Η Γιουροβίζιον και ο φεμινισμός ως όπλο μαζικής καταστροφής

Το Ισραήλ κέρδισε την Γιουροβίζιον με ένα τραγούδι που μιλάει για την δύναμη των γυναικών, ενώ ο στρατός του βομβάρδιζε τη Γάζα (συμπεριλαμβανομένων και των γυναικών της Γάζα), 3 μέρες μετά από τη Nakba, την Ημέρα της Καταστροφής για τους παλaiστίνιους και, ας μην το ξεχνάμε, για τις παλαιστίνιες.

 Η Γιουροβίζιον είναι περισσότερο ένα εργαλείο για την κατανόηση της ευρωπαϊκής γεωπολιτικής παρά ένα κιτς θέαμα για τις λαϊκές τάξεις. Αυτός ο υποτιμημένος λαουτζίκος αντιπροσωπεύει ούτε λίγο ούτε πολύ 204 εκατομύρια θεατών που παρακολούθησαν το φεστιβάλ το 2016, για παράδειγμα. Η Γιουροβίζιον είναι ένας από τους μεγαλύτερους μηχανισμούς πολιτικής προπαγάνδας στον κόσμο, απ’όπου τρυπώνουν όλες οι βίες, κανονικοποιημένες κάτω από την πρόσοψη ενός απλού θεάματος χωρίς προφανή σημασία. Όμως έχει σημασία, και μάλιστα μεγάλη.

Η νίκη της αυστριακής τρανς περσόνα Conchita Wurst στη Eurovision του 2014, για παράδειγμα,  έδωσε τη δυνατότητα στην Αυστρία να διακηρύσσει ότι εκεί δεν υπάρχει σεξισμός, ούτε LGTBφοβία.

 Το Ισραήλ έχει δοκιμάσει τα πάντα για να καθαρίσει την εικόνα του: το 1998 κέρδισε στέλνοντας μια γυναίκα τρανς, τη Dana Internacional. Το 2008 έστειλε τον Boaz Mauda, έναν εβραίο υεμενικής καταγωγής, και το 2009 το Noa (ένα τραγουδιστή καθαρά σιωνιστή) με την παλαιστίνια Mira Awad. Πέρσι, ο Hovi Star, ένα άτομο queer, συνοδευόταν από ένα βίντεο γεμάτο drones που αναπαριστούσαν αστέρια, τα ίδια drones που βομβάρδιζαν τα παλαιστινιακά εδάφη.

Οι ζωές των τρανς κοινοτήτων, αραβοεβραϊκής ή παλαιστινιακής καταγωγής στο Ισραήλ είναι τόσο άθλιες όσο και σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου. Αλλά το Ισραήλ έχει ένα ειδικό ενδιαφέρον να παρουσιάζεται ως η μοναδική δημοκρατία της Μέσης Ανατολής, ή ως το πιο φιλικό κράτος προς τις LGTB κοινότητες στον κόσμο, και η Γιουροβίζιον είναι μια από τις αγαπημένες του βιτρίνες. Ο Benjamin Netanyahu ήδη ανέφερε πως το φεστιβάλ θα γίνει στην Ιερουσαλήμ, την πόλη που ιστορικά διεκδικούν ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, αλλά που έχει διεθνώς αναγνωρισμένο το παλιό της κομμάτι ως παλαιστινιακό έδαφος.

 Επιμένοντας στο να επιδεικνύει το χρυσό θόλο του Al-Aqsa στους ταξιδιωτικούς καταλόγους του, το Ισραήλ προετοιμάζει την αποδοχή της κατοχής που τελικά θα την ακολουθήσει η τελική κατάκτηση και οριστική κατοχή των ιστορικών παλαιστινιακών εδαφών. Έτσι γίνεται πάντα: η προπαγάνδα είναι μέρος του πολέμου.

 Φέτος, το Ισραήλ παίζει το χαρτί του φεμινισμού και των μη κανονιστικών γυναικείων σωμάτων. Ο φεμινισμός είναι ο τελευταίος μηχανισμός προπαγάνδας που έχει υιοθετήσει η Ευρώπη. Στην Καταλονία το είδαμε καθαρά κατά τη διάρκεια όλης της διαδικασίας υπέρ της ανεξαρτησίας. Αυτές είναι κόκκινες γραμμές που δεν θα έπρεπε να περάσουμε ποτέ. Δεν είμαστε καθόλου έτοιμες για να αποδομήσουμε αυτά τα επιχειρήματα  και έτσι πέφτουμε σαν τις μύγες στο μέλι τους. Και δεν είμαστε έτοιμες, και επειδή υποτιμούμε τα σκηνικά όπου εγκαθίσταται η προπαγάνδα. Λιγότερος Φουκώ και περισσότερη Σακίρα. Λιγότερη Μπάτλερ και περισσότερη Γιουροβίζιον αν θέλουμε να καταλάβουμε πραγματικά πώς διεξάγεται η μάχη του έμφυλου.

Αυτή η νέα προπαγάνδα, που εγώ ονομάζω “purplewashing” και ακαδημαϊκά επονομάζεται φεμινο-εθνικισμός, πρέπει να μας θέσει σε μόνιμη κατάσταση συναγερμού. Δεν θα έπρεπε να οικειοποιηθούν τους αγώνες μας, τα σώματά μας δεν πρέπει να χρησιμεύσουν για να σκεπάσουν τους βομβαρδισμούς στη Γάζα, ούτε οι βίες που εξασκούνται πάνω μας να χρησιμεύσουν για να αρπάξουν από τον παλαιστινιακό λαό την ιστορικά δική του Ιερουσαλήμ. Για ακόμη μια φορά, όχι στο όνομά μας. Ποτέ πια στο όνομά μας.

Brigitte Vasallo (ακτιβίστρια – φεμινίστρια)

Βαρκελώνη, Ισπανία – 2018

ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Εμείς εδώ σε αυτόν τον ιστορικό χώρο των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής, της ευρωαφρικανικής Μεσογείου, ζούμε τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και της αποικιοκρατίας: τις συνέπειες των εθνικών-θρησκευτικών ανταγωνισμών, τη θηριωδία των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων που εκθρέφουν τη φτώχεια, την κρατική καταστολή, την πολιτισμική παρακμή και την καταστροφή της φύσης, την κτηνωδία των στρατιωτικών, πολιτικών και οικονομικών επεμβάσεων που καταδικάζουν τους πληθυσμούς της περιοχής μας στη μετανάστευση και στην προσφυγιά. Η σημερινή ρευστή συνθήκη ανάδειξης πολλών ηγεμονικών πόλων ανταγωνισμού για την ενέργεια και την πολιτική-στρατιωτική-οικονομική διείσδυση και επέκταση έχει επιφέρει στην ήδη κληρονομημένη διαίρεση των κρατικών-θρησκευτικών ανταγωνισμών μια εκ νέου επικίνδυνη αναθεωρητική συνθήκη για τα υφιστάμενα διακρατικά σύνορα. Εκτός όμως από τους μεγάλους διεθνείς πόλους που εξελίσσονται σε αντίρροπα πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά συμπλέγματα, τάσεις θρησκευτικού και πολιτικού μεσσιανισμού αναπτύσσονται ανησυχητικά στην Ευρώπη, στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή. Αυτά τέμνουν κάθετα τις ηγεμονίες που συγκρούονται ή συμμαχούν και εν μέρει καθορίζουν τις εξελίξεις ή αλληλοεπιδρούν με αυτές.

Παράλληλα, τα εθνικά κράτη στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου, κληρονομώντας το πρότυπο της δεσποτικής ή αστικοδημοκρατικής ιεραρχίας στην πολιτική, της ανισότητας στην κοινωνία και την οικονομία, τον εθνικισμό ως την απόλυτη σύνθεση κράτους-εθνικής κοινότητας-εδαφικής επικράτειας καθώς και την θρησκευτική δυσανεξία στην πίστη, έχουν δείξει τα όριά τους όσον αφορά την προάσπιση της ελευθερίας, του πολιτισμού, της  δικαιοσύνης. Ο συνδυασμός της εξάρτησης-αποικιοκρατίας από δυτικές και ανατολικές ηγεμονίες, της κυριαρχίας των αρχουσών τάξεων ως κυρίαρχων ηγετικών ομάδων που διοικεί τις κοινωνίες και την οικονομία, της προσκόλλησης σε αναλλοίωτες εθνικές-θρησκευτικές ταυτότητες, του ξεριζώματος κάθε πολιτισμικής παράδοσης από την παγκοσμιοποίηση έχει καταστρέψει τις πολύπτυχες παραδόσεις συνεργασίας μεταξύ των λαών αναδεικνύοντας «μεγάλες» εθνικές και θρησκευτικές ιδέες υποστηριγμένες από διεθνείς σχεδιασμούς: είτε από την πλευρά ενός επιθετικού σοβινισμού είτε από την πλευρά ενός αμυντικού πατριωτισμού. Τα υποδείγματα της Γιουγκοσλαβίας και της Συρίας είναι αποκαλυπτικά.

Στόχος μας είναι να χτίζουμε γέφυρες συνεργασίας δίπλα σε κάθε εθνικό-θρησκευτικό ανταγωνισμό: η αντιαποικιακή αντίσταση, οι πολιτισμικές σχέσεις μεταξύ των λαών, οι κοινοί ταξικοί αγώνες, η διάδοση του συνομοσπονδιακού κοινοτισμού, η ανάπτυξη των αλληλέγγυων παραγωγικών δυνατοτήτων όπως και η προώθηση της οικολογικής κοινωνίας είναι προϋποθέσεις συνύπαρξης, συνεργασίας και κοινής πορείας των λαών της περιοχής μας. Ξεπερνώντας το κράτος ως τη συγκεντρωτική οργάνωση της κοινωνίας, τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό ως την οργάνωση των οικονομικών ανισοτήτων και την ανάπτυξη ως μια δολοφονική απόπειρα κατά της φύσης, τις κοινωνικές ανισότητες ως άλλη μια διαίρεση του κόσμου, αναζητούμε το δημοκρατικό κοινοτισμό και το συνομοσπονδισμό ως την έμπρακτη λύση απέναντι στο σύγχρονο αναθεωρητισμό, στην κρατική δεσποτεία, στην αποικιοκρατία, στον καπιταλισμό και την οικολογική καταστροφή. Μπροστά μας είναι το παράδειγμα στο Κουρδιστάν, ένα παράδειγμα ανάπτυξης μιας κοινωνίας ενάντια στο κράτος και στον καπιταλισμό.

Σήμερα τα κινήματα βάσης και ιδιαίτερα τα οργανωμένα οριζόντια πολιτικά δίκτυα, μπορούν να ανατρέψουν την υπάρχουσα δομή υπερασπιζόμενα τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή, αυτήν που προσφέρει ένα ριζοσπαστικό οικουμενικό όραμα στην πράξη.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαία η σύνθεση ενός οικουμενικού ριζοσπαστικού οράματος που θα μετασχηματίζει τις εθνικές και θρησκευτικές κοινότητες σε εξισωτικές, δημοκρατικές και οικολογικές.

Σε κάθε περίπτωση, είναι απαραίτητη η δημιουργία ενός διεθνιστικού παρατηρητηρίου για τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο ως τη θάλασσα που βρέχει τον ευρωπαϊκό Νότο και την Αφρική. Είναι προϋπόθεση για τη δημιουργία επαφών, ανταλλαγών και προώθησης των αντιλήψεων της δημοκρατικής αυτονομίας και του συνομοσπονδισμού.

Αυτή η προσπάθεια μπορεί να έχει δυο ξεχωριστούς και ταυτόσημους προσανατολισμούς. Από τη μια επιδιώκει την προσέγγιση του μεταναστευτικού και προσφυγικού στοιχείου, των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων στη βάση της προσπάθειας για τη δημιουργία αυτόνομων συμβουλίων για μια νέα ελευθεριακή κοινωνική συνοχή. Από την άλλη οφείλει να οργανώσει την αναζήτηση επαφών με συντρόφους-συναγωνιστές από την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου με στόχο την άμεση ενημέρωση και τη δημιουργία διεθνών συναντήσεων για όλα τα ζητήματα.

Έτσι, αυτό το διεθνιστικό παρατηρητήριο θα παρακολουθεί και θα αναλύει τα γεγονότα που συμβαίνουν στη γύρω περιοχή, θα εκδίδει έντυπο, θα διοργανώνει εκδηλώσεις ενημέρωσης, θα προκαλεί παρεμβάσεις, θα διοργανώνει διεθνείς συναντήσεις, θα επιδιώξει τη δημιουργία ενός διαθρησκευτικού – διεθνικού – φιλοσοφικού κέντρου στην Αθήνα.

Εμπρός λοιπόν, να στήσουμε τις διεθνιστικές γέφυρες στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή, στη Μεσόγειο!

Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη στη Μεσόγειο

Τουρκία: Πρωτομαγιά από την Ένωση Νέων Εργαζομένων (GİDER)

Είμαστε νέοι που εργάζονται σε εμπορικά κέντρα, μπαρ, εστιατόρια, φαστ φουντ και άλλους χώρους. Είμαστε σερβιτόροι, υπάλληλοι γραφείου, μεταφορείς, προσωπικό καθαριότητας και προώθησης προϊόντων…

Είμαστε νέοι που εργάζονται στον τομέα των υπηρεσιών.  

Είμαστε εργαζόμενοι-θύματα της ταχύτητας και της έντασης της εργασίας στο καπιταλιστικό σύστημα.

Φέτος την Πρωτομαγιά, κατεβήκαμε στους δρόμους ως αυτοοργανωμένη συλλογικότητα για να εκφράσουμε την αγανάκτησή μας. Κατεβήκαμε στους δρόμους για να υπενθυμίσουμε ότι η Πρωτομαγιά δεν είναι γιορτή αλλά ημέρα μάχης. Της μάχης ενάντια στον καπιταλισμό, την εκμετάλλευση, τα αφεντικά, την παρενόχληση των εργαζομένων στο χώρο δουλειάς τους, σε βάρος της δικαιοσύνης, της ζωής και της ελευθερίας τους.

Ενώσαμε τις δυνάμεις μας με κοινό σύνθημα “Αγώνας χωρίς ωράριο, για μια ζωή χωρίς ωράριο”.  Εκφράζουμε το θυμό μας ενάντια στα αφεντικά, τους σεφ, τους διευθύνοντες. “Τα αφεντικά κρύβονται στα παλάτια, οι νεαροί εργαζόμενοι διαδηλώνουν στους δρόμους”. Κατεβαίνουμε στις πορείες υπό τους ήχους της παραδοσιακής μας μουσικής, προβάλλοντας τη δύναμη και το πάθος μας στον αγώνα μας για ψωμί, δικαιοσύνη και ελευθερία.

Πρέπει να γίνουμε μία γροθιά. Είμαστε παντού, αλλά διασκορπισμένοι.  Παρέχουμε υπηρεσίες. Δεν είμαστε υπηρέτες του καπιταλισμού, είμαστε εργαζόμενοι στον τομέα της εστίασης. Ξέρουμε ποιος εφηύρε αυτό το σύστημα. Αυτοί που θέλουν να γίνουν πλούσιοι και να παραμένουν πλούσιοι, εξαναγκάζοντας τους φτωχούς να μένουν για πάντα φτωχοί.

Τώρα είναι η ώρα να οργανωθούμε. Τώρα είναι η ώρα να μνημονεύσουμε τον αγώνα των αναρχικών εργατών που ξεκίνησαν τη φωτιά στο Χέιμαρκετ το 1886. Τώρα είναι η ώρα οι νεαροί εργαζόμενοι να πολεμήσουν το καπιταλιστικό σύστημα.

Ένωση Νέων Εργαζομένων (GİDER)

μετάφραση: Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη στη Μεσόγειο

Αθήνα, Μάης 2018

30 πόλεις συμμετέχουν στην Παγκόσμια Ημέρα δράσης για τις πόλεις Sur και Hasankeyf (Σάββατο 28 Απρίλη 2018)

Diyarbakır (Amed), 29.04.2018

Στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας δράσης  για τις πόλεις Sur και Hasankeyf σε περίπου 30 πόλεις οργανώθηκαν δράσεις στις 28 Απριλίου 2018. Ακτιβιστές και η μη κυβερνητικές οργανώσεις ευαισθητοποίησαν το κοινό ​​για τη συνεχιζόμενη καταστροφή των δύο ιστορικών πόλεων  στην περιοχή του ποταμού Τίγρη στο βόρειο Κουρδιστάν. Τα τελευταία χρόνια οι δύο πόλεις έχουν γίνει συνώνυμα της κατασταλτικής και εκμεταλλευτικής πολιτικής της τουρκικής κυβέρνησης κατά της φύσης, του πολιτισμού και των ανθρώπων.

Η 12.000 χρόνων παλιά πόλη Hasankeyf και η γύρω κοιλάδα του Τίγρη απειλούνται από το φράγμα του Ιλίσου, το οποίο θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα έργα φραγμάτων στον κόσμο. Εκτιμάται  ότι θα καταστρέψει τα μέσα διαβίωσης έως και 80.000 ανθρώπων στο Βόρειο Κουρδιστάν και πιθανόν πολύ περισσότερων στη Συρία και ιδιαίτερα στο Ιράκ.

Η Sur είναι η παλιά πόλη του Diyarbakir, η οποία δέχθηκε βίαιη επίθεση από την τουρκική κυβέρνηση με στρατό μετά την επανέναρξη του πολέμου στο Κουρδιστάν το καλοκαίρι του 2015. Αν και θεωρείται Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς καταστράφηκε σχεδόν η μισή πόλη της Sur, 23.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί και έχει εξαλειφθεί μια κουλτούρα χιλιάδων ετών.

Το πρωί της 28ης Απριλίου, δεκάδες ακτιβιστές, εκτοπισμένοι, εκπρόσωποι ΜΚΟ, καλλιτέχνες, αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί συγκεντρώθηκαν μπροστά από το Μεγάλο Τζαμί (Ulucami). Περιτριγυρισμένοι από την αστυνομία, έκαναν μια δήλωση εναντίον της συνεχιζόμενης καταστροφής που έχει περιγραφεί ως η εφαρμογή ενός μακράν εκπεφρασμένου στόχου για «αναβάθμιση» και αλλαγή της δημογραφίας της Sur. Η στάση της καταστροφής και μια νέα προσέγγιση με την επιστροφή των εκτοπισμένων στις γειτονιές τους είναι τα αιτήματα που ζητήθηκαν στις ομιλίες. Η ημέρα δράσης συνεχίστηκε σε μια αυλή ενός παραδοσιακού σπιτιού του Diyarbakir στο μη κατεστραμμένο τμήμα της Sur.

Ταυτόχρονα, στην πόλη του Hasankeyf συγκεντρώθηκαν δεκάδες ακτιβιστές, εκτοπισμένοι, εκπρόσωποι ΜΚΟ και αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί από το Hasankeyf και το Batman. Στις δηλώσεις τους, επέκριναν την συνεχιζόμενη καταστροφή στην πόλη από το καλοκαίρι του 2017 και τόνισαν ότι η αντίσταση θα συνεχιστεί παρόλο που η κατασκευή του φράγματος έχει προχωρήσει. Το έργο για το φράγμα του Ilisu δεν είναι επιθυμητό από τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, οι οποία δεν θα έχει οφέλη από αυτό το έργο. Προτιμότερα θα πρέπει να στοχεύει στη διατήρηση του ποταμού Τίγρη ως κληρονομιάς και ως μέσου για την ειρήνη μεταξύ των λαών ολόκληρης της λεκάνης.

Στις δύο παλαιές πόλεις, που κατοικούνται συνεχώς από την αρχαιότητα, αναφέρθηκε ότι η σημερινή πολιτική είναι μια πολιτιστική γενοκτονία. Καθώς η Sur και το Hasankeyf αποτελούν χώρους παγκόσμιας κληρονομιάς, σε όλο τον κόσμο, οι δημοκρατικές οργανώσεις και οι άνθρωποι θα πρέπει να ευαισθητοποιήσουν συλλογικά για αυτά και να ενεργήσουν ενάντια στην καταστροφή σε διεθνές επίπεδο.

Εκτός από τις δράσεις στη Sur και στο Hasankeyf,  ενέργειες πραγματοποιήθηκαν επίσης στις πόλεις Urfa, Van, στη Σμύρνη, στην Κωνσταντινούπολη, στην Άγκυρα, στην Αττάλεια, γεγονός που αποτελεί έκφραση αλληλεγγύης της ευρύτερης κοινωνίας.

Σε διεθνές επίπεδο συνολικά σε περισσότερες από 20 πόλεις  πραγματοποιήθηκαν δράσεις στις οποίες η Γερμανία ηγούταν με δέκα πόλεις. Οι ποικίλες δράσεις περιελάμβαναν εκδηλώσεις, γραφεία πληροφοριών, εκθέσεις εικόνων, προβολές ταινιών και συζητήσεις. Σε αυτές τις ενέργειες έχει τεθεί η σχέση μεταξύ παγκόσμιων νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των πολιτικών πολέμου και κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί όπως η ΕΕ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η UNESCO έχουν επικριθεί έντονα. Χιλιάδες άτομα ήρθαν σε επαφή και ενημερώθηκαν στις ακόλουθες πόλεις: Αθήνα, Μπιλμπάο, Βαρκελώνη, Ρίμπες (Καταλονία) Μαδρίτη, Μάρτιγκς (Γαλλία), Μπράιτον (Ηνωμένο Βασίλειο), Λονδίνο, Στοκχόλμη, Βιέννη, Βερολίνο, Αμβούργο, Ανόβερο, Βρέμη, Φρανκφούρτη, Φράιμπουργκ, Καρλσρούη, Ρέγκενσμπουργκ, Μόναχο. Επιπλέον, σε αρκετές ελβετικές πόλεις στις εκδηλώσεις της 1ης Μαΐου θα διανεμηθούν φυλλάδια και θα γίνουν ομιλίες.

Μία από τις σημαντικότερες συμμετοχές στην ημέρα δράσης ήταν το Ιράν. Στις 25 και 27 Απριλίου, σε δύο πόλεις οργανώθηκαν συζητήσεις και εκδηλώσεις από ομάδες που έρχονται σε επαφή με ορισμένους οργανισμούς που κάνουν εκκλήσεις εδώ και χρόνια. Στο Ιράν υπάρχει μια συγκεκριμένη γνώση σχετικά με το φράγμα του Ilisu και τις μεγαλύτερες επιπτώσεις του που εξαπλώνονται μέχρι το νότο του Ιράν. Το 2017 υπήρξε μια ισχυρή αναφορά προς τα Ηνωμένα Έθνη, την οποία έχουν υπογράψει 150.000 άνθρωποι.

Μην επιτρέπετε να καταστρέψουν τους οικισμούς και τη φύση, προστατεύστε την κοινή ιστορία, τη φύση και τον πολιτισμό!

Για πληροφορίες και εικόνες στα κοινωνικά μέσα :  #SurveHasankeyfeSesOl και #SurHasankeyf2018

Μπορείτε να δείτε και να χρησιμοποιήσετε φωτογραφίες των ενεργειών σε αυτόν τον σύνδεσμο: http://www.hasankeyfgirisimi.net/?p=676

Email: hasankeyfgirisimi@gmail.com , mehdiplo@riseup.net
Website: www.hasankeyfgirisimi.net

μετάφραση:Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη στη Μεσόγειο

η εξέγερση δεν είναι νόμιμη ή παράνομη, είναι δίκαιη – Αλληλεγγύη στον φυλακισμένο σύντροφο Κώστα Κ.

Ο σύντροφος Κώστας Κ. είναι κρατούμενος από τη Δευτέρα 30 Απρίλη μετά την 8μηνη καταδίκη του την οποία αρνήθηκε να εξαγοράσει.

Τον Ιούνιο του 2011, ο κόσμος του αγώνα έδωσε στην Αθήνα μια μεγάλη μάχη. Μια μάχη ενάντια στην ολομέτωπη επίθεση που ελλαδικό κεφάλαιο και κράτος, καθ’ υπόδειξη των ευρωπαϊκών και διεθνών αφεντικών τους, εξαπέλυσαν ενάντια στην εργατική τάξη και στα φτωχά στρώματα αυτής της χώρας.

Μια “επιχείρηση καταιγίδα” ενάντια σε κάθε εργασιακό δικαίωμα, σε κάθε δομή “κοινωνικής προστασίας”, σε κάθε τι που εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες κατέκτησαν τον τελευταίο ενάμιση αιώνα και που τώρα, με την εργατική τάξη να φαίνεται πεσμένη στο καναβάτσο, δίχως συλλογικό όραμα και δίχως συνείδηση του ρόλου και της αποστολής της, τα αφεντικά έκριναν πως ήρθε η ώρα να πάρουν τη ρεβάνς τους. Μια “επιχείρηση καταιγίδα” που πήρε το όνομα “Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής” και που αποτέλεσε τον προπομπό της περαιτέρω φτωχοποίησης των ήδη φτωχών.

Παρά τα όσα περίμεναν αυτοί που τότε μας κυβερνούσαν, οι εργαζόμενοι της Αθήνας στάθηκαν στο ύψος των στιγμών, εμποδίζοντας για ώρες την προσέλευση των βουλευτών στο κοινοβούλιο για την ψήφιση αυτού του πλαισίου-εκτρώματος. Και μόνο η πιο ωμή βία των πραιτοριανών του καθεστώτος ήταν που κατάφερε να τους μπάσει τελικά στη ζούλα, μέσω του εθνικού κήπου.

Απέναντι στη βία του καθεστώτος αντιπαρατέθηκε η λαϊκή αντιβία, μετατρέποντας την πόλη σε ένα πεδίο μάχης. Και, εννοείται, πως η δική μου θέση ήταν εκεί.

Οι ίδιοι εκείνοι που ξεπούλησαν (ή υποβάθμισαν και έκλεισαν) υποδομές που χρησιμεύουν στο κοινό όφελος -λιμάνια, δρόμους, αεροδρόμια, νοσοκομεία, παραλίες, δημόσιους χώρους και εν γένει κοινωνικό πλούτο- έχουν το θράσος να με δικάζουν ότι προξένησα “ζημιά σε πράγμα που χρησιμεύει στο κοινό όφελος”, για ένα ξηλωμένο μάρμαρο της πλατείας Συντάγματος το οποίο αμυντικά χρησιμοποιήθηκε για την αναχαίτιση των αφιονισμένων ματατζήδων και δελτάδων που με κλομπς και δακρυγόνα εφορμούσαν στον συγκεντρωμένο κόσμο.

Η οκτάμηνη πρωτόδικη καταδίκη μου ήταν το ελάχιστο που θα μπορούσα να αναμένω. Στις 30 Απρίλη θα δικαστώ σε δεύτερο βαθμό από το γ’ τριμελές εφετείο, έχοντας τις “επιλογές” τού να καταβάλλω κάποιες χιλιάδες ευρώ για να εξαγοράσω τις βουλές της γκαβής κυρίας με την παλάντζα και το σπαθάκι, ή ως άμισθος σκλάβος να σκουπίζω δρόμους στα πλαίσια της “κοινωφελούς εργασίας” ως εναλλακτική προς την έκτιση της ποινής. Με άλλα λόγια, έτσι ή αλλιώς, να συμβάλλω στο χτίσιμο των “πρωτογενών πλεονασμάτων” τους, στην εμπέδωση της υποταγής, στη νέα βαρβαρότητα. Να πράξω δηλαδή ενάντια σε όσα όλοι μαζί κάναμε σε δρόμους και πλατείες. Τότε και τώρα.

Όχι εγώ.

Σε μια παλιά ελληνική ταινία, όταν μπαίνει ο δισταγμός του φόβου της φυλακής απέναντι σε μια επιλογή που επιτάσσει η τιμή, η απάντηση βγαίνει αυθόρμητα: “Η φυλακή μάς ξέρει και την ξέρουμε”. Δεν πρόκειται λοιπόν να εξαγοράσω την όποια ποινή. Δεν πρόκειται να προβώ σε οτιδήποτε που να αναιρεί το νόημα εκείνων των ημερών αντίστασης.

Κώστας Κ.

Δύναμη και Αλληλεγγύη στον σύντροφο Κώστα Κ.

Σπάζοντας τον φόβο να δώσουμε σε κάθε πεδίο τις μικρές μας μάχες

Αθήνα – Εφετείο Κώστα Κ. (Δευτέρα 30 Απρίλη 2018)