Ισπανία: για τα γεγονότα στην Παμπλόνα με την έκδοση της δικαστικής απόφασης σχετικά με τον βιασμό μίας 18χρονης

Τον Ιούλιο του 2016 στo  San Fermines, τη μεγαλύτερη γιορτή της χώρας που γίνεται στην Παμπλόνα (Ναβάρα, το βάσκικο κομμάτι), πέντε τσογλάνια (ένας μπάτσος κι ένας στρατιωτικός) βίασαν μια κοπέλα 18 χρονών ομαδικά, το έγραψαν σε βίντεο και το έστειλαν με γουατσάπ σ’ένα γκρουπ ομαδικό με φίλους τους που αυτοονομάζονταν η “Αγέλη”. Μετά της πήραν το κινητό για να μην ειδοποιήσει κανένα, την παράτησαν σε μια είσοδο και συνέχισαν το πάρτι. Απ’την αρχή αυτή η υπόθεση ξεσήκωσε πάθη γιατί οι βιαστές υποστήριζαν ότι δεν την υποχρέωσαν, ότι δεν αντιστάθηκε. Το βίντεο είναι αηδιαστικό…

Στα στοιχεία εναντίον της ένας δικηγόρος των κατηγορούμενων χρησιμοποίησε ιδιωτικό ντετέκτιβ που την παρακολούθησε για κάποιες εβδομάδες μετά και παρουσίασε στο δικαστήριο εικόνες που έδειχναν ότι έκανε κανονική ζωή μήνες μετά το βιασμό!!!!! Το ότι δηλαδή δεν τρελάθηκε ή δεν κλείστηκε σπίτι είναι απόδειξη εναντίον της…

Την Πέμπτη (26 Αρπίλη 2018) βγήκε η απόφαση και το τριμελές δικαστήριο της Παμπλόνα αντί για 22 και 26 χρόνια που ζητούσαν ο εισαγγελέας και η δικηγόρος της κοπέλας για ομαδικό βιασμό, τους καταδίκασαν σε 9 χρόνια για σεξουαλική κακοποίηση γιατί θεωρούν ότι δεν υπήρξε βία απ’την πλευρά τους. Ο ένας μάλιστα ζήτησε την αθώωση γιατί κατά τη γνώμη του, η κοπέλα στο βίντεο δεν αντιστάθηκε αρκετά και οι ήχοι που έβγαζε ήταν ηδονής!!!!

Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους αυθόρμητα. ‘Οχι μόνο γυναίκες. Πόνεσε και αηδίασε πολύ κόσμο. Νομίζαμε κιόλας ότι κάποια πράγματα ήταν κεκτημένα. Αλλά τελικά, πρέπει να σε σκοτώσουν ή σχεδόν για να αποδειχτεί η βία σ’ ένα βιασμό.

Τα πανό λένε: Η αγέλη είμαστε εμείς, Αδερφή μου εγώ σε πιστεύω, Μέχρι να με σκοτώσουν δεν θα με πιστέψετε, Ο φόβος θα αλλάξει μεριά, Ανυποταξία και ανυπακοή ενάντια στη βία τους….

Κι ένα κείμενο που γράφτηκε ύστερα από την έκδοση της δικαστικής απόφασης:

Χθες η άδικη δικαιοσύνη  έβγαλε μια απόφαση για το μπάσταρδο σώμα των βιασμένων γυναικών, των βιασμένων παιδιών, των δολοφονημένων γυναικών και παιδιών, όλων εκείνων που δεν υπάρχουμε παρά μόνο για να σας δίνουμε ηδονή, για να γεννάμε και να αναπαραγόμαστε, για να δουλεύουμε σαν μουλάρια, για να αδυνατίζουμε ως το άπειρο, για να μη γερνάμε, για να το βουλώνουμε, για να μας δέρνετε, για να μας λέτε να μη σας σηκώνουμε τη φωνή, να μην ουρλιάζουμε, να μην επαναστατούμε, να μην μαχόμαστε, να γυρνάμε και το άλλο μάγουλο… αλλά πάντα το ίδιο μάγουλο. Το δικό μας.

Χθες κάτι δικαστές είπαν πως το να μας βιάζουν πέντε τύποι πεταμένες όπου να ναι, δεν είναι ένας βιασμός, αλλά είναι κάτι άλλο. Μας είπαν πως αυτό είναι η δικαιοσύνη γιατί υπάρχει ένας ποινικός κώδικας, με πολλά νούμερα και πολύ λίγη ψυχή, που το υπαγορεύει. Και να το βουλώσουμε, και να πούμε κι ευχαριστώ, και να γυρίσουμε σπίτι μας για να περιμένουμε την επόμενη φορά, το επόμενο όπου να ναι, την επόμενη αγέλη. 

Όμως εμείς είμαστε ανυπότακτες. Γεμάτες ελπίδα και λύσσα.

Σήμερα σας μιλάω ως ένα βιασμένο κορμί, που επίσης είμαι, και φέρνω μαζί μου την πληγωμένη μνήμη όλων των αδερφών μου, των βιασμένων στα σύνορα, βιασμένων στις φυλακές, βιασμένων στα τρελοκομεία, βιασμένων στους πολέμους, βιασμένων στους γάμους, βιασμένων στους χωρισμούς, βιασμένων από τα αφεντικά τους, τους ιδιοκτήτες τους, τους ξάδερφούς τους, τους παπούδες τους, τους πατεράδες τους, τους γείτονές τους.

Φέρνω μαζί μου, καταχωρημένους μέσα στο πόνο μου, όλους τους πόνους που διαπερνούν το δικό μου, όχι επειδή ο μοιρασμένος πόνος είναι μισός, αλλά επειδή πρέπει να μεταφέρουμε η μια στην άλλη τη δύναμη της γνώσης ότι ποτέ δεν ήταν δικό μας το φταίξιμο και ότι ποτέ δεν θα είμαστε μόνες μας.

Φέρνω μαζί μου τον πόνο όλων αυτών των κορμιών, των βιασμένων όπως το δικό μου, και φέρνω τη μνήμη των βιασμένων γυναικών από άτομα της φυλής μου, των σκλαβωμένων από γυναίκες το ίδιο λευκές όπως εγώ και φέρνω την ανυπότακτη οργή της αηδίας για το ότι ανήκω κι εγώ σ’ αυτό τον κόσμο της δυστυχίας, της βίας, του πολέμου και της σκληρότητας.

Σήμερα έρχομαι εδώ θέλοντας να ξεσκίσω το δέρμα μου και ν’αφήσω την πληγή, να κλάψω μαζί σας όλες τις θλίψεις που κουβαλάμε, έρχομαι με την ανυπότακτη ιδέα του ότι είμαστε μπάσταρδες, δεν ανήκουμε σε καμιά φυλή, και να σας πω, αδερφές μου, πως δεν είμαστε μόνες μας και πως αυτή η βία δεν είναι δικιά μας. 

Εμένα με νάρκωσαν για να με βιάσουν τρία άτομα και άργησα 20 χρόνια να το πω. 20 χρόνια, που ζούσα τη ζωή μου με το φόβο του να κοιτάξω προς τα εκεί, με το φόβο του να θυμηθώ, με το φόβο του στίγματος, με το φόβο του τραύματος. Και ξέρετε κάτι; Δεν έχω κανένα τραύμα. Να πάνε να γαμηθούν! Διείσδυσαν το ναρκωμένο μου σώμα, αλλά η ψυχή μου έμεινε ανέγγιχτη. Και τώρα που ξεκίνησα να μιλάω, δεν θα ξανασιωπήσω ποτέ.  Το διηγούμαι με το κεφάλι ψηλά, το διηγούμαι πάνω σ’ένα σκηνικό, το ουρλιάζω αν χρειαστεί, γιατί ξέρω πως ανάμεσα σ’εσάς που με κοιτάζετε υπάρχουν πολλά κορμιά βιασμένα σαν το δικό μου.

Το λέω για όλες και προς όλες εσάς: δεν είμαστε μόνες μας. Και επειδή ξέρω ότι, και εδώ, με ακούτε οι βιαστές, αυτοί που μας παρενοχλείτε στους δρόμους, αυτοί που μας κακοποιείτε πίσω από τις κλειστές πόρτες της ιδιωτικότητας. Είσαστε παντού. Ζείτε ανάμεσά μας. Αλλά σήμερα, εδώ, θέλω να σας πω πως η κόλαση είναι δικιά σας, πως έχουμε πίσω μας αιώνες αντίστασης, αιώνες επιβίωσης εμείς που μείναμε ζωντανές για να το διηγηθούμε, που κρατάμε το κεφάλι ψηλά και τη μνήμη των νεκρών μας χαραγμένη στο δέρμα, εμείς που κάνουμε μια συμμαχία τεράτων, μουσάτων γυναικών, τρελαμένων, αλλόκοτων φρικιών, μονόκερων, φύλων που διαχέονται και συχγέονται, ανθρώπων που θέλουμε να ξεσκίσουμε το δέρμα μας και να αφήσουμε την πληγή, για να ξεραθεί στον ήλιο.

Γιατί η βία είναι δικιά σας, αλλά την πληγή και τη γιατρειά της ποτέ δεν θα μπορέσετε να μας την αρπάξετε…

φωτό από τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το δικαστήριο

 

[Αθήνα] εκδήλωση για την Παγκόσμια Μέρα Δράσης για το Hasankeyf και τη Sûr/Ντιγιαρμπακίρ, Παρασκευή 27 Απρίλη

[Best_Wordpress_Gallery id=”4″ gal_title=”All images”]

 

Στα πλαίσια της Παγκόσμιας Μέρας Δράσης για το Hasankeyf και τη Sûr διοργανώσαμε την Παρασκευή 27/04/2017 στον χώρο της Ανοιχτής Λαϊκής Συνέλευσης Περιστερίου εκδήλωση με προβολή του ντοκιμαντέρ «Water’s Date of Death», προβολή φωτογραφικού υλικού από την Sûr και συζήτηση για το Hasankeyf/φράγμα Ilisu και τη Sûr.

Athens, Greece: Initiative for Internationalist Solidarity in the Mediterranean

Global Action Day for Hasankeyf and Sûr/Amed, April 2018

In the context of the Global Day Action for Hasankeyf and Sûr, we organized on Friday 27/04/2018, at the premises of the Open People’s Assembly of Peristeri, screening of the documentary “Water’s Date of Death”, a photo exhibition for Sûr and discussion about Hasankeyf/Ilisu Dam and Sûr.

Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη στη Μεσόγειο

Αθήνα, Απρίλης 2018

 

Κάλεσμα: “Παγκόσμια Ημέρα Δράσης για τις περιοχές του Hasankeyf και της Sϋr” Βόρειο Κουρδιστάν (ΝΑ Τουρκία)

Κάλεσμα: “Παγκόσμια Ημέρα Δράσης για τις περιοχές Hasankeyf και Sϋr! / Amed”, στις 28 Απρίλη 2018 – Σταματήστε την καταστροφή του Hasankeyf και της Sϋr!!

Το Hasankeyf και η Sûr είναι δύο ιστορικές τοποθεσίες που κατοικούνται από ανθρώπους εδώ και χιλιάδες χρόνια στις όχθες του Τίγρη στην Άνω Μεσοποταμία. Για χρόνια, οι δύο περιοχές αντιμετωπίζουν συστηματική καταστροφή από το AKP, κυβερνόν κόμμα της Τουρκίας. Ωστόσο, οι δύο αυτές τοποθεσίες έχουν γίνει σύμβολα της αντίστασης ενάντια στην κοινωνική και οικολογική καταστροφή από μεγάλα επενδυτικά συμφέροντα καθώς και από τον πόλεμο που επιβλήθηκε στον λαό από το τούρκικο κράτος.

Το Hasankeyf κατοικείται εδώ και 12.000 χρόνια, υπάρχει γύρω από την κοιλάδα του Τίγρη και όλα αυτά τα χρόνια έχει βιώσει μια στοιχειώδη καταστροφή,  και αποτελεί μια μοναδική καθιέρωση της ιστορίας, του πολιτισμού και της φύσης.  Όσον αφορά την πολιτισμική κληρονομιά, υπερβαίνει από πολλές απόψεις αυτή της Εφέσου, της Τροίας και της Καππαδοκίας. Πληρεί εννέα από τα δέκα κριτήρια της UNESCO,  παρόλα αυτά δεν εμπόδισε την κατασκευή του φράγματος  του Ιλισού, φράγμα το οποίο επηρεάζει σοβαρά και τους Μεσοποτάμιους βάλτους στο Νότιο Ιράκ και τα οποία αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτισμικής Κληρονομιάς της UNESCE από το 2016. Με την ολοκλήρωση του φράγματος του Ιλίσου, ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα φράγματα παγκοσμίως, θα καταστραφεί η ζωή 80.000 ανθρώπων στο Βόρειο Κουρδιστάν. Για 20 ολόκληρα χρόνια διοργανώνονται διαδηλώσεις και αντιστάσεις από του πληγέντες αλλά και αλληλέγγυους για να σταματήσουν τα έργα, ωστόσο κάθε φορά η κυβέρνηση του AKP άλλαζε το νόμο ή επιδοτούσαν με νέα χρηματοδότηση προκειμένου να συνεχιστεί το έργο, καθώς το φράγμα αποτελεί ένα στρατηγικό εργαλείο για οικονομικό-πολιτικούς στόχους. Τα έργα στο φράγμα συνεχίζουν με την έντονη στρατιωτική παρουσία, επιβάλλοντας έτσι μεγάλες καταστροφές για εκατομμύρια ανθρώπους. Πολυεθνικές εταιρείες εμπλέκονται στην κατασκευή του φράγματος (όπως η Andritz, Αυστριακών συμφερόντων), ή στην μετεγκατάσταση των 300 μνημείων (η Bresser, Ολλανδικών συμφερόντων). Οι πολυεθνικές εταιρείες χρησιμοποιούνται από την Τουρκική κυβέρνηση ως μέσω προπαγάνδας για την διάσωση του Ηasankeyf.

Η Sϋr είναι η παλαιά πόλη του Amed (  Diyarbakir ) με ένα συνεχείς παρελθών περίπου 7.000 ετών. Η περιοχή αυτή έχει έντονο πολιτικό χαρακτήρα, έτσι από το 2007 οι κάτοικοι αυτοοργανώνονται σε δημοκρατικά συμβούλια για περαιτέρω δημοκρατία και για την απελευθέρωση των γυναικών.  Όταν το 2015, η τουρκική κυβέρνηση ξεκίνησε τον μονομερή πόλεμο ενάντια στον κουρδικό πληθυσμό, η περιοχή της Sϋr, καθώς και άλλες πόλεις, υπέστησαν μεγάλες  καταστροφές, κτυπήθηκαν άγρια και διαπράχθηκαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η μεγαλύτερη καταστροφή στη Sûr, που αποτελεί μέρος της παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 2015,  έχει γίνει μετά το επίσημο τέλος των ένοπλων συγκρούσεων στις 10 Μαρτίου 2016. Έκτοτε τα σπίτια 25.000 εκτοπισμένων κατοίκων έχουν κατεδαφιστεί. Το ίδιο συνέβη και για τους 175.000 ανθρώπους σε άλλες πόλεις όπως το Cizre, τη Nisebin (Νίσιβις) και τη Şirnex (Σιρνάκ), όπου τουλάχιστον 400 πολίτες έχουν σκοτωθεί εν ψυχρό από κρατικές δυνάμεις. Αυτά τα εγκλήματα έχουν καταγραφεί και εξακριβωθεί από την Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα σε μια έκθεση που διεκπεραιώθηκε στις 10 Μαρτίου 2017.

Η συνεχιζόμενη καταστροφή του Hasankeyf και της Sûr μπορεί να συγκριθεί  με την καταστροφή του Ναού του Βούδα στο Αφγανιστάν από τους “Ταλιμπάν” και της Παλμύρας στη Συρία από το “Ισλαμικό Κράτος”. Αν ένα κράτος καταστρέφει εκ προθέσεως την μοναδική πολιτισμική και φυσική κληρονομία – όπως συμβαίνει με την Τουρκία – τα άλλα κράτη και διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ δεν πρέπει να σιωπούν. Ειδικότερα τίθεται σε αμφισβήτηση ο ρόλος της ΕΕ, που συν της άλλης εστιάζει στην συνέχιση των συμφωνιών με  την τουρκική κυβέρνηση για τους πρόσφυγες πράγμα που σημαίνει ότι υποβαθμίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.  Ωστόσο αυτό θα μπορούσε να αμφισβητηθεί εάν οι άνθρωποι και οι συνειδητοποιημένες πολιτικές οργανώσεις αυξήσουν τις δημόσιες πιέσεις. Σας καλούμε να εκφράσετε την αλληλεγγύη με τους ανθρώπους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν οι οποίοι αγωνίζονται ενάντια στην καταστροφή του  Hasankeyf και της Sûr. Η υπεράσπιση  των δύο αυτών περιοχών είναι ακόμα εφικτή και μπορεί να δώσει ελπίδα για αγώνες ενάντια σε άλλες πολιτισμικές – κοινωνικές – οικολογικές καταστροφές και μπορεί να ενισχύσει την προοπτική για την ειρήνη.  Το ΑΚΡ δεν είναι τόσο ισχυρό όσο προσποιείται.

Όπου βρίσκεστε, στις πόλεις σας,  οργανώστε μια δράση το Σάββατο 28 Απριλίου 2018. Μια δράση με δημιουργικότητα που να δώσει έναυσμα και να συμπεριλάβει άλλα σχήματα και φορείς. Καταδικάστε τον ρόλο των κυβερνήσεων, των πολυεθνικών εταιριών, των τραπεζών και των διεθνών οργανισμών όπως ο OΗΕ.

11.02.2018
Οικολογική Κίνηση Μεσοποταμίας
Πρωτοβουλία Κρατήστε το Hasankeyf  Ζωντανό.
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: mehdiplo@riseup.net
Ιστοσελίδα: www.hasankeyfgirisimi.net

μετάφραση:  πρωτοβουλία για τη διεθνιστική αλληλεγγύη στη Μεσόγειο

 

 

ΣΥΡΙΑ – ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

«…Κ’ εἶν’ ἡ συνείδησίς μου ἥσυχη  γιά τό ἀψήφιστο τῆς ἐκλογῆς.

Βλάπτουν κ’ οἱ τρεῖς τους τήν Συρία το ἴδιο…»

Κ. Καβάφης

Οι εγκληματίες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία) και από δίπλα η Ρωσία, το Ιράν, η Τουρκία, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, οι ισλαμοφασίστες..

Οι δικτατορίες, οι άρχουσες τάξεις, τα ντόπια αφεντικά, οι στρατοί, τα πετρέλαια, το φυσικό αέριο, οι ΑΟΖ…

Στην εμπόλεμη περιοχή της Συρίας, η στροφή του κουρδικού κινήματος προς τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, ο οποίος έθεσε το ζήτημα της δημοκρατίας, της οικολογίας και της ισότητας των δύο φύλων στην ιστορική περιοχή της Μεσοποταμίας, έδωσε μια νέα ελπιδοφόρα διάσταση.

Σε ένα παρεμφερές μήκος κύματος, οι ιδέες του Ρήγα Φεραίου για μια Βαλκανική Ομοσπονδία όλων των λαών αλλά και οι φεντεραλιστικές προτάσεις των πρώτων αναρχικών, όπως ο Μπακούνιν, κρύβουν μια αλήθεια και μια λύση.

Αυτήν την αλήθεια και αυτήν τη λύση πρέπει να την ξαναπιάσουμε για να λύσουμε τους σύγχρονους γόρδιους δεσμούς. Κι όποιος κόψει αυτούς τους σύγχρονους γόρδιους δεσμούς, δεν θα κυριαρχήσει στην Ασία αλλά θα δώσει μια νέα προοδευτική και απελευθερωτική προοπτική στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου.

Να οργανώσουμε τη σύγκρουση με τη νατοϊκή κυριαρχία, με τον καθορισμό της τύχης μας από τις επιταγές του ΝΑΤΟ και των ανταγωνισμών των μεγάλων δυνάμεων και των τοπικών κρατικών εντολοδόχων τους.

Ο δρόμος για την κοινωνική απελευθέρωση περνά μέσα από την έμπρακτη, επίγεια γεφύρωση των λαών στο εδώ και στο τώρα.

ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

 πρωτοβουλία για τη διεθνιστική αλληλεγγύη στη Μεσόγειο
Αθήνα, Απρίλης 2018

Ο κόσμος ή αλλάζει ή τον αλλάζουμε

Έχουμε μπει πια σε μια χρονοκάψουλα που οι πολιτικές εξελίξεις στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων τρέχουν ραγδαία. Τα διακρατικά ζητήματα που προκύπτουν δεν είναι απλά ένα παιχνίδι των καπιταλιστών για να μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια –γεγονός βέβαια που βολεύει για να παραμεριστούν κομβικά ζητήματα στον καθημερινό κοινωνικό/ταξικό πόλεμο– αλλά και αποτέλεσμα της ιστορικής διαμάχης που υπάρχει μεταξύ των εθνικών ελίτ για τον έλεγχο και εκμετάλλευση μεγαλύτερων περιοχών, συνοδευόμενης από την «αλυτρωτική μεγάλη ιδέα» κάθε εθνικισμού, ελληνικού, τουρκικού, βουλγαρικού, σλαβομακεδονικού, αλβανικού…

Τα σύννεφα πολέμου πυκνώνουν στην ανατολική Μεσόγειο. Από τη Συρία και τη βόρεια Αφρική μέχρι τα Βαλκάνια, οι πολεμικές συγκρούσεις αλλά και η εντεινόμενη στρατιωτική κινητοποίηση έχουν διαμορφώσει ένα πολύ επικίνδυνο τοπίο για νέες, πολύ πιο διευρυμένες εμπλοκές.

Η διάλυση της Συρίας σε περιοχές ελεγχόμενες από το καθεστώς Άσαντ, τις ισλαμιστικές φιλοτουρκικές αντάρτικές δυνάμεις (FSA – «Ελεύθερος Συριακός Στρατός», κλπ), το DAESH και τις περιοχές που ελέγχονται από τις κουρδοαραβικές πολιτοφυλακές (SDF, YPG-YPJ) έχει οδηγήσει στην προσφυγοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων, πέρα από τα καθημερινά θύματα αμάχων. ΗΠΑ, Ρωσία και Τουρκία επιχειρούν, για τα δικά τους συμφέροντα, να ελέγξουν περιοχές της προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα γεωπολιτικά και στρατηγικά συμφέροντά τους στέλνοντας στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή. Σε αυτή τη σύνθετη κατάσταση, το μόνο βέβαιο είναι πως η επικράτηση των συμφερόντων των μεγάλων παγκόσμιων (ΗΠΑ, Ρωσία) ή περιφερειακών (Τουρκία) δυνάμεων δεν θα οδηγήσει παρά στην περαίτερω διάλυση κάθε κοινωνικής ενότητας και στην ενίσχυση του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Όσο αυτοί θα κατορθώνουν να επιβάλουν τους όρους του παιχνιδιού, κάθε προοδευτική/δημοκρατική προοπτική, όπως αυτή των κουρδικών ομόσπονδων καντονιών, δεν μπορεί να ξεδιπλωθεί στο βαθμό που η ίδια θα το ήθελε.

Όταν είσαι περικυκλωμένος από τους τζιχαντιστές του DAESH στο Κομπάνι ή από τον τουρκικό στρατό και τους Σύρους συνεργάτες του (του λεγόμενου «Ελεύθερου Συριακού Στρατού»), τότε δεν έχεις παρά να επιλέξεις να λάβεις τη στρατιωτική χείρα βοηθείας, εάν σου απλωθεί από μία μεγάλη υπερδύναμη, γνωρίζοντας πως κάποια στιγμή αυτή η χείρα μπορεί να αποτραβηχτεί.

Το σύνθετο σκηνικό μπορεί να μην είναι τόσο αιματωβαμένο αλλά παρουσιάζει παρεμφερή πολυπλοκότητα και στην περίπτωση των Βαλκανίων. Η καούρα του ΝΑΤΟ να επιλύσει άμεσα το ονοματολογικό ζήτημα που έχει προκύψει επαναφέοντας το μακεδονικό ζήτημα απασφαλίζει μια σειρά αντιδράσεων σε επίπεδο κοινωνιών στα εμπλεκόμενα κράτη.

Όπως στον ιστορικό χώρο της Μικράς Ασίας, εδώ και αιώνες ζούσαν Έλληνες, Τούρκοι, Αρμένιοι, κλπ, όπως στον ιστορικό χώρο της Κύπρου ζούνε Έλληνες και Τούρκοι, όπως στον ιστορικό χώρο της Ηπείρου, εδώ και αιώνες ζούνε Έλληνες και Αλβανοί, όπως στον ιστορικό χώρο της Θράκης ζούνε εδώ και αιώνες Έλληνες, Τούρκοι, Πομάκοι, κλπ, έτσι και εδώ και αιώνες ζούνε στον ιστορικό χώρο της Μακεδονίας Έλληνες, Σλάβοι, Βούλγαροι, Αλβανοί και άλλοι. Καμία τέτοια λοιπόν γεωγραφική περιοχή δεν ανήκει σε μόνο και μια εθνότητα ιστορικά, όσο κι αν η εκάστοτε «μεγάλη εθνική ιδέα» διεκδικεί το μονοπώλιο σε αυτήν.

Η νατοϊκή επιταγή για άμεση διεύρυνση της παρουσίας του στην περιοχή με την ένταξη και της FYROM, στα πλαίσια του διαγκωνισμού του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία και τους συμμάχους της, είναι εκείνη που επαναφέρει το μακεδονικό ζήτημα όχι για να γεφυρώσει τους λαούς της περιοχής αλλά για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα αδιαφορώντας για τις οποιεσδήποτε αρνητικές επιπτώσεις στις κοινωνίες της ευρύτερης αυτής περιοχής.

Την ίδια στιγμή, οι «σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ» Ελλάδα και Τουρκία βγάζουν τις κανονιοφόρους και τα λοιπά τους πλοία στο Αιγαίο καθώς και τα αεροσκάφη από πάνω του σε μια επικίνδυνη κοκορομαχία επίδειξης δύναμης. Παράλληλα, το κυπριακό ζήτημα, που επίσης βρίσκεται και πάλι στο προσκήνιο, παραμένει μια ανοιχτή πληγή που, όσο βρίσκεται κάτω από τον διαγκωνισμό των διακρατικών ανταγωνισμών και των εθνικισμών και όχι στη βάση της διεθνιστικής αλληλεγγύης και συνεργασίας με σεβασμό στην ιστορία και την ιδιοπροσωπία κάθε λαού, αποτελεί μία ακόμα ενεργή εύφλεκτη ζώνη.

Το μακεδονικό ζήτημα, το κυπριακό ζήτημα και η ελληνοτουρκική ένταση στο Αιγαίο είναι τρεις μόνο εκφάνσεις ενός ευρύτερου συνόλου που πρέπει να απεγκλωβίσουμε από τη νατοϊκή κυριαρχία και τα εθνικιστικά παραληρήματα. Στην ίδια περιοχή που συμβαίνουν όλα αυτά, η στροφή του κουρδικού κινήματος προς τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, ο οποίος έθεσε το ζήτημα της δημοκρατίας, της οικολογίας και της ισότητας των δύο φύλων στην ιστορική περιοχή της Μεσοποταμίας, έδωσε μια νέα ελπιδοφόρα διάσταση. Σε ένα παρεμφερές μήκος κύματος, οι ιδέες του Ρήγα Φεραίου για μια Βαλκανική Ομοσπονδία όλων των λαών αλλά και οι φεντεραλιστικές προτάσεις των πρώτων αναρχικών, όπως ο Μπακούνιν, κρύβουν μια αλήθεια και μια λύση. Αυτήν την αλήθεια και αυτήν τη λύση πρέπει να την ξαναπιάσουμε για να λύσουμε τους σύγχρονους γόρδιους δεσμούς. Κι όποιος κόψει αυτούς τους σύγχρονους γόρδιους δεσμούς, δεν θα κυριαρχήσει στην Ασία αλλά θα δώσει μια νέα προοδευτική και απελευθερωτική προοπτική στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου.

Καλούμε τις αναρχικές, ελευθεριακές και γενικότερα επαναστατικές συλλογικότητες να δημιουργήσουμε γεγονότα που να συγκρούονται με τη νατοϊκή κυριαρχία, με τον καθορισμό της τύχης μας από τις επιταγές του ΝΑΤΟ και των ανταγωγισμών των μεγάλων δυνάμεων και των τοπικών κρατικών εντολοδόχων τους.

Ο δρόμος για την κοινωνική απελευθέρωση περνά μέσα από την έμπρακτη, επίγεια γεφύρωση των λαών στο εδώ και στο τώρα.

πρωτοβουλία για τη διεθνιστική αλληλεγγύη στη Μεσόγειο
Αθήνα, Απρίλης 2018