Αρχείο ετικέτας Απρίλης

Διασυνοριακό Φεμινιστικό Μανιφέστο – Για να βγούμε μαζί από την πανδημία και να αλλάξουμε το σύστημα

Διαφορετικές φεμινιστικές, τρανς φεμινιστικές και αντιπατριαρχικές ομάδες και κινήματα από όλο τον κόσμο απευθύνουν κάλεσμα Ενότητας, Οργάνωσης και Ενίσχυσης για κοινό παγκόσμιο φεμινιστικό αγώνα.

Created with GIMP

Δεν θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα γιατί η κανονικότητα ήταν το πρόβλημα: το παγκόσμιο φεμινιστικό και τρανς φεμινιστικό κίνημα αντιμέτωπο με αυτή την νέα διεθνή υγειονομική, οικονομική, επισιτιστική και οικολογική κρίση, δεν θα παραδοθεί στην απομόνωση και δεν θα αποσιωπήσει τους αγώνες του παρά τα περιοριστικά μέτρα που λήφθηκαν στις περιοχές μας για την αντιμετώπιση του κορονοϊού. Σε όλο τον κόσμο, γυναίκες και ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα αρνούνται να υποταχθούν στις πολλαπλές μορφές βίας –βία που επιδεινώνεται από την πανδημία-, και οργανώνονται, συνδέοντας τις επαναστατικές πρακτικές, παίρνοντας δύναμη από τους παγκόσμιους φεμινιστικούς αγώνες των τελευταίων ετών.

Αυτή η κρίση αποκαλύπτει και ενισχύει την βία, τις ιεραρχικές και δομικές ρίζες της καταπίεσης, την εκμετάλλευση και την ανισότητα του αποικιοκρατικού, καπιταλιστικού και πατριαρχικού συστήματος, το οποίο ανέκαθεν πολεμούσαμε και θα συνεχίσουμε να πολεμάμε. Αυτές ακριβώς οι εντάσεις και οι ρωγμές που προκαλεί αυτή η κρίση, αναδεικνύει τις νέες μορφές αντίστασης και αλληλεγγύης που υπηρετούμε. Αυτές οι μορφές αντίστασης θέλουμε να γίνουν γνωστές σε παγκόσμιο επίπεδο χάρη στη συλλογική φωνή μας, ώστε να βγούμε μαζί από την απομόνωση και να υπονομεύσουμε  τα κυρίαρχα πρότυπα, αξιοποιώντας τις φεμινιστικές, τρανς φεμινιστικές και αντιπατριαρχικές γνώσεις και πρακτικές.

Ο κορονοϊός μάς επηρεάζει όλ@, αλλά οι επιπτώσεις της πανδημίας στο καθέν@ μας διαφοροποιούνται, ειδικά σε διασυνοριακό επίπεδο, ξεκινώντας από τη θέση μας ως γυναίκες και ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα.

Μας λένε να μείνουμε σπίτι, χωρίς να σκέφτονται ότι το σπίτι δεν είναι ασφαλές για πολλ@ από εμάς ή ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν σπίτι. Οι γυναικοκτονίες και τα περιστατικά βίας σε βάρος  γυναικών και ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων έχουν αυξηθεί από την αρχή αυτής της κρίσης. Επιπλέον, τα μέτρα της καραντίνας καθιστούν  ακόμα πιο δύσκολη την αντίσταση μας ενάντια στην ανδρική και έμφυλη βία, καθώς και να επιβάλουμε τη θέληση μας για ελευθερία και αυτοδιάθεση.

Αυτή η κρίση επιτίθεται στις διάφορες υλικές συνθήκες της αναπαραγωγής, εντείνοντας και κάνοντας ακόμα πιο επισφαλή την παραγωγική και αναπαραγωγική εργασία των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. : Ενώ υπήρξαν ανέκαθεν αόρατ@ και εκμεταλλευόμεν@, τώρα η ανάγκη γι’ αυτά τα άτομα είναι απολύτως ορατή, καθιστώντας  ξεκάθαρη την κεντρική τους θέση στα πολιτικά πράγματα, μια θέση που ανέκαθεν διεκδικούσαν.

Από την μία, το πατριαρχικό σύστημα αναθέτει την φροντίδα των ευπαθών πληθυσμιακών ομάδων, των ηλικιωμένων και των παιδιών στις γυναίκες, αυξάνοντας το βάρος της οικιακής εργασίας. Από την άλλη, πολλές γυναίκες -νοσοκόμες, γιατροί, επιστάτριες, ταμίες, εργάτριες, φαρμακοποιοί-βρίσκονται στην πρώτη γραμμή σε αυτή την επείγουσα κατάσταση, δουλεύοντας σε επικίνδυνες συνθήκες για την υγεία τους, για πολλές ώρες και συχνά με πενιχρές αμοιβές.

Οικιακές εργασίες και εργασίες φροντίδας, καθώς και πολλές επισφαλείς ή άτυπες εργασίες, εκτελούνται συχνά από μετανάστριες, γυναίκες αφρικανικής καταγωγής, μαύρες ή ιθαγενείς γυναίκες που τώρα όχι μόνο απολύονται, χωρίς δυνατότητα να υποστηριχθούν ή να πληρώσουν ιατρικά έξοδα, αλλά επίσης βρίσκονται χωρίς άδειες παραμονής, πιο ευάλωτες σε ρατσιστικές επιθέσεις και περισσότερο εκτεθειμένες στις υγειονομικές και οικονομικές επιπτώσεις της μόλυνσης του ιού, καθώς συχνά ζουν/κατοικούν στις πιο πυκνοκατοικημένες και φτωχότερες περιοχές

Έτσι, από τη μία πλευρά, θυσιάζουμε τη ζωή μας για να αντέξουμε αυτή την κρίση, ενώ από την άλλη, πλευρά, σώματα που δεν θεωρούνται παραγωγικά, καθώς και εκείνα των ατόμων με αναπηρία, παραμένουν κρυμμένα, φοβισμένα και απροστάτευτα.

Στις αυτόχθονες κοινότητες και στις κοινότητες των γηγενών λαών, οι γυναίκες συνεχίζουν να εργάζονται πιο εντατικά  για φροντίσουν και να στηρίξουν την ζωή της κοινότητας, εξακολουθώντας ταυτόχρονα να παράγουν τα προϊόντα  που τροφοδοτούν τις πόλεις. Επίσης, τονίζουν τον κεντρικό τους ρόλο στις κινητοποιήσεις  και την παραγωγή τροφίμων και αναπτύσσουν μέτρα αλληλεγγύης για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Ορισμένες χώρες ανοίγουν τα σύνορα τους σε μετανάστες/στριες μόνο όταν η εργασία τους θεωρείται αναγκαία για να εξασφαλιστεί  η σταθερότητα στην παραγωγή σε περιόδους πανδημίας, ενώ άλλες χώρες κλείνουν τα σύνορα όχι μόνο σε μετανάστες/στριες αλλά και στους κατοίκους τους, εγκαταλείποντάς τους σε προσφυγικούς καταυλισμούς και καταπατώντας το δικαίωμα τους στην υγεία και στην επιστροφή  στην πατρίδα τους.

Στα πολλαπλά μέτωπα του πολέμου και των εξεγερμένων περιοχών (βλέπε π.χ. κουρδικό και παλαιστινιακό μέτωπο) η πατριαρχική και ιμπεριαλιστική εισβολή συνεχίζεται. Αυτό δυσκολεύει την πρόσβαση στην κατάλληλη θεραπεία, πλήττοντας  έτσι την επανάσταση των Κουρδισσών γυναικών αλλά και τον αγώνα κάθε γυναίκας που θέλει να αποτινάξει τον αποικιακό και τον πατριαρχικό ζυγό.

Κι ενώ σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η υγεία και η ζωή θεωρούνται κεντρικό συλλογικό και πολιτικό θέμα,, συναπτά έτη νεοφιλελεύθερων πολιτικών έχουν επιβάλει ένα βάρος ατομικής ευθύνης, με διαφορετικές διακυμάνσεις: σε αρκετές χώρες, έχουν γίνει περικοπές στην υγεία και στο σύστημα κοινωνικής προστασίας, αφήνοντας χιλιάδες ανθρώπους χωρίς φάρμακα και ωθώντας τους να αντιμετωπίσουν την απουσία κρατικής στήριξης με τη δημιουργία δικτύων αλληλεγγύης και αμοιβαίας φροντίδας. Σε άλλες χώρες, αντιθέτως, δεν υπήρχε ποτέ σύστημα δημόσιας υγείας και κοινωνικής προστασίας, και η κατάσταση επιδεινώθηκε με την εκτεταμένη εφαρμογή σχεδίων οικονομικής λιτότητας και προσαρμογής. Επιπλέον, σε πολλές περιπτώσεις η κρίση χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για τον περαιτέρω περιορισμό των σεξουαλικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.

Σχολιάζοντας μια άλλη διάσταση, ο νεοφιλελευθερισμός δείχνει το πιο βίαιο πρόσωπό του μέσω της στρατιωτικοποίησης και της υπερβολικής αστυνόμευσης αστικών και αγροτικών περιοχών ή αυτόχθονων εδαφών. Η πολιτική αυτή υλοποιείται από ένοπλες δυνάμεις που εκμεταλλεύονται την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και την ήδη υπάρχουσα δημοκρατική ευθραυστότητα των κυβερνήσεων για να καταπνίξουν κάθε εξεγερμένη φωνή, να ποινικοποιήσουν τα αναδυόμενα δίκτυα αλληλεγγύης και να διαφυλάξουν την διοικητική ιεραρχία του κράτους – η οποία γίνεται ολοένα  πιο αυταρχική και καταπιεστική.

Τέλος, είναι πλέον πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι δεν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτή την περιβαλλοντική και οικολογική καταστροφή, η οποία θυσιάζει όλα τα έμβια όντα και τους φυσικούς πόρους στο βωμό του κεφαλαίου. Διότι είναι κάτι που οξύνει τις ίδιες ανισορροπίες που ευνόησαν την εξάπλωση του κορονοϊού. Η αλόγιστη εξόρυξη φυσικών πόρων, η εκβιομηχάνιση της παραγωγής τροφίμων, οι μονοκαλλιέργειες και η ρύπανση καταδικάζουν εκατομμύρια ανθρώπους σε μια νέα, άνευ προηγουμένου επισιτιστική κρίση.

Η πανδημία που βιώνουμε αποκαλύπτει τα σαθρά θεμέλια της καπιταλιστικής, αποικιακής και πατριαρχικής δομής της κοινωνίας μας και ενισχύει την προϋπάρχουσα κρίση του νεοφιλελευθερισμού. Ο αγώνας μας πρέπει να στοχεύει όχι στην επιβίωσή μας από την πανδημία, αλλά πρέπει επίσης να βρει λύσεις στις τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειές της.

Πιστεύουμε ότι οι απαντήσεις που δίνουν οι κυβερνήσεις είναι παντελώς ανεπαρκείς, γι’ αυτό και απορρίπτουμε κάθε πολιτική που συνεχίζει να χρηματοδοτεί εταιρείες αντί να ενισχύει την υγειονομική περίθαλψη, αλλά και κάθε πολιτική που εκμεταλλεύεται την πανδημία για να εντατικοποιήσουν την εξόρυξη φυσικών πόρων. Αν και κάθε κράτος λαμβάνει διαφορετικά μέτρα, , η καπιταλιστική απάντηση στην κρίση ακολουθεί την ίδια λογική παγκοσμίως: βάζει τα κέρδη πάνω από τις ζωές μας, μετατοπίζοντας σε μας  το κόστος αυτής της κρίσης, με μακροχρόνιες συνέπειες. Δεν θέλουμε να βγούμε από αυτή την «έκτακτη ανάγκη» πιο χρεωμένοι και πιο φτωχοί από ποτέ! Θέλουμε μια διασυνοριακή φεμινιστική έξοδο από την κρίση, έτσι ώστε να μην επιστρέψουμε σε μια κανονικότητα ανισοτήτων και βίας.

Σε κάθε γειτονιά της εργατικής τάξης, οι άνθρωποι οργανώνονται για να διαμαρτυρηθούν και να καταγγείλουν την αύξηση των γυναικοκτονιών και της ενδοοικογενειακής βίας. Σε ολόκληρο τον κόσμο, οι οικιακοί εργαζόμενοι καταγγέλλουν την ακραία εργασιακή ανασφάλεια και την έλλειψη εργασιακών δικαιωμάτων. Οι νοσοκόμες και οι γιατροί διαμαρτύρονται για την έλλειψη προστατευτικού εξοπλισμού, δηλώνοντας σαφώς ότι οι ζωές τους δεν είναι αναλώσιμες. Χιλιάδες εργάτες σε αποθήκες και εργοστάσια απεργούν επειδή αρνούνται να θέσουν σε κίνδυνο την υγεία τους για να πλουτίσουν οι εταιρείες. Στις κοινότητές τους, οι αυτόχθονες γυναίκες συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια στην εντατικοποίηση της εξόρυξης φυσικών πόρων αλλά και την ιδιωτικοποίηση των κοινοτικών εδαφών και των πόρων αυτών. Στις φυλακές, οι κρατούμενοι καταγγέλλουν τις απάνθρωπες συνθήκες φυλάκισης σε άκρως ρατσιστικές σε στρατιωτικά και βιομηχανικά συγκροτήματα. Παντού στον κόσμο  άνθρωποι αφρικανικής καταγωγής και οι μαύροι καταγγέλλουν τον θεσμικό ρατσισμό στη διαχείριση της πανδημίας και οι μετανάστες διεκδικούν βίζες για να μην ζουν πλέον σε συνθήκες εκμετάλλευσης και βίας. Οι εργάτες και οι εργάτριες του σεξ διεκδικούν την αποποινικοποίηση της εργασίας τους, ώστε να μην αποκλείονται κοινωνικά ή  να στιγματίζονται από το πατριαρχικό και  αποικιακό καπιταλιστικό σύστημα. Στη Ροζάβα, οι Κούρδισσες εν μέσω της ιστορικής αντιστασιακής τους δράσης, αντιμετωπίζουν την  πανδημία ενισχύοντας διασυνοριακά την ομοσπονδιακή τους αυτοοργάνωση και την κοινοτική υγεία και τα διευρυμένα δίκτυα αυτοδιαχειριζόμενων και οικολογικών οικονομιών.

Εκπροσωπώντας διαφορετικά συνθήκες διαβίωσης, γλώσσες, πρακτικές και φρασεολογίες,  ενωνόμαστε για να υποστηρίξουμε, να ενισχύσουμε και να ενοποιήσουμε τους αυθόρμητους αγώνες μας , τις εξεγέρσεις και την αλληλεγγύη μας σε παγκόσμιο επίπεδο, κάτι που έχει καίρια  σημασία για την ενίσχυση των μελλοντικών μας πρωτοβουλιών. Αυτό που μας έχει διδάξει η παγκόσμια φεμινιστική απεργία τα τελευταία τέσσερα χρόνια είναι ότι όταν είμαστε ενωμέν@, έχουμε περισσότερη δύναμη για να επαναστατήσουμε κατά της πατριαρχικής και καταπιεστικής «κανονικότητας». Τώρα περισσότερο από ποτέ, πρέπει να ενώσουμε τις χιλιάδες φωνές μας προς την ίδια κατεύθυνση, για να αποφύγουμε τον κατακερματισμό που προκαλεί η πανδημία. Αυτή τη στιγμή, δεν μπορούμε να δείξουμε τη φεμινιστική μας δύναμη πλημμυρίζοντας  τους δρόμους,  αλλά θα συνεχίσουμε να υψώνουμε τις φωνές μας με οργή ενάντια στη βία ενός συστήματος που μας εκμεταλλεύεται, μας καταπιέζει και μας σκοτώνει. Θα συνεχίσουμε να καταγγέλλουμε τους ένοχους, έτσι ώστε όταν επιστρέψουμε στον δρόμο και στην πρώτη γραμμή, αριθμητικά θα είμαστε ακόμα περισσότερ@.

Θα συνεχίσουμε αυτήν την προσπάθεια διασυνοριακής φεμινιστικής απελευθέρωσης, την οποία υφαίνουμε συλλογικά και εκτεταμένα. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να χτίσουμε τη ζωή που θέλουμε και επιθυμούμε..

Καλούμε όλ@ όσ@ απορρίπτουν την πατριαρχική, εκμεταλλευτική, αποικιακή και ρατσιστική βία να κινητοποιηθούν και να ενωθούν μαζί μας για να εμπλουτίσουμε  και να ενισχύσουμε τον παγκόσμιο φεμινιστικό αγώνα. Διότι  αν ενωθούμε, όχι  μόνο θα βγούμε ζωντανοί από την πανδημία, αλλά θα μπορέσουμε  να αλλάξουμε τα πάντα.

ΖΗΤΩ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ!

ΔΙΑΣΥΝΟΡΙΑΚΕΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΑΠΤΥΣΟΜΕΝΟ, ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΟ, ΤΡΑΝΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΑΡΤΙΑΡΧΙΚΟ ΤΟΠΟ, ΚΑΙ ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ  ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ.

Πηγή: http://womendefendrojava.net/

Μετάφραση: Women Defend Rojava- Επιτροπή Αθήνας

Αθήνα, Απρίλης 2020

Η Αντίσταση των γυναικών στη Βόρεια και Ανατολική Συρία (μπροσούρα)

Νέα έκδοση των Επιτροπών Women Defend Rojava στα ελληνικά.
Οι γυναίκες της ΒΑ Συρίας διηγούνται τις ιστορίες Αντίστασής τους.

Πατήστε στην εικόνα, για να διαβάσετε τη μπροσούρα:Brochure: Women’s resistance now in Greek!

Μετάφραση: Women Defend Rojava- Επιτροπή Αθήνας

Αθήνα, Απρίλης 2020

Να ξανακάνουμε Πράσινη την Ροζάβα – 4 εκδηλώσεις σε 4 πόλεις

Αθήνα, 7 Απρίλη 2019 – 7 μ.μ. στο Κ*ΒΟΞ (πλατεία Εξαρχείων)

Η Διεθνιστική Κομμούνα της Ροζάβα (Internationalist Commune of Rojava) έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα για να παρουσιάσει την καμπάνια και το βιβλίο «Να ξανακάνουμε τη Ροζάβα πράσινη» (Make Rojava Green Again).

Οι εκδόσεις Ευτοπία, ο Ολοκληρωμένος Συνεταιρισμός Ηρακλείου, και οι συλλογικότητες Hevalen Girite και Αντιφασιστική Δράση Ρεθύμνου σας καλούν σε 4 εκδηλώσεις σε 4 πόλεις της Ελλάδας που θα μας φέρουν πιο κοντά στην πιο σημαντική επανάσταση του 21ου αιώνα:

Αθήνα, 7/4 – 7 μ.μ. στο Κ*ΒΟΞ (πλατεία Εξαρχείων)

Βόλος, 8/4, 7.30 μ.μ., στο Στέκι Μεταναστών (Ιωλκού 33)

Ηράκλειο, 11/4, 7 μ.μ. στο Στέκι Νεολαίας (Ανδρογέω 2)

Ρέθυμνο, 12/4, 7 μ.μ., στο Εργατικό Κέντρο Ρεθύμνου (Γιαμπουδάκη 12)

Εδώ και ορισμένα χρόνια, ένα νέο επαναστατικό πεδίο έχει έρθει δυναμικά στο προσκήνιο: εκείνο των περιοχών της νοτιοανατολικής επικράτειας του τουρκικού κράτους και της Βόρειας Συρίας. Εκεί, το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα θέτει στο επίκεντρο μιας νέας, κοινωνικής πραγματικότητας την αυτονομία, τη δημοκρατία, την οικολογία και τον ισότιμο ρόλο της γυναίκας σε όλα τα κοινωνικά πεδία. Από τις καθημερινές οικογενειακές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητες μιας κοινότητας ή μιας γειτονιάς μέχρι και εκείνο της ένοπλης αυτοάμυνας.

Όμως, κάθε νέα πραγματικότητα, κάθε νέα μορφή κοινωνικών σχέσεων, για να μην είναι επιβουλή από τα πάνω, χρειάζεται τη συνειδητή επιλογή και υποστήριξη των ίδιων των ανθρώπων. Μια νέα, δίκαιη, δημοκρατική κοινωνία, σε ισορροπία με το περιβάλλον, δεν μπορεί παρά να βασιστεί σε νέες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, Αυτό σημαίνει πως για να αλλάξουμε την κοινωνία πρέπει να αλλάξουμε και εμείς οι ίδιοι.

Η Διεθνιστική Κομμούνα της Ροζάβα εκκινεί ακριβώς από αυτό το σημείο. Μέσα από τη δημιουργία της Διεθνιστικής Ακαδημίας και την ανάπτυξη κι άλλων δράσεων όπως η καμπάνια Να ξανακάνουμε πράσινη τη Ροζάβα.

Ένα βασικό μέσο για την προώθηση αυτής της καμπάνιας αποτελεί η έκδοση και κυκλοφορία του βιβλίου Να ξανακάνουμε πράσινη τη Ροζάβα, Όπως αναφέρει η Διεθνιστική Κομμούνα: «μέσα στους τελευταίους μήνες, το βιβλίο εκδόθηκε στην Αγγλία, Ιταλία, Ελλάδα και Γερμανία. Η Γαλλική, Σουηδική, Τουρκική, Κουρδική και Ισπανική έκδοση πρόκειται να βγει μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Με το βιβλίο προσπαθούμε να δώσουμε προοπτικές για την επίλυση οικολογικών προβλημάτων στη βόρεια Συρία και παγκοσμίως. Σε αυτό αναφερόμαστε στις θεωρίες της κοινωνικής οικολογίας του Μάρρει Μπούκτσιν και το δημοκρατικό συνομοσπονδισμό του Αμπντουλάχ Οτσαλάν».

ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΠΡΑΣΙΝΗ ΤΗ ΡΟΖΑΒΑ, εκδόσεις Ευτοπία

30 πόλεις συμμετέχουν στην Παγκόσμια Ημέρα δράσης για τις πόλεις Sur και Hasankeyf (Σάββατο 28 Απρίλη 2018)

Diyarbakır (Amed), 29.04.2018

Στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας δράσης  για τις πόλεις Sur και Hasankeyf σε περίπου 30 πόλεις οργανώθηκαν δράσεις στις 28 Απριλίου 2018. Ακτιβιστές και η μη κυβερνητικές οργανώσεις ευαισθητοποίησαν το κοινό ​​για τη συνεχιζόμενη καταστροφή των δύο ιστορικών πόλεων  στην περιοχή του ποταμού Τίγρη στο βόρειο Κουρδιστάν. Τα τελευταία χρόνια οι δύο πόλεις έχουν γίνει συνώνυμα της κατασταλτικής και εκμεταλλευτικής πολιτικής της τουρκικής κυβέρνησης κατά της φύσης, του πολιτισμού και των ανθρώπων.

Η 12.000 χρόνων παλιά πόλη Hasankeyf και η γύρω κοιλάδα του Τίγρη απειλούνται από το φράγμα του Ιλίσου, το οποίο θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα έργα φραγμάτων στον κόσμο. Εκτιμάται  ότι θα καταστρέψει τα μέσα διαβίωσης έως και 80.000 ανθρώπων στο Βόρειο Κουρδιστάν και πιθανόν πολύ περισσότερων στη Συρία και ιδιαίτερα στο Ιράκ.

Η Sur είναι η παλιά πόλη του Diyarbakir, η οποία δέχθηκε βίαιη επίθεση από την τουρκική κυβέρνηση με στρατό μετά την επανέναρξη του πολέμου στο Κουρδιστάν το καλοκαίρι του 2015. Αν και θεωρείται Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς καταστράφηκε σχεδόν η μισή πόλη της Sur, 23.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί και έχει εξαλειφθεί μια κουλτούρα χιλιάδων ετών.

Το πρωί της 28ης Απριλίου, δεκάδες ακτιβιστές, εκτοπισμένοι, εκπρόσωποι ΜΚΟ, καλλιτέχνες, αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί συγκεντρώθηκαν μπροστά από το Μεγάλο Τζαμί (Ulucami). Περιτριγυρισμένοι από την αστυνομία, έκαναν μια δήλωση εναντίον της συνεχιζόμενης καταστροφής που έχει περιγραφεί ως η εφαρμογή ενός μακράν εκπεφρασμένου στόχου για «αναβάθμιση» και αλλαγή της δημογραφίας της Sur. Η στάση της καταστροφής και μια νέα προσέγγιση με την επιστροφή των εκτοπισμένων στις γειτονιές τους είναι τα αιτήματα που ζητήθηκαν στις ομιλίες. Η ημέρα δράσης συνεχίστηκε σε μια αυλή ενός παραδοσιακού σπιτιού του Diyarbakir στο μη κατεστραμμένο τμήμα της Sur.

Ταυτόχρονα, στην πόλη του Hasankeyf συγκεντρώθηκαν δεκάδες ακτιβιστές, εκτοπισμένοι, εκπρόσωποι ΜΚΟ και αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί από το Hasankeyf και το Batman. Στις δηλώσεις τους, επέκριναν την συνεχιζόμενη καταστροφή στην πόλη από το καλοκαίρι του 2017 και τόνισαν ότι η αντίσταση θα συνεχιστεί παρόλο που η κατασκευή του φράγματος έχει προχωρήσει. Το έργο για το φράγμα του Ilisu δεν είναι επιθυμητό από τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, οι οποία δεν θα έχει οφέλη από αυτό το έργο. Προτιμότερα θα πρέπει να στοχεύει στη διατήρηση του ποταμού Τίγρη ως κληρονομιάς και ως μέσου για την ειρήνη μεταξύ των λαών ολόκληρης της λεκάνης.

Στις δύο παλαιές πόλεις, που κατοικούνται συνεχώς από την αρχαιότητα, αναφέρθηκε ότι η σημερινή πολιτική είναι μια πολιτιστική γενοκτονία. Καθώς η Sur και το Hasankeyf αποτελούν χώρους παγκόσμιας κληρονομιάς, σε όλο τον κόσμο, οι δημοκρατικές οργανώσεις και οι άνθρωποι θα πρέπει να ευαισθητοποιήσουν συλλογικά για αυτά και να ενεργήσουν ενάντια στην καταστροφή σε διεθνές επίπεδο.

Εκτός από τις δράσεις στη Sur και στο Hasankeyf,  ενέργειες πραγματοποιήθηκαν επίσης στις πόλεις Urfa, Van, στη Σμύρνη, στην Κωνσταντινούπολη, στην Άγκυρα, στην Αττάλεια, γεγονός που αποτελεί έκφραση αλληλεγγύης της ευρύτερης κοινωνίας.

Σε διεθνές επίπεδο συνολικά σε περισσότερες από 20 πόλεις  πραγματοποιήθηκαν δράσεις στις οποίες η Γερμανία ηγούταν με δέκα πόλεις. Οι ποικίλες δράσεις περιελάμβαναν εκδηλώσεις, γραφεία πληροφοριών, εκθέσεις εικόνων, προβολές ταινιών και συζητήσεις. Σε αυτές τις ενέργειες έχει τεθεί η σχέση μεταξύ παγκόσμιων νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των πολιτικών πολέμου και κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί όπως η ΕΕ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η UNESCO έχουν επικριθεί έντονα. Χιλιάδες άτομα ήρθαν σε επαφή και ενημερώθηκαν στις ακόλουθες πόλεις: Αθήνα, Μπιλμπάο, Βαρκελώνη, Ρίμπες (Καταλονία) Μαδρίτη, Μάρτιγκς (Γαλλία), Μπράιτον (Ηνωμένο Βασίλειο), Λονδίνο, Στοκχόλμη, Βιέννη, Βερολίνο, Αμβούργο, Ανόβερο, Βρέμη, Φρανκφούρτη, Φράιμπουργκ, Καρλσρούη, Ρέγκενσμπουργκ, Μόναχο. Επιπλέον, σε αρκετές ελβετικές πόλεις στις εκδηλώσεις της 1ης Μαΐου θα διανεμηθούν φυλλάδια και θα γίνουν ομιλίες.

Μία από τις σημαντικότερες συμμετοχές στην ημέρα δράσης ήταν το Ιράν. Στις 25 και 27 Απριλίου, σε δύο πόλεις οργανώθηκαν συζητήσεις και εκδηλώσεις από ομάδες που έρχονται σε επαφή με ορισμένους οργανισμούς που κάνουν εκκλήσεις εδώ και χρόνια. Στο Ιράν υπάρχει μια συγκεκριμένη γνώση σχετικά με το φράγμα του Ilisu και τις μεγαλύτερες επιπτώσεις του που εξαπλώνονται μέχρι το νότο του Ιράν. Το 2017 υπήρξε μια ισχυρή αναφορά προς τα Ηνωμένα Έθνη, την οποία έχουν υπογράψει 150.000 άνθρωποι.

Μην επιτρέπετε να καταστρέψουν τους οικισμούς και τη φύση, προστατεύστε την κοινή ιστορία, τη φύση και τον πολιτισμό!

Για πληροφορίες και εικόνες στα κοινωνικά μέσα :  #SurveHasankeyfeSesOl και #SurHasankeyf2018

Μπορείτε να δείτε και να χρησιμοποιήσετε φωτογραφίες των ενεργειών σε αυτόν τον σύνδεσμο: http://www.hasankeyfgirisimi.net/?p=676

Email: hasankeyfgirisimi@gmail.com , mehdiplo@riseup.net
Website: www.hasankeyfgirisimi.net

μετάφραση:Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη στη Μεσόγειο

η εξέγερση δεν είναι νόμιμη ή παράνομη, είναι δίκαιη – Αλληλεγγύη στον φυλακισμένο σύντροφο Κώστα Κ.

Ο σύντροφος Κώστας Κ. είναι κρατούμενος από τη Δευτέρα 30 Απρίλη μετά την 8μηνη καταδίκη του την οποία αρνήθηκε να εξαγοράσει.

Τον Ιούνιο του 2011, ο κόσμος του αγώνα έδωσε στην Αθήνα μια μεγάλη μάχη. Μια μάχη ενάντια στην ολομέτωπη επίθεση που ελλαδικό κεφάλαιο και κράτος, καθ’ υπόδειξη των ευρωπαϊκών και διεθνών αφεντικών τους, εξαπέλυσαν ενάντια στην εργατική τάξη και στα φτωχά στρώματα αυτής της χώρας.

Μια “επιχείρηση καταιγίδα” ενάντια σε κάθε εργασιακό δικαίωμα, σε κάθε δομή “κοινωνικής προστασίας”, σε κάθε τι που εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες κατέκτησαν τον τελευταίο ενάμιση αιώνα και που τώρα, με την εργατική τάξη να φαίνεται πεσμένη στο καναβάτσο, δίχως συλλογικό όραμα και δίχως συνείδηση του ρόλου και της αποστολής της, τα αφεντικά έκριναν πως ήρθε η ώρα να πάρουν τη ρεβάνς τους. Μια “επιχείρηση καταιγίδα” που πήρε το όνομα “Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής” και που αποτέλεσε τον προπομπό της περαιτέρω φτωχοποίησης των ήδη φτωχών.

Παρά τα όσα περίμεναν αυτοί που τότε μας κυβερνούσαν, οι εργαζόμενοι της Αθήνας στάθηκαν στο ύψος των στιγμών, εμποδίζοντας για ώρες την προσέλευση των βουλευτών στο κοινοβούλιο για την ψήφιση αυτού του πλαισίου-εκτρώματος. Και μόνο η πιο ωμή βία των πραιτοριανών του καθεστώτος ήταν που κατάφερε να τους μπάσει τελικά στη ζούλα, μέσω του εθνικού κήπου.

Απέναντι στη βία του καθεστώτος αντιπαρατέθηκε η λαϊκή αντιβία, μετατρέποντας την πόλη σε ένα πεδίο μάχης. Και, εννοείται, πως η δική μου θέση ήταν εκεί.

Οι ίδιοι εκείνοι που ξεπούλησαν (ή υποβάθμισαν και έκλεισαν) υποδομές που χρησιμεύουν στο κοινό όφελος -λιμάνια, δρόμους, αεροδρόμια, νοσοκομεία, παραλίες, δημόσιους χώρους και εν γένει κοινωνικό πλούτο- έχουν το θράσος να με δικάζουν ότι προξένησα “ζημιά σε πράγμα που χρησιμεύει στο κοινό όφελος”, για ένα ξηλωμένο μάρμαρο της πλατείας Συντάγματος το οποίο αμυντικά χρησιμοποιήθηκε για την αναχαίτιση των αφιονισμένων ματατζήδων και δελτάδων που με κλομπς και δακρυγόνα εφορμούσαν στον συγκεντρωμένο κόσμο.

Η οκτάμηνη πρωτόδικη καταδίκη μου ήταν το ελάχιστο που θα μπορούσα να αναμένω. Στις 30 Απρίλη θα δικαστώ σε δεύτερο βαθμό από το γ’ τριμελές εφετείο, έχοντας τις “επιλογές” τού να καταβάλλω κάποιες χιλιάδες ευρώ για να εξαγοράσω τις βουλές της γκαβής κυρίας με την παλάντζα και το σπαθάκι, ή ως άμισθος σκλάβος να σκουπίζω δρόμους στα πλαίσια της “κοινωφελούς εργασίας” ως εναλλακτική προς την έκτιση της ποινής. Με άλλα λόγια, έτσι ή αλλιώς, να συμβάλλω στο χτίσιμο των “πρωτογενών πλεονασμάτων” τους, στην εμπέδωση της υποταγής, στη νέα βαρβαρότητα. Να πράξω δηλαδή ενάντια σε όσα όλοι μαζί κάναμε σε δρόμους και πλατείες. Τότε και τώρα.

Όχι εγώ.

Σε μια παλιά ελληνική ταινία, όταν μπαίνει ο δισταγμός του φόβου της φυλακής απέναντι σε μια επιλογή που επιτάσσει η τιμή, η απάντηση βγαίνει αυθόρμητα: “Η φυλακή μάς ξέρει και την ξέρουμε”. Δεν πρόκειται λοιπόν να εξαγοράσω την όποια ποινή. Δεν πρόκειται να προβώ σε οτιδήποτε που να αναιρεί το νόημα εκείνων των ημερών αντίστασης.

Κώστας Κ.

Δύναμη και Αλληλεγγύη στον σύντροφο Κώστα Κ.

Σπάζοντας τον φόβο να δώσουμε σε κάθε πεδίο τις μικρές μας μάχες

Αθήνα – Εφετείο Κώστα Κ. (Δευτέρα 30 Απρίλη 2018)

 

 

 

Ισπανία: για τα γεγονότα στην Παμπλόνα με την έκδοση της δικαστικής απόφασης σχετικά με τον βιασμό μίας 18χρονης

Τον Ιούλιο του 2016 στo  San Fermines, τη μεγαλύτερη γιορτή της χώρας που γίνεται στην Παμπλόνα (Ναβάρα, το βάσκικο κομμάτι), πέντε τσογλάνια (ένας μπάτσος κι ένας στρατιωτικός) βίασαν μια κοπέλα 18 χρονών ομαδικά, το έγραψαν σε βίντεο και το έστειλαν με γουατσάπ σ’ένα γκρουπ ομαδικό με φίλους τους που αυτοονομάζονταν η “Αγέλη”. Μετά της πήραν το κινητό για να μην ειδοποιήσει κανένα, την παράτησαν σε μια είσοδο και συνέχισαν το πάρτι. Απ’την αρχή αυτή η υπόθεση ξεσήκωσε πάθη γιατί οι βιαστές υποστήριζαν ότι δεν την υποχρέωσαν, ότι δεν αντιστάθηκε. Το βίντεο είναι αηδιαστικό…

Στα στοιχεία εναντίον της ένας δικηγόρος των κατηγορούμενων χρησιμοποίησε ιδιωτικό ντετέκτιβ που την παρακολούθησε για κάποιες εβδομάδες μετά και παρουσίασε στο δικαστήριο εικόνες που έδειχναν ότι έκανε κανονική ζωή μήνες μετά το βιασμό!!!!! Το ότι δηλαδή δεν τρελάθηκε ή δεν κλείστηκε σπίτι είναι απόδειξη εναντίον της…

Την Πέμπτη (26 Αρπίλη 2018) βγήκε η απόφαση και το τριμελές δικαστήριο της Παμπλόνα αντί για 22 και 26 χρόνια που ζητούσαν ο εισαγγελέας και η δικηγόρος της κοπέλας για ομαδικό βιασμό, τους καταδίκασαν σε 9 χρόνια για σεξουαλική κακοποίηση γιατί θεωρούν ότι δεν υπήρξε βία απ’την πλευρά τους. Ο ένας μάλιστα ζήτησε την αθώωση γιατί κατά τη γνώμη του, η κοπέλα στο βίντεο δεν αντιστάθηκε αρκετά και οι ήχοι που έβγαζε ήταν ηδονής!!!!

Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους αυθόρμητα. ‘Οχι μόνο γυναίκες. Πόνεσε και αηδίασε πολύ κόσμο. Νομίζαμε κιόλας ότι κάποια πράγματα ήταν κεκτημένα. Αλλά τελικά, πρέπει να σε σκοτώσουν ή σχεδόν για να αποδειχτεί η βία σ’ ένα βιασμό.

Τα πανό λένε: Η αγέλη είμαστε εμείς, Αδερφή μου εγώ σε πιστεύω, Μέχρι να με σκοτώσουν δεν θα με πιστέψετε, Ο φόβος θα αλλάξει μεριά, Ανυποταξία και ανυπακοή ενάντια στη βία τους….

Κι ένα κείμενο που γράφτηκε ύστερα από την έκδοση της δικαστικής απόφασης:

Χθες η άδικη δικαιοσύνη  έβγαλε μια απόφαση για το μπάσταρδο σώμα των βιασμένων γυναικών, των βιασμένων παιδιών, των δολοφονημένων γυναικών και παιδιών, όλων εκείνων που δεν υπάρχουμε παρά μόνο για να σας δίνουμε ηδονή, για να γεννάμε και να αναπαραγόμαστε, για να δουλεύουμε σαν μουλάρια, για να αδυνατίζουμε ως το άπειρο, για να μη γερνάμε, για να το βουλώνουμε, για να μας δέρνετε, για να μας λέτε να μη σας σηκώνουμε τη φωνή, να μην ουρλιάζουμε, να μην επαναστατούμε, να μην μαχόμαστε, να γυρνάμε και το άλλο μάγουλο… αλλά πάντα το ίδιο μάγουλο. Το δικό μας.

Χθες κάτι δικαστές είπαν πως το να μας βιάζουν πέντε τύποι πεταμένες όπου να ναι, δεν είναι ένας βιασμός, αλλά είναι κάτι άλλο. Μας είπαν πως αυτό είναι η δικαιοσύνη γιατί υπάρχει ένας ποινικός κώδικας, με πολλά νούμερα και πολύ λίγη ψυχή, που το υπαγορεύει. Και να το βουλώσουμε, και να πούμε κι ευχαριστώ, και να γυρίσουμε σπίτι μας για να περιμένουμε την επόμενη φορά, το επόμενο όπου να ναι, την επόμενη αγέλη. 

Όμως εμείς είμαστε ανυπότακτες. Γεμάτες ελπίδα και λύσσα.

Σήμερα σας μιλάω ως ένα βιασμένο κορμί, που επίσης είμαι, και φέρνω μαζί μου την πληγωμένη μνήμη όλων των αδερφών μου, των βιασμένων στα σύνορα, βιασμένων στις φυλακές, βιασμένων στα τρελοκομεία, βιασμένων στους πολέμους, βιασμένων στους γάμους, βιασμένων στους χωρισμούς, βιασμένων από τα αφεντικά τους, τους ιδιοκτήτες τους, τους ξάδερφούς τους, τους παπούδες τους, τους πατεράδες τους, τους γείτονές τους.

Φέρνω μαζί μου, καταχωρημένους μέσα στο πόνο μου, όλους τους πόνους που διαπερνούν το δικό μου, όχι επειδή ο μοιρασμένος πόνος είναι μισός, αλλά επειδή πρέπει να μεταφέρουμε η μια στην άλλη τη δύναμη της γνώσης ότι ποτέ δεν ήταν δικό μας το φταίξιμο και ότι ποτέ δεν θα είμαστε μόνες μας.

Φέρνω μαζί μου τον πόνο όλων αυτών των κορμιών, των βιασμένων όπως το δικό μου, και φέρνω τη μνήμη των βιασμένων γυναικών από άτομα της φυλής μου, των σκλαβωμένων από γυναίκες το ίδιο λευκές όπως εγώ και φέρνω την ανυπότακτη οργή της αηδίας για το ότι ανήκω κι εγώ σ’ αυτό τον κόσμο της δυστυχίας, της βίας, του πολέμου και της σκληρότητας.

Σήμερα έρχομαι εδώ θέλοντας να ξεσκίσω το δέρμα μου και ν’αφήσω την πληγή, να κλάψω μαζί σας όλες τις θλίψεις που κουβαλάμε, έρχομαι με την ανυπότακτη ιδέα του ότι είμαστε μπάσταρδες, δεν ανήκουμε σε καμιά φυλή, και να σας πω, αδερφές μου, πως δεν είμαστε μόνες μας και πως αυτή η βία δεν είναι δικιά μας. 

Εμένα με νάρκωσαν για να με βιάσουν τρία άτομα και άργησα 20 χρόνια να το πω. 20 χρόνια, που ζούσα τη ζωή μου με το φόβο του να κοιτάξω προς τα εκεί, με το φόβο του να θυμηθώ, με το φόβο του στίγματος, με το φόβο του τραύματος. Και ξέρετε κάτι; Δεν έχω κανένα τραύμα. Να πάνε να γαμηθούν! Διείσδυσαν το ναρκωμένο μου σώμα, αλλά η ψυχή μου έμεινε ανέγγιχτη. Και τώρα που ξεκίνησα να μιλάω, δεν θα ξανασιωπήσω ποτέ.  Το διηγούμαι με το κεφάλι ψηλά, το διηγούμαι πάνω σ’ένα σκηνικό, το ουρλιάζω αν χρειαστεί, γιατί ξέρω πως ανάμεσα σ’εσάς που με κοιτάζετε υπάρχουν πολλά κορμιά βιασμένα σαν το δικό μου.

Το λέω για όλες και προς όλες εσάς: δεν είμαστε μόνες μας. Και επειδή ξέρω ότι, και εδώ, με ακούτε οι βιαστές, αυτοί που μας παρενοχλείτε στους δρόμους, αυτοί που μας κακοποιείτε πίσω από τις κλειστές πόρτες της ιδιωτικότητας. Είσαστε παντού. Ζείτε ανάμεσά μας. Αλλά σήμερα, εδώ, θέλω να σας πω πως η κόλαση είναι δικιά σας, πως έχουμε πίσω μας αιώνες αντίστασης, αιώνες επιβίωσης εμείς που μείναμε ζωντανές για να το διηγηθούμε, που κρατάμε το κεφάλι ψηλά και τη μνήμη των νεκρών μας χαραγμένη στο δέρμα, εμείς που κάνουμε μια συμμαχία τεράτων, μουσάτων γυναικών, τρελαμένων, αλλόκοτων φρικιών, μονόκερων, φύλων που διαχέονται και συχγέονται, ανθρώπων που θέλουμε να ξεσκίσουμε το δέρμα μας και να αφήσουμε την πληγή, για να ξεραθεί στον ήλιο.

Γιατί η βία είναι δικιά σας, αλλά την πληγή και τη γιατρειά της ποτέ δεν θα μπορέσετε να μας την αρπάξετε…

φωτό από τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το δικαστήριο

 

[Αθήνα] εκδήλωση για την Παγκόσμια Μέρα Δράσης για το Hasankeyf και τη Sûr/Ντιγιαρμπακίρ, Παρασκευή 27 Απρίλη

[Best_Wordpress_Gallery id=”4″ gal_title=”All images”]

 

Στα πλαίσια της Παγκόσμιας Μέρας Δράσης για το Hasankeyf και τη Sûr διοργανώσαμε την Παρασκευή 27/04/2017 στον χώρο της Ανοιχτής Λαϊκής Συνέλευσης Περιστερίου εκδήλωση με προβολή του ντοκιμαντέρ «Water’s Date of Death», προβολή φωτογραφικού υλικού από την Sûr και συζήτηση για το Hasankeyf/φράγμα Ilisu και τη Sûr.

Athens, Greece: Initiative for Internationalist Solidarity in the Mediterranean

Global Action Day for Hasankeyf and Sûr/Amed, April 2018

In the context of the Global Day Action for Hasankeyf and Sûr, we organized on Friday 27/04/2018, at the premises of the Open People’s Assembly of Peristeri, screening of the documentary “Water’s Date of Death”, a photo exhibition for Sûr and discussion about Hasankeyf/Ilisu Dam and Sûr.

Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη στη Μεσόγειο

Αθήνα, Απρίλης 2018

 

Κάλεσμα: “Παγκόσμια Ημέρα Δράσης για τις περιοχές του Hasankeyf και της Sϋr” Βόρειο Κουρδιστάν (ΝΑ Τουρκία)

Κάλεσμα: “Παγκόσμια Ημέρα Δράσης για τις περιοχές Hasankeyf και Sϋr! / Amed”, στις 28 Απρίλη 2018 – Σταματήστε την καταστροφή του Hasankeyf και της Sϋr!!

Το Hasankeyf και η Sûr είναι δύο ιστορικές τοποθεσίες που κατοικούνται από ανθρώπους εδώ και χιλιάδες χρόνια στις όχθες του Τίγρη στην Άνω Μεσοποταμία. Για χρόνια, οι δύο περιοχές αντιμετωπίζουν συστηματική καταστροφή από το AKP, κυβερνόν κόμμα της Τουρκίας. Ωστόσο, οι δύο αυτές τοποθεσίες έχουν γίνει σύμβολα της αντίστασης ενάντια στην κοινωνική και οικολογική καταστροφή από μεγάλα επενδυτικά συμφέροντα καθώς και από τον πόλεμο που επιβλήθηκε στον λαό από το τούρκικο κράτος.

Το Hasankeyf κατοικείται εδώ και 12.000 χρόνια, υπάρχει γύρω από την κοιλάδα του Τίγρη και όλα αυτά τα χρόνια έχει βιώσει μια στοιχειώδη καταστροφή,  και αποτελεί μια μοναδική καθιέρωση της ιστορίας, του πολιτισμού και της φύσης.  Όσον αφορά την πολιτισμική κληρονομιά, υπερβαίνει από πολλές απόψεις αυτή της Εφέσου, της Τροίας και της Καππαδοκίας. Πληρεί εννέα από τα δέκα κριτήρια της UNESCO,  παρόλα αυτά δεν εμπόδισε την κατασκευή του φράγματος  του Ιλισού, φράγμα το οποίο επηρεάζει σοβαρά και τους Μεσοποτάμιους βάλτους στο Νότιο Ιράκ και τα οποία αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτισμικής Κληρονομιάς της UNESCE από το 2016. Με την ολοκλήρωση του φράγματος του Ιλίσου, ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα φράγματα παγκοσμίως, θα καταστραφεί η ζωή 80.000 ανθρώπων στο Βόρειο Κουρδιστάν. Για 20 ολόκληρα χρόνια διοργανώνονται διαδηλώσεις και αντιστάσεις από του πληγέντες αλλά και αλληλέγγυους για να σταματήσουν τα έργα, ωστόσο κάθε φορά η κυβέρνηση του AKP άλλαζε το νόμο ή επιδοτούσαν με νέα χρηματοδότηση προκειμένου να συνεχιστεί το έργο, καθώς το φράγμα αποτελεί ένα στρατηγικό εργαλείο για οικονομικό-πολιτικούς στόχους. Τα έργα στο φράγμα συνεχίζουν με την έντονη στρατιωτική παρουσία, επιβάλλοντας έτσι μεγάλες καταστροφές για εκατομμύρια ανθρώπους. Πολυεθνικές εταιρείες εμπλέκονται στην κατασκευή του φράγματος (όπως η Andritz, Αυστριακών συμφερόντων), ή στην μετεγκατάσταση των 300 μνημείων (η Bresser, Ολλανδικών συμφερόντων). Οι πολυεθνικές εταιρείες χρησιμοποιούνται από την Τουρκική κυβέρνηση ως μέσω προπαγάνδας για την διάσωση του Ηasankeyf.

Η Sϋr είναι η παλαιά πόλη του Amed (  Diyarbakir ) με ένα συνεχείς παρελθών περίπου 7.000 ετών. Η περιοχή αυτή έχει έντονο πολιτικό χαρακτήρα, έτσι από το 2007 οι κάτοικοι αυτοοργανώνονται σε δημοκρατικά συμβούλια για περαιτέρω δημοκρατία και για την απελευθέρωση των γυναικών.  Όταν το 2015, η τουρκική κυβέρνηση ξεκίνησε τον μονομερή πόλεμο ενάντια στον κουρδικό πληθυσμό, η περιοχή της Sϋr, καθώς και άλλες πόλεις, υπέστησαν μεγάλες  καταστροφές, κτυπήθηκαν άγρια και διαπράχθηκαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η μεγαλύτερη καταστροφή στη Sûr, που αποτελεί μέρος της παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 2015,  έχει γίνει μετά το επίσημο τέλος των ένοπλων συγκρούσεων στις 10 Μαρτίου 2016. Έκτοτε τα σπίτια 25.000 εκτοπισμένων κατοίκων έχουν κατεδαφιστεί. Το ίδιο συνέβη και για τους 175.000 ανθρώπους σε άλλες πόλεις όπως το Cizre, τη Nisebin (Νίσιβις) και τη Şirnex (Σιρνάκ), όπου τουλάχιστον 400 πολίτες έχουν σκοτωθεί εν ψυχρό από κρατικές δυνάμεις. Αυτά τα εγκλήματα έχουν καταγραφεί και εξακριβωθεί από την Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα σε μια έκθεση που διεκπεραιώθηκε στις 10 Μαρτίου 2017.

Η συνεχιζόμενη καταστροφή του Hasankeyf και της Sûr μπορεί να συγκριθεί  με την καταστροφή του Ναού του Βούδα στο Αφγανιστάν από τους “Ταλιμπάν” και της Παλμύρας στη Συρία από το “Ισλαμικό Κράτος”. Αν ένα κράτος καταστρέφει εκ προθέσεως την μοναδική πολιτισμική και φυσική κληρονομία – όπως συμβαίνει με την Τουρκία – τα άλλα κράτη και διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ δεν πρέπει να σιωπούν. Ειδικότερα τίθεται σε αμφισβήτηση ο ρόλος της ΕΕ, που συν της άλλης εστιάζει στην συνέχιση των συμφωνιών με  την τουρκική κυβέρνηση για τους πρόσφυγες πράγμα που σημαίνει ότι υποβαθμίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.  Ωστόσο αυτό θα μπορούσε να αμφισβητηθεί εάν οι άνθρωποι και οι συνειδητοποιημένες πολιτικές οργανώσεις αυξήσουν τις δημόσιες πιέσεις. Σας καλούμε να εκφράσετε την αλληλεγγύη με τους ανθρώπους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν οι οποίοι αγωνίζονται ενάντια στην καταστροφή του  Hasankeyf και της Sûr. Η υπεράσπιση  των δύο αυτών περιοχών είναι ακόμα εφικτή και μπορεί να δώσει ελπίδα για αγώνες ενάντια σε άλλες πολιτισμικές – κοινωνικές – οικολογικές καταστροφές και μπορεί να ενισχύσει την προοπτική για την ειρήνη.  Το ΑΚΡ δεν είναι τόσο ισχυρό όσο προσποιείται.

Όπου βρίσκεστε, στις πόλεις σας,  οργανώστε μια δράση το Σάββατο 28 Απριλίου 2018. Μια δράση με δημιουργικότητα που να δώσει έναυσμα και να συμπεριλάβει άλλα σχήματα και φορείς. Καταδικάστε τον ρόλο των κυβερνήσεων, των πολυεθνικών εταιριών, των τραπεζών και των διεθνών οργανισμών όπως ο OΗΕ.

11.02.2018
Οικολογική Κίνηση Μεσοποταμίας
Πρωτοβουλία Κρατήστε το Hasankeyf  Ζωντανό.
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: mehdiplo@riseup.net
Ιστοσελίδα: www.hasankeyfgirisimi.net

μετάφραση:  πρωτοβουλία για τη διεθνιστική αλληλεγγύη στη Μεσόγειο

 

 

ΣΥΡΙΑ – ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

«…Κ’ εἶν’ ἡ συνείδησίς μου ἥσυχη  γιά τό ἀψήφιστο τῆς ἐκλογῆς.

Βλάπτουν κ’ οἱ τρεῖς τους τήν Συρία το ἴδιο…»

Κ. Καβάφης

Οι εγκληματίες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία) και από δίπλα η Ρωσία, το Ιράν, η Τουρκία, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, οι ισλαμοφασίστες..

Οι δικτατορίες, οι άρχουσες τάξεις, τα ντόπια αφεντικά, οι στρατοί, τα πετρέλαια, το φυσικό αέριο, οι ΑΟΖ…

Στην εμπόλεμη περιοχή της Συρίας, η στροφή του κουρδικού κινήματος προς τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, ο οποίος έθεσε το ζήτημα της δημοκρατίας, της οικολογίας και της ισότητας των δύο φύλων στην ιστορική περιοχή της Μεσοποταμίας, έδωσε μια νέα ελπιδοφόρα διάσταση.

Σε ένα παρεμφερές μήκος κύματος, οι ιδέες του Ρήγα Φεραίου για μια Βαλκανική Ομοσπονδία όλων των λαών αλλά και οι φεντεραλιστικές προτάσεις των πρώτων αναρχικών, όπως ο Μπακούνιν, κρύβουν μια αλήθεια και μια λύση.

Αυτήν την αλήθεια και αυτήν τη λύση πρέπει να την ξαναπιάσουμε για να λύσουμε τους σύγχρονους γόρδιους δεσμούς. Κι όποιος κόψει αυτούς τους σύγχρονους γόρδιους δεσμούς, δεν θα κυριαρχήσει στην Ασία αλλά θα δώσει μια νέα προοδευτική και απελευθερωτική προοπτική στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου.

Να οργανώσουμε τη σύγκρουση με τη νατοϊκή κυριαρχία, με τον καθορισμό της τύχης μας από τις επιταγές του ΝΑΤΟ και των ανταγωνισμών των μεγάλων δυνάμεων και των τοπικών κρατικών εντολοδόχων τους.

Ο δρόμος για την κοινωνική απελευθέρωση περνά μέσα από την έμπρακτη, επίγεια γεφύρωση των λαών στο εδώ και στο τώρα.

ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

 πρωτοβουλία για τη διεθνιστική αλληλεγγύη στη Μεσόγειο
Αθήνα, Απρίλης 2018