους, αποξενωμένους μεταξύ τους, απορροφημένους στην προσπάθεια τους για ατομική επιβίωση, ενωμένους όμως κάτω από τον ζυγό της καταπίεσης από ένα σύστημα που είναι διατεθειμένο να κάνει τα πάντα προκειμένου να ικανοποιήσει τη δίψα του για κέρδη, ακόμα κι όταν ο δρόμος του αντιστρατεύεται την ίδια την ύπαρξη του πλανήτη Γη.

Η παρέκκλιση του συστήματος και η  ηλίθια υπεράσπιση  της «προόδου» και της «νεωτερικότητας» συντρίβεται πάνω σε μια εγκληματική πραγματικότητα: τις γυναικοκτονίες. Η δολοφονία γυναικών δεν έχει ούτε χρώμα ούτε εθνικότητα, είναι παγκόσμια. Αν είναι παράλογο και εξωφρενικό κάποιος ή κάποια να διώκεται, να εξαφανίζεται, να δολοφονείται για το χρώμα του δέρματος, τη φυλή, την κουλτούρα ή τα πιστεύω του, είναι αδύνατο να χωρέσει ανθρώπινος νους ότι το να είσαι γυναίκα ισοδυναμεί με καταδίκη σε κοινωνικό αποκλεισμό και θάνατο.

Έχοντας μια αναμενόμενη κλιμάκωση (παρενόχληση, σωματική βία, ακρωτηριασμός και δολοφονία), με την εγγύηση μιας δομικής ατιμωρησίας («το άξιζε», «είχε τατουάζ», «τί έκανε σε εκείνο το μέρος τέτοια ώρα;», «με αυτά τα ρούχα τί περίμενε;»), οι δολοφονίες γυναικών δεν έχουν καμία λογική πέραν της εγκληματικής λογικής του συστήματος. Γυναίκες από διαφορετικές γεωγραφίες, κοινωνικά στρώματα, φυλές και ηλικίες που κυμαίνονται από την παιδική μέχρι τα γηρατειά, η μόνη σταθερά είναι το φύλο. Το σύστημα είναι ανίκανο να εξηγήσει γιατί οι γυναικοκτονίες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την «ανάπτυξη» και την «πρόοδό» του. Στην εξοργιστική στατιστική των θανάτων, όσο πιο «ανεπτυγμένη» είναι μια κοινωνία, τόσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των θυμάτων σε αυτό τον πραγματικό έμφυλο πόλεμο.

Ο «πολιτισμός» μοιάζει να λέει σε μας τους αυτόχθονες λαούς: «η απόδειξη για την υπανάπτυξή σας βρίσκεται στα χαμηλά ποσοστά γυναικοκτονιών. Ορίστε, εδώ είναι για σας μεγαπρογράμματα,  θερμοηλεκτρικοί σταθμοί παραγωγής ενέργειας, ορυχεία, φράγματα, εμπορικά κέντρα, καταστήματα ηλεκτρικών ειδών – ακόμα και τηλεοπτικά κανάλια. Πάρτε τα και μάθετε να καταναλώνετε, γίνετε σαν εμάς. Για να ξεπληρώσετε όμως το χρέος αυτής της βοήθειας για πρόοδο που σας προσφέρουμε, δε φτάνουν η γη, τα νερά, οι κουλτούρες, οι αξιοπρέπειές σας. Πρέπει να συμπεριλάβετε και τη ζωή των γυναικών».

Δεύτερο: – Βλέπουμε και ακούμε τη θανάσιμα πληγωμένη φύση, που στο ψυχορράγημά της προειδοποιεί την ανθρωπότητα ότι τα χειρότερα έπονται. Κάθε «φυσική» καταστροφή προαναγγέλλει την επόμενη και συνειδητά αποσιωπείται ότι είναι οι ενέργειες ενός ανθρώπινου συστήματος που τις προκαλούν.

Ο θάνατος και η καταστροφή δεν είναι πλέον κάτι μακρινό, δεν περιορίζεται από σύνορα, δεν σέβεται τελωνεία και διεθνείς συμβάσεις. Η καταστροφή σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου, επηρεάζει ολόκληρο τον πλανήτη.

Τρίτο: – Βλέπουμε και ακούμε τους ισχυρούς να αναδιπλώνονται και να καταφεύγουν στα λεγόμενα Εθνικά Κράτη και στα τείχη τους. Και σε αυτό το απίθανο άλμα προς τα πίσω, αναβιώνουν φασιστικοί εθνικισμοί, γελοίοι σωβινισμοί και μια εκκωφαντική φλυαρία. Είχαμε προειδοποιήσει για τους επερχόμενους πολέμους, αυτούς που τρέφονται από κάλπικες, κενές και ψεύτικες ιστορίες που αναγορεύουν εθνότητες και φυλές σε «ανωτερότητες» που θα επιβληθούν με θάνατο και καταστροφή. Οι διαμάχες μεταξύ των διαχειριστών και των επίδοξων διαδόχων τους στις διάφορες χώρες αποκρύπτουν το γεγονός ότι ο αφέντης, ο ηγεμόνας, ο δυνάστης, είναι παντού ο ίδιος και δεν έχει άλλη εθνικότητα από το χρήμα. Στο μεταξύ, οι διεθνείς οργανισμοί αποδυναμώνονται και καταλήγουν να είναι απλώς ονόματα, όπως τα εκθέματα του μουσείου… ή ούτε καν αυτό.

Στο σκοτάδι και τη σύγχυση που προηγούνται αυτών των πολέμων, ακούμε και βλέπουμε την επίθεση, την πολιορκία και τις διώξεις ενάντια σε κάθε ίχνος δημιουργικότητας, ευφυίας και λογικής. Απέναντι στην κριτική σκέψη, οι ισχυροί απαιτούν, αξιώνουν και επιβάλλουν τους φανατισμούς τους. Ο θάνατος που σπέρνουν, καλλιεργούν και θερίζουν δεν είναι μόνο φυσικός, αλλά περιλαμβάνει την εξόντωση της ίδιας της οικουμενικότητας της ανθρωπότητας  -την νοημοσύνη-, της εξέλιξης και των επιτευγμάτων της. Αναβιώνουν ή δημιουργούνται νέα αποκρυφιστικά, κοσμικά ή μη, ρεύματα, μεταμφιεσμένα σε κουλτουριάρικες μόδες ή σε ψευδοεπιστήμες, ενώ επιχειρείται η καθυπόταξη των τεχνών και των επιστημών σε πολιτικά συμφέροντα.

Τέταρτο: – Η πανδημία του Covid 19 έδειξε όχι μόνο την τρωτότητα του ανθρώπου, αλλά και την απληστία και τη βλακεία των διαφόρων εθνικών κυβερνήσεων και των υποτιθέμενων αντιπολιτεύσεών τους. Αγνόησαν τα πλέον στοιχειώδη μέτρα κοινής λογικής, ποντάροντας διαρκώς στη μικρή διάρκεια της πανδημίας. Καθώς η προέλαση της πανδημίας αποκτούσε όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις, τα νούμερα άρχισαν να αντικαθιστούν τις τραγωδίες. Ο θάνατος έτσι μετατράπηκε σε αριθμούς που χάνονται καθημερινά ανάμεσα σε σκάνδαλα και δηλώσεις. Ένας ανατριχιαστικός διαγ(κ)ωνισμός μεταξύ γελοίων εθνικισμών, όπου ο μέσος όρος των χτυπημάτων και των τερμάτων καθορίζει το ποια ομάδα, ή Έθνος, είναι καλύτερο ή χειρότερο.

Όπως περιγράφεται λεπτομερώς σε κάποιο από τα προηγούμενα κείμενα, στο ζαπατισμό επιλέξαμε την πρόληψη και την εφαρμογή υγειονομικών μέτρων τα οποία μας συνέστησαν επιστήμονες που μας καθοδήγησαν και μας πρόσφεραν, χωρίς δισταγμό, τη βοήθειά τους. Οι ζαπατιστικοί λαοί τούς ευχαριστούμε και θέλουμε να το εκφράσουμε. Ύστερα από 6 μήνες εφαρμογής αυτών των μέτρων (μάσκες ή το αντίστοιχό τους, απόσταση μεταξύ των ατόμων, διακοπή της επαφής με αστικές περιοχές, καραντίνα 15 ημερών για όσους και όσες μπορεί να είχαν έρθει σε επαφή με κρούσματα, συχνό πλύσιμο με σαπούνι και νερό), θρηνούμε το θάνατο 3 συντρόφων που είχαν άμεση επαφή με κρούσματα και παρουσίασαν 2 ή περισσότερα συμπτώματα που σχετίζονται με τον Covid 19.

Άλλοι 8 σύντροφοι και μια συντρόφισσα, που πέθαναν το διάστημα αυτό, είχαν παρουσιάσει μόνο ένα από τα συμπτώματα. Καθώς δεν διαθέτουμε τεστ, υποθέτουμε ότι το σύνολο των 12 συντρόφων και συντροφισσών πέθαναν από το λεγόμενο Κορωνοιό (η συμβουλή των επιστημόνων ήταν να θεωρούμε κάθε αναπνευστική δυσκολία ως σύμπτωμα του Covid 19). Γι’ αυτές τις 12 απουσίες υπεύθυνοι είμαστε εμείς. Δεν ευθύνεται ούτε ο 4ος Μετασχηματισμός[i], ούτε η αντιπολίτευση, ούτε οι νεοφιλελεύθεροι, ούτε οι νεοσυντηρητικοί, ούτε οι chairos[ii] ούτε οι fifís[iii], ούτε οι συνομωσίες, ούτε οι δολοπλοκίες. Πιστεύουμε πως έπρεπε να είχαμε ενισχύσει στο έπακρο τα προληπτικά μέτρα.

Σήμερα, με την απουσία αυτών των 12 συντρόφων να μας βαραίνει, βελτιώνουμε τα μέτρα πρόληψης σε όλες τις κοινότητες με τη βοήθεια μη κυβερνητικών οργανώσεων και επιστημόνων που, είτε ατομικά είτε συλλογικά, μας καθοδηγούν ώστε να αντιμετωπίσουμε με μεγαλύτερο σθένος μια  πιθανή επανεμφάνιση της νόσου. Δεκάδες χιλιάδες μάσκες (χαμηλού κόστους, σχεδιασμένες ειδικά για να αποτραπεί η μόλυνση ατόμων από πιθανό φορέα του ιού, επαναχρησιμοποιήσιμες και προσαρμοσμένες στις συγκεκριμένες συνθήκες) έχουν διανεμηθεί σε όλες τις κοινότητες. Δεκάδες χιλιάδες επιπλέον κατασκευάζονται στα ραφεία  των ανταρτών και των ανταρτισσών και στα χωριά. Η μαζική χρήση μασκών, η καραντίνα δύο εβδομάδων για όσους ενδέχεται να έχουν μολυνθεί, η απόσταση, το συνεχές πλύσιμο των χεριών και του προσώπου με σαπούνι και νερό και η αποφυγή όσο το δυνατόν περισσότερο των μετακινήσεων προς τις πόλεις, είναι μέτρα τα οποία συστήνουμε ακόμα και στους αδελφούς και τις αδελφές μας που δεν είναι ζαπατίστας, στους αδελφούς και τις αδελφές μας που είναι κομματικοί. Για να μπορέσουμε έτσι περιορίσουμε την εξάπλωση της νόσου και να διατηρήσουμε την κοινοτική ζωή.

Οι λεπτομέρειες σχετικά με τη στρατηγική μας θα αναλυθούν εν ευθέτω χρόνω. Προς το παρόν, με τη ζωή να πάλλεται στα σώματά μας, σας λέμε ότι, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μας (οι οποίες μπορεί να είναι και λανθασμένες), η συλλογική αντιμετώπιση της απειλής ως πρόβλημα της κοινότητας και όχι ως ατομικό πρόβλημα αλλά και το γεγονός ότι οι προσπάθειές μας επικεντρώθηκαν κυρίως στην πρόληψη, μας επιτρέπει να πούμε ως ζαπατιστικοί λαοί:  είμαστε εδώ, αντιστεκόμαστε, ζούμε, αγωνιζόμαστε.

Σήμερα, σε όλο τον κόσμο, το μεγάλο κεφάλαιο επιχειρεί να ξαναβγάλει έξω στους δρόμους τους ανθρώπους για να αναλάβουν ξανά το ρόλο τους ως καταναλωτές. Γιατί μόνο τα προβλήματα της Αγοράς τους ανησυχούν: το τέλμα στην κατανάλωση εμπορευμάτων.

Πρέπει να ξαναβγούμε στους δρόμους, ναι, αλλά για να αγωνιστούμε. Γιατί, όπως έχουμε πει και παλιότερα, η ζωή, ο αγώνας για τη ζωή, δεν είναι ατομικό ζήτημα αλλά συλλογικό. Τώρα διαπιστώνουμε ότι δεν είναι καν εθνικό, είναι παγκόσμιο.

***

Πολλά έχουμε δει και έχουμε ακούσει για όλα αυτά. Και πολύ τα έχουμε σκεφτεί. Αλλά όχι μόνο…

Πέμπτο: – Ακούμε και βλέπουμε τις αντιστάσεις και τις εξεγέρσεις που, ακόμα κι αν σίγησαν ή ξεχάστηκαν, παραμένουν καθοριστικά ίχνη μιας ανθρωπότητας που αρνείται να ακολουθήσει το σύστημα στο βιαστικό του βηματισμό προς την κατάρρευση, αρνείται να ακολουθήσει το μοιραίο τρένο της προόδου που προχωρά, μεγαλοπρεπές και αψεγάδιαστο, προς το γκρεμό, με τον μηχανοδηγό να ξεχνά ότι δεν είναι παρά ένας ακόμα υπάλληλος και να πιστεύει, αφελώς, ότι αυτός αποφασίζει για την πορεία, ενώ το μόνο που κάνει είναι να προχωρά εγκλωβισμένος στις ράγες που οδηγούν στην άβυσσο.

Αντιστάσεις και εξεγέρσεις που, χωρίς να λησμονούν τα δάκρυα γι’ αυτές και αυτούς που λείπουν, αγωνίζονται με πείσμα για ό,τι πιο ανατρεπτικό  -ποιος να το λεγε- υπάρχει σε αυτούς τους κόσμους, τους χωρισμένους σε νεοφιλελεύθερους και νεοσυντηρητικούς: για τη ζωή.

Αντιστάσεις και εξεγέρσεις που αντιλαμβάνονται, η καθεμιά σύμφωνα με τον τρόπο, το χρόνο και τη γεωγραφία της, ότι οι λύσεις δεν βρίσκονται στην πίστη στις εθνικές κυβερνήσεις, δεν γεννιούνται προστατευμένες από σύνορα ούτε φορούν διαφορετικές σημαίες και γλώσσες.

Αντιστάσεις και εξεγέρσεις που μαθαίνουν σε μας τους, τις, τουις ζαπατίστας ότι οι λύσεις βρίσκονται κάτω, στα υπόγεια και στις γωνιές του κόσμου. Όχι στα κυβερνητικά ανάκτορα, ούτε στα γραφεία των μεγάλων επιχειρήσεων.

Αντιστάσεις και εξεγέρσεις που μας δείχνουν ότι, αν οι από πάνω γκρεμίζουν τις γέφυρες και κλείνουν τα σύνορα, μένει να διασχίσουμε τους ποταμούς και τις θάλασσες για να συναντηθούμε. Ότι η θεραπεία, αν υπάρχει, είναι παγκόσμια, και έχει το χρώμα της γης, της εργασίας που ζει και πεθαίνει στους δρόμους και στις γειτονιές, στις θάλασσες και στους ουρανούς, στα βουνά και στα έγκατά της. Και, όπως το καλαμπόκι των ιθαγενών, έχει πολλά χρώματα, αποχρώσεις και ήχους.

***

Βλέπουμε και ακούμε όλα αυτά, κι άλλα τόσα. Βλέπουμε και ακούμε τους εαυτούς μας ως αυτό που είμαστε: ένα νούμερο που δεν μετράει. Γιατί η ζωή δεν έχει καμία σημασία, δεν πουλά, δεν αποτελεί είδηση, δεν περιλαμβάνεται στις στατιστικές, δεν ανταγωνίζεται στις δημοσκοπήσεις, δεν αξιολογείται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν αντιπροσωπεύει κανένα πολιτικό κεφάλαιο, κομματική σημαία ή μοντέρνο σκάνδαλο. Ποιος νοιάζεται αν μια μικρή, πολύ μικρή ομάδα αυτοχθόνων, ιθαγενών ζει, δηλαδή αγωνίζεται;

Γιατί τελικά ζούμε. Παρά τους παραστρατιωτικούς, τις πανδημίες, τα μεγαπρογράμματα, τα ψέματα, τις συκοφαντίες και τη λήθη, ζούμε. Δηλαδή, αγωνιζόμαστε.

Κι αυτό σκοπεύουμε να κάνουμε: να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, δηλαδή να συνεχίσουμε να ζούμε. Σκεφτόμαστε ότι, όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε δεχθεί την αδελφική αγκαλιά ανθρώπων από τη χώρα μας και τον κόσμο. Σκεφτόμαστε ότι αν εδώ, παρά τις όποιες δυσκολίες, η ζωή αντιστέκεται και ανθίζει, οφείλεται σε αυτούς τους ανθρώπους που αψήφησαν αποστάσεις, γραφειοκρατικές διαδικασίες, σύνορα, και πολιτιστικές και γλωσσικές διαφορές. Ευχαριστούμε όλες εκείνες, εκείνους, εκείνουες -αλλά κυρίως εκείνες- που προκάλεσαν και νίκησαν ημερολόγια και γεωγραφίες.

Στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού υπήρχε και θα συνεχίσει να υπάρχει αυτό το αυτί στις καρδιές μας που ακούει όλους τους κόσμους της γης. Ο λόγος και πράξη τους ήταν τροφή για την αντίσταση και την εξέγερση, που δεν είναι παρά η συνέχεια των αντιστάσεων και των εξεγέρσεων των προγόνων μας.

Άνθρωποι που βαδίζουν στα μονοπάτια των επιστημών και των τεχνών, βρήκαν τον τρόπο να μας αγκαλιάσουν και να μας εμψυχώσουν, ακόμα και από απόσταση. Δημοσιογράφοι, fifís ή μη, που πριν αποκάλυπταν την αθλιότητα και το θάνατο και πάντα την αξιοπρέπεια και τη ζωή. Άνθρωποι όλων των επαγγελμάτων και τεχνών βρέθηκαν και συνεχίζουν να βρίσκονται στο πλευρό μας, κάτι που για αυτούς μπορεί και να είναι λίγο, για μας όμως σημαίνει πάρα πολλά.

Αυτά σκέφτεται η συλλογική καρδιά μας και θεωρούμε ότι ήρθε πλέον ο καιρός εμείς οι ζαπατίστας να ανταποκριθούμε στο αυτί, το λόγο και την παρουσία αυτών των κόσμων. Των κοντινών και των μακρινών γεωγραφικά.

Έκτο: – Αποφασίσαμε, λοιπόν, ότι:

Ήρθε η στιγμή να χορέψουν ξανά οι καρδιές, αλλά η μουσική και τα βήματα τους να μην είναι λύπης και παραίτησης.

Διάφορες ζαπατιστικές αντιπροσωπείες από άντρες, γυναίκες και άλλουες, που έχουν το χρώμα της γης μας, θα διασχίσουμε τον κόσμο, θα βαδίσουμε και θα ταξιδέψουμε μέχρι τα πιο απομακρυσμένα χώματα, ως τις πιο μακρινές θάλασσες και ουρανούς, αναζητώντας όχι το διαχωρισμό, την ανωτερότητα, τη λοιδορία, ούτε βέβαια τη συγχώρεση και τον οίκτο, αλλά αυτό που μας κάνει ίσους.

Όχι μόνο την ανθρωπότητα που δίνει ζωή στα διαφορετικά μας δέρματα, στους διαφορετικούς μας τρόπους, στις διάφορες γλώσσες και τα χρώματα μας. Αλλά κυρίως το κοινό όνειρο που, ως είδος, μοιραζόμαστε από τότε που, στην φαινομενικά μακρινή Αφρική, από την αγκαλιά της πρώτης γυναίκας αρχίσαμε να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα: την αναζήτηση της ελευθερίας που ενθάρρυνε εκείνο το πρώτο βήμα… που μέχρι σήμερα βαδίζει.

Πρώτος προορισμός αυτού του πλανητικού ταξιδιού θα είναι η ευρωπαϊκή ήπειρος.

Θα πλεύσουμε προς την ευρωπαϊκή γη. Θα σαλπάρουμε από τη μεξικανική γη, τον Απρίλιο του 2021.

Αφού ταξιδέψουμε σε διάφορες γωνιές της Ευρώπης των από κάτω και αριστερά, θα φτάσουμε στη Μαδρίτη, την ισπανική πρωτεύουσα, στις 13 Αυγούστου 2021, 500 χρόνια από την υποτιθέμενη κατάκτηση αυτού που σήμερα είναι το Μεξικό. Και αμέσως μετά θα συνεχίσουμε το δρόμο μας.

Θα μιλήσουμε στον ισπανικό λαό. Όχι για να τον απειλήσουμε, να τον μαλώσουμε, να τον προσβάλουμε ή να απαιτήσουμε. Όχι για να του ζητήσουμε να μας ζητήσει συγνώμη. Όχι για να τον υπηρετήσουμε ή να μας υπηρετήσει.

Αλλά για να του πούμε δύο απλά πράγματα:

Πρώτο: Ότι δε μας κατέκτησαν. Ότι συνεχίζουμε να είμαστε σε αντίσταση και εξέγερση.

Δεύτερο: Ότι δεν έχουν κανένα λόγο να μας ζητούν να τους συγχωρήσουμε. Ας σταματήσουν πια τα παιχνίδια με το μακρινό παρελθόν που δικαιολογούν, με δημαγωγία και υποκρισία, τα σημερινά και εν εξελίξει εγκλήματα: τις δολοφονίες κοινωνικών αγωνιστών όπως ο αδελφός Samir Flores Soberanes, τις γενοκτονίες που κρύβονται πίσω από τα μεγαπρογράμματα που σχεδιάστηκαν και πραγματοποιήθηκαν για να ικανοποιήσουν τον ισχυρό -τον ίδιο που μαστίζει κάθε γωνιά του πλανήτη-, την οικονομική στήριξη και ατιμωρησία των παραστρατιωτικών, την εξαγορά συνειδήσεων και αξιοπρεπειών για 30 αργύρια.[iv]

Εμείς οι ζαπατίστας ΔΕΝ θέλουμε να επιστρέψουμε σε αυτό το παρελθόν. Ούτε μόνοι ούτε, πολύ περισσότερο, με αυτόν που θέλει να σπείρει το ρατσιστικό του μίσος και να θρέψει τον ξεπερασμένο εθνικισμό του με το υποτιθέμενο μεγαλείο μιας αυτοκρατορίας, των αζτέκων, που αναπτύχθηκε με το αίμα των ομοίων τους. Δεν θα επιστρέψουμε στο παρελθόν με αυτούς που προσπαθούν να μας πείσουν ότι με την πτώση αυτής της αυτοκρατορίας, ηττηθήκαμε και οι αυτόχθονες λαοί αυτής της γης.

Ούτε το ισπανικό κράτος ούτε η καθολική εκκλησία χρειάζεται να μας ζητήσουν συγνώμη για τίποτε. Δε θα καλύψουμε τους απατεώνες που αναρριχώνται πατώντας πάνω στο αίμα μας και προσπαθούν να κρύψουν ότι τα χέρια τους είναι λερωμένα με αυτό.

Για ποιο λόγο να μας ζητήσει συγνώμη η Ισπανία; Γιατί γέννησε έναν Cervantes, έναν José Espronceda, έναν León Felipe, έναν Federico García Lorca, έναν Manuel Vázquez Montalbán, έναν Miguel Hernández, έναν Pedro Salinas, έναν Antonio Machado, έναν Lope de Vega, έναν Bécquer, έναν Almudena Grandes, τους Panchito Varona, Ana Belén, Sabina, Serrat, Ibáñez, Llach, Amparanoia, Miguel Ríos, Paco de Lucía, Víctor Manuel, Aute siempre, τους Buñuel, Almodóvar, Agrado, Saura, Fernán Gómez, Fernando León, Bardem, τους Dalí, Miró, Goya, Picasso, el Greco και Velázquez; Ή για μια από τις καλύτερες κριτικές σκέψεις παγκοσμίως, που φέρει την σφραγίδα του ελευθεριακού «Α»; Ή για τη δημοκρατία, για την εξορία, για τον αδελφό μάγια Gonzalo Guerrero;

Για ποιο λόγο να μας ζητήσει συγνώμη η καθολική εκκλησία; Για τον Bartolomé de las Casas, τον Don Samuel Ruiz García, τον Arturo Lona, τον Sergio Méndez Arceo, την αδελφή Chapis; Για τους ιερείς, τις αδελφές μοναχές και λαϊκές, που βάδισαν στο πλευρό των ιθαγενών χωρίς να τους καθοδηγήσουν ή να τους υποκαταστήσουν. Γι’ αυτούς που ρισκάρουν την ελευθερία και τη ζωή τους για να υπερασπιστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Το 2021 συμπληρώνονται 20 χρόνια από την Πορεία του Χρώματος της Γης που πραγματοποιήσαμε μαζί με τους αδελφούς λαούς του Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου, διεκδικώντας μια θέση σε αυτή τη χώρα που σήμερα καταρρέει.

20 χρόνια μετά θα ταξιδέψουμε και θα διασχίσουμε τον πλανήτη για να του πούμε, ότι αυτός ο κόσμος που υπάρχει στη συλλογική μας καρδιά, έχει χώρος για όλες, για όλους, για όλουες. Γιατί απλούστατα αυτός ο κόσμος θα είναι εφικτός μόνο αν όλες, όλοι, όλοιες, αγωνιστούμε για να τον χτίσουμε.

Οι ζαπατιστικές αντιπροσωπείες θα αποτελούνται στην πλειοψηφία τους από γυναίκες. Όχι μόνο γιατί αυτές θέλουν να ανταποδώσουν την αγκαλιά που δέχθηκαν στις προηγούμενες διεθνείς συναντήσεις, αλλά κυρίως για να ξεκαθαρίσουμε οι άντρες ζαπατίστας το εξής: είμαστε αυτό που είμαστε, και δεν είμαστε αυτό που δεν είμαστε, χάρη σε αυτές, εξαιτίας αυτών, και με αυτές.

Καλούμε το Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο-Ιθαγενικό Συμβούλιο Διακυβέρνησης να συγκροτήσει μια αντιπροσωπεία για να μας συνοδεύσει και έτσι, ο λόγος μας να γίνει πιο πλούσιος για το άλλο που αγωνίζεται εκεί μακριά. Ειδικότερα καλούμε μια αντιπροσωπεία των λαών που κρατούν ψηλά το όνομα, την εικόνα και το αίμα του αδελφού Samir Flores Soberanes ώστε ο πόνος, η οργή, ο αγώνας και η αντίστασή του να φτάσει ακόμα πιο μακριά.

Καλούμε όσους και όσες  έχουν κλίση, δέσμευση και ορίζοντα τις τέχνες και τις επιστήμες να συνοδεύσουν, εξ αποστάσεως, το ταξίδι και τα βήματά μας. Και να μας βοηθήσουν  έτσι να διαδώσουμε την ιδέα ότι εκεί, στις τέχνες και στις επιστήμες, βρίσκεται η δυνατότητα όχι μόνο της επιβίωσης της ανθρωπότητας, αλλά και η δυνατότητα ενός καινούργιου κόσμου.

Εν κατακλείδι: Φεύγουμε για την Ευρώπη τον Απρίλιο του 2021. Ημερομηνία και ώρα; Δεν το ξέρουμε… ακόμα.

***

Συντρόφισσες, σύντροφοι, συντροφόισσες

Αδελφές, αδελφοί και αδελφοίες

Αυτή είναι η δέσμευσή μας:

Απέναντι στα δυνατά τρένα, τα κανό μας.

Απέναντι στους θερμοηλεκτρικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας, οι φλογίτσες που εμπιστεύτηκαν οι γυναίκες ζαπατίστας στις γυναίκες που αγωνίζονται σε όλο τον κόσμο.

Απέναντι στα τείχη και τα σύνορα, η συλλογική μας πλεύση.

Απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο, το κοινό μας χωράφι.

Απέναντι στην καταστροφή του πλανήτη, ένα βουνό που ταξιδεύει τα ξημερώματα.

Είμαστε ζαπατίστας, φορείς του ιού της αντίστασης και της εξέγερσης. Και ως τέτοιοι, ως τέτοιες θα πάμε στις 5 ηπείρους.

Αυτά … προς το παρόν.

Από τα βουνά του Νοτιοανατολικού Μεξικού

Στο όνομα των γυναικών, αντρών και άλλων[v] ζαπατίστας

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Moisés

Μεξικό, Οκτώβριος 2020.

Υ.Γ. – Ναι, είναι το έκτο μέρος και όπως το ταξίδι, θα ακολουθήσει αντίστροφη πορεία. Δηλαδή, το επόμενο είναι το πέμπτο μέρος, μετά το τέταρτο, στη συνέχεια το τρίτο, το δεύτερο και τελειώνει με το πρώτο.


[i] Έτσι, αποκαλεί ο πρόεδρος του Μεξικού, Andrés Manuel López Obrador, το κυβερνητικό του πρόγραμμα, το οποίο παρουσιάζεται ως συνέχεια των τριών προηγούμενων στην ιστορία της χώρας: της Ανεξαρτησίας, της Μεταρρύθμισης και της Επανάστασης του 1910.

[ii] Χαρακτηρισμός που συναντάμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και χρησιμοποιείται για να απαξιώσει όσες και όσους αγωνίζονται. Σημαίνει αυτός που αγωνίζεται και υπερασπίζεται επαναστατικές ιδέες χωρίς όμως να δεσμεύεται πραγματικά.

[iii] Fifí. Πρόκειται για χαρακτηρισμό που χρησιμοποιεί συχνά ο Andrés Manuel López Obrador, ιδίως κατά τις καθημερινές πρωινές συνεντεύξεις τύπου, για να απαξιώσει όλους όσους του ασκούν κριτική. Μεξικανισμός που σημαίνει αστός, σαλονάτος, συντηρητικός.

[iv] Ο Andrés Manuel López Obrador έχει απαιτήσει επανειλημμένως από το Ισπανικό κράτος και το Βατικανό να απολογηθούν για την κατάκτηση και την αποικιοκρατία.

[v] Otroas στο κείμενο. Χρησιμοποιείται για να δηλώσει μια διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα.

(μετάφραση: Σπίθα αλληλεγγύης)